Å ta eit steg ut av komfortsonen

27. mai 2017

Då eg  var lita  så vart eg kalla Ludvig- etter Ludvig i Flåklypa.

Det aller meste var farleg, eg hadde tøfflane så langt oppetter beina at dei mykje heller skulle vore kalla «vadera» slik laksefiskarane har på seg ute i elva, og eg pingla stort sett ut på det meste.

Eg var i det heile tatt ikkje særlig tøff som unge!

For å seie det sånn, ironien er jo stor, sida då eg sjølv vart vaksen , og fekk livsoppgåver ingen hadde preppa meg for eller informert meg om at eg hadde fått den ære, så måtte eg plutseleg lære meg å bli tøff!

Å ta eit steg ut av komfortsona er vanskeleg, og det er det endå for meg den dag i dag.

Eg er tøff på mange områder, men eg er framleis Ludvig på andre, og eg treng avogotil eit spark i rævinje for å seie det rett ut, for å utfordre megsjølv.

Det gjorde eg i dag.

På ADHD treff med ADHD Sogn og Fjordane og ADHD foreldregruppa frå Vågsøy ( der eg altså då er leder).

På besøk i Mestringsgården klatrepark, eit stykke ut forbi Svelgen i Bremanger kommune.

Legg ved ein youtube video frå parken, så de kan sjå kor vi var 🙂

https://www.youtube.com/watch?v=x3fKb4laM28

Ragne Beate i ein klatrepark! Tenk på det du!

Hadde ikkje skjedd for nokon år sida, det kan eg berre love dykk!

Mestringsgården er ikkje den største, men til det behovet som vi hadde så var den kanon, og for nokre mennesker som jobbar der!

All ære! Og tusen takk for ein fantastisk opplevelse <3

Imponert vart eg og over dei store vi hadde med oss, som fant alternative måtar for å gjere dagen spanande.

Dei gikk klatreparken i blinde, dei klatra i blinde baklengs, eg trur det einaste dei ikkje prøvde var å klatre opp ned!

Det var mange som fekk utfordra seg i dag, og det var heilt unikt å  sjå born som så til de grader viste motvilje, men som ved hjelp av oppbakking og utrulig flinke mennesker som jobba i klatreparken, plutseleg fekk det til og meistra!

Det er ingenting som er vakrare enn eit born som har streva og som plutseleg får det til!

FANTASTISK!

Men eg var og storvegs imponert over fleire foreldre og, som heiv seg i det, som trossa både høgdeskrekk og angst, og kom seg igjennom.

Tøft seier berre eg!

Å møte på eit slikt arrangement som ADHD Vågsøy/ADHD Sogn og Fjordane arrangerte kan virke skremmande.

«Kva om vi ikkje får det til?»

«Kva om borna slår seg vrang?»

«Kva om vi berre må snu?»

Mange reiser ikkje fordi dei ikkje orkar, fordi det kan bli endå eit nederlag.

Eg veit det, fordi eg var slik sjølv.

Orka ikkje reise, fordi eg var redd for nederlaget.

Men, det som er så rart med å reise på eit slikt arrangement som det vi var på i dag, er at det er ikkje nokon som ser rart på deg om noko går gale.

Det er ingen som ler, eller om dei ler, så ler dei i alle fall med deg og ikkje av deg, og ler vel aller mest fordi at «DER HAR VI VORE NOKRE GONGER SJØLV!»

Du kan og plutseleg få oppleve at andre deler di glede om de får det til- dette sjølvsagte som alle andre tek for gitt, men som du og dine kanskje har kjempa for i årevis!

Som plutseleg fell på plass: MEISTRING!

Og andre ser det til og med!

Fantastisk følelse <3

 

For å kunne hoppe frå ti meteren så må man kjenne seg klar, eg trur terskelen for å joine eit arrangement frå ein organisasjon kan være litt det same.

Men eg vil anbefale deg å prøve!

For tør du å hoppe inn i eit arrangement, så kan du oppleve å lande i forståelse, støtte, oppbakking, glede, og ikkje  minst born som er like «utanfor A4» som dine eigne.

Du er ikkje åleine!

Tar du sjangsen?

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

 

 

 

«…samanlikna med born på same alder»

23. mai 2017

«Samanlikna med born på same alder»- setninga vi foreldre møte i så mange settingar oppimot det offentlege.

Det kan vere i søknadar om avlastning, oppimot NAV , eller når det skal tildelast ressursar på skulen.

Heile vegen så vert våre born målt oppimot kva som er normalt for eit vanleg born og «avviket» mellom «det normale bornet» og «diagnose bornet» skal altså gje ein peikepinn på kva utfordringar, behov og mogelegheter bornet som er annerleis har, og kva hjelp som mulig kan settast inn for å få peika pila mot «normal».

På den andre sida står orda «individuell tilpassing» «likeverd» og «brukermedvirkning» i skarp kontrast til «samanlikna med born på same alder».

For eg kan verkeleg ikkje skjøne korleis ein kan gjere ei «individuell tilpassing» og ha god «brukermedvirkning» når ein heile vegen skal bestrebe å nå målet om «born på same alder».

Ja, eg sett ting litt på spissen her, eg er fullstendig klar over det, men det er ei stor utfordring for mange foreldre at borna blir  samanlikna med born som dei aldri når opp til same nivå som, og at ein også vert samanlikna med andre born med same diagnose- som også er på eit heilt anna nivå.

Det vert ein dobbel vondt vondt!

Lat med bruke Asperger syndrom som eit eksempel.

Asperger Syndrom ( som vel snart er borte frå diagnosemanualen) er ei diagnose på autismespekteret på lik linje med barneautisme og atypisk autisme.

Variasjonane er himmelvide!

Eit born med Asperger Syndrom kan fungere godt, kome seg igjennom samfunnet med meir eller mindre hjelp, og vil kanskje bli sett på som litt «sær»- men ikkje meir enn det.

Eit anna born med AKKURAT same diagnose kan trenge ein til ein oppfyljing i skulesystemet.

Foreldra kan trenge mykje og ikkje minst RETT avlastning for å kome igjennom kvardagen, og ikkje minst er avviket til «born på same alder» enormt.

Altså, forskjellane er kjempestore.

Mykje større enn hos andre born (på same alder).

Men eg undre meg no  litt på kva «born på same alder» eigentleg er og eg.

Har du nokon gong sitte og sett på skulestart på ungdomskulen?

Altå, sett på ungdommanse som skal starte sin fyrste skuledag på ungdomskulen, og som velte ut av bussen og går mot skulen?

Det vil du sjå eit hav av variasjonar av arten « ungdom 13 år».

Nokre er pittesmå!

Det er no eg tek med sjølv i å tenke « så liten var i alle fall ikkje eg når eg starta på ungdomskulen- trur eg».

Andre er høge som  hus og ser ut som dei i alle fall er klar for vidaregåande.

Nokre av jentene er sminka så kraftig at dei sikkert hadde satt avtrykk på ein vegg om dei hadde stanga i den, mens andre ikkje ein gong har tenkt på å begynne å bruke sminke, fordi dei framleis er mest opptatt av å vere ute å leike med  venene sine.

Mange går i flokk, andre hoppar ved sidan av, dessverre er det og mange som går åleine.

Nokre sjenerte, andre frampå, nokre grisegode i matte, mens andre lure på korleis i allverda dei skal kome seg igjennom.

Og felles for dei alle er at desse er «born på same alder»- og desse skal mine born samanliknast med.

Eller nei- desse skal vere malen for å finne avviket.

Og uansett kor mykje eg skjønar at ein må ha noko å samanligne med for å finne ein «bortimot normal» så skjønar eg ikkje kvifor det skal vere så vanskeleg å lytte til foreldra når det kjem til behov, og skjøne at nøkkelen til suksess er å finne den individuelle tilpassinga som passar eleven, bornet, mennesket.

Mennesket som treng vår hjelp til å klare å gå same vegen som resten av flokken, som treng støtte og guiding for å kunne klare å vere med.

Dei annerleis borna har og sine styrker, dei dukkar opp i dei merkeligaste settingar, og dei kan blåse deg av føtene.

Men her er det ingen som ynskjer å samanligne med «born på same alder», for den styrka dei viser er så uvanleg bra, at normalbornet kjem til kort.

Eg lure meg på kva som hadde skjedd om 9 åringar vart satt saman med Laurits 9 år for å teikne båtar, og der Laurits var «born på same alder»- og resten skulle strekke seg etter det.

Eller kanskje litt frihandsmaling med akryl maling kunne friste?

Lukke til seier eg berre!

 

Kanskje individuell tilpassing er best uansett?

 

<3<3 Ragne Beate

 

17 mai, på godt og vondt

16. mai 2017

I morgen dukker atter ein gong 17 mai opp.

Dagen for is, hupp hurra og ei umenneskleg mengde med lyd.

Dagen som mange gler seg til, og som andre synest er heilt pyton.

Og ikkje minst, dagen der søsken har ei utfordring.

For, kva gjere ein når søsken er spenn klar, mens bornet med autisme rullar ned rullegardina og melder seg ut?

Eg har ikkje noko klart svar på det, for vi vel i år som i fjor å feire 17 mai heime, eg trur planen i år er å gå i tog med endene.

Akkurat den planen gler eg meg til!

Eldstemann på snart 12 kjøyre vi inn på leikar seinare om han ynskjer det, så han får henge litt med kompisar.

Då er ikkje eg med.

Årets verste mor?

Godt mogeleg, men eg vil heller seie ei mamma som har funne ut kva prioriteringar som er rette.

Vi vel å gjere det på denne måten fordi vi då møter alle behov på ein god måte.

Om vi er annerleis?

Ja, klart vi er det!

Sikker på at det er ein eller anna som i tillegg syns vi er både grisesære og rare.

Men det er heilt greitt!

Vi er annerleis, og er eg ikkje skjemde av å seie det heller.

Vi er akkkurat like annerleis som resten av året vi, for autismen stikk ikkje av på 17 mai nemleg.

Men, vi det betyr ikkje at vi ikkje kan feire 17 mai på ein måte som gjere at gutane får eit godt utbyte av det, og at storebror på snart 12 ikkje får feire grunnlovsdagen slik han ynskjer det.

Men vi må prioritere, på same måte som vi må velje resten våre kampar resten av året.

Det kan vere vanskeleg å legge vekk sine eigne behov på dagar som 17 mai, og det er vondt for mange at dagar som dette vert øydelagt av overstimulering, raseri og kanskje til og med utagering.

Eg har og kjent på desse kjenslene, og dei er ikkje gode, eg hugsar det året eg kom meg med tvillingvogna til begynnelsen av innkjørsla på skulen der arrangementet skulle være, og måtte snu.

Klump i magen, tårer i augene, og kjensla av å vere udugeleg!

Aldri har eg følt meg meir annerleis enn då.

Kanskje er det den kjensla mange med autisme har til dagleg når dei ikkje skjønar vår verd?

Uansett:

Vi skal få feira grunnlovsdagen i morgon- slik at alle blir fornøgde:)

Det skal flaggast, blåsast i 17 mai pip og gåast i tog, og vi skal og ha eggeløp på marka.

VI har i alle fall nok egg å ta av og leiken blir populær!

Eg håpe de finn løysingar som passar dykk, eg håpe de ber om hjelp om de har nokon å spørje, om ein må gjere tilpassingar slik at søsken og får ein god dag.

Og, kanskje er det nokon du kan hjelpe for å få gjennomført 17 mai?

Klare ein å gå i tog , så kjør på! Men går det ikkje, så er det heilt greit det og!

Eg skjønar deg godt, og eg veit eg har mange med meg <3

Og når dagen er over, unn de noko godt og ha litt voksentid, og vere stolt!

17 mai er nemleg ikkje for pyser!

 

Ha ein fin feiring!

 

 

<3<3 Ragne Beate

Unike møter med dyr

13. mai 2017

Vestlandet vise seg frå si beste side, gradestokken har krype oppimot 20 grader, og vi har vore fleire timar i fjæra i dag, hoppa frå stein til stein og leika.

God motorisk trening ,tenkjer mor.

Gutane var mest opptatt av å leike 🙂

Men no var det ikkje fjæra dette innlegget skulle handle om, men heller unike møter med dyr.

Eg blir meir og meir facinert over kjemien som mine gutar har med dyr, om det er høner, kattar eller ender.

Og ikkje minst kor dei blomstre og tar store steg i rett retning i samspel med dyra.

Berre dette med å klare å finne roa.

Det er ikkje sjølvsagt, og mi oppleving er at borna ofte stressar også når dei kan ta det roleg, fordi tankane nok spinn i hovudet og forplantar seg vidare til uro i kroppen.

Bere sjå på dette biletet:

 

Du snakkar om at eit bilete kan seie meir enn 1000 ord.

Dette er min gut, liggande på tunet, ilag med katten til naboen.

Ein kan nesten kjenne på roa via biletet.

Dei låg slik nesten ein halv time, eg sat eit stykke ifrå og passa på, men blanda meg ikkje.

Guten hadde ein lang samtale med katten, eg veit ikkje kva dei «snakka» om, men eg såg kor godt guten hadde av vere der, snakke, fortelje, nyte å vere nær denne katten.

Eg kjente eg vart varm i heile meg og rørt.

Tenk, min gut kan slappe av <3

Utan nettbrett, datamaskin eller ein vaksen som korrigerar.

Han klarar det heilt sjølv, det trengte berre å kome ein katt liksom<3

Og eg som ikkje likar kattar eingong!

Også i møtet med kyllingar opplev eg meistring, og framsteg.

Laurits snakkar blant anna betre til kyllingar enn til mennesker., og han brukar fleire ord.

Han kan sitte lenge forran buret, halde ein i handa, kose og snakke.

Unikt!

Møter med dyr er unike!

 

I skrivande stund ligg det to andeegg i rugemaskina mi og klekker, berre nokre centimeter frå datamaskina.

Eg skriv, ser, føljer med, og skriv litt til.

Og kjenne at eg er lukkeleg <3

 

Kanskje møte med dyra virkar inn på ei småkynisk autismemamma og?

 

God helg mine vener!

 

Og har de ikkje sett den lettfattelege filmen om autisme endå, så finn de den her:

http://amazingthingshappen.tv/projects/utrolige-ting-kan-skje/

 

<3<3 Ragne Beate

 

TENK OM!

12. mai 2017

Tenk om man kunne spørre

Istaden for å tru

Tenk om man kunne lytte

Istaden for å snu

 

Tenk om vi kunne samarbeide

Når ein ikkje tenker likt

Tenk om ein kunne einast

Og sjå at verda blir til på sikt

 

Å løfte blikket er ein kunst

Sjå over det som er

Sjå framdrift også når det buttar

Verkleg sjå kva som faktisk er der!

 

Vi snakkar om flotte unike menneske

Som kom like naken som degsjølv til denne jord

Men som ikkje fekk same mulighet

Dei var avhengige av å få hjelp frå vårt bord

 

Bordet der systemet ruler

Dei som veit best om alt!

Som finn løysingar som passar pengesekken

Men ikkje for den det faktisk gjaldt..

 

Når skal vi klare å snu trenden?

Slutte å sjå skogen for berre trær

Sjå menneske, så evne, sjå ressursen

For tru meg den er faktisk der!

 

Men, eg skal være ærlig kjære lesar

Det kostar å komme dit

At evna og ressursen viser

Både pengar, «blod og slit»

 

Men fanken heller, dei har fortjent det!

Å få mulighet akkurat som vi

Til å bidra, til å yte, til å leve

Leve et fullverdig liv!

 

Som mamma blir eg så inni hampen forbanna!

Fordi det berre ikkje sig inn

At desse som kjem med bagasje

Er like mykje verdt dei som vi!

 

No må vi opne augene og lytte

Vi må klare å skjønne å forstå

At et menneskeliv er ikkje A4

Det er mangfoldet vi må bestebe å nå!

 

Eg vil aldri slutte å kjempe for mine

Det gjer sikkert heller ikkje du..

Men vi må også kjempe for andre

Som ikkje maktar å gjere det nuh!

 

«DIFFERENT NOT LESS!»

 

 

<3 <3 Ragne Beate

 

 

Tidleg intervensjon startar i barnehagen, men den skal ikkje slutte der!

3. mai 2017

«Det er ein måte å gjere autisme betre på, og det er å trene.

Verken meir eller mindre.

Nokre, som mine gutar, profiterar kjempegodt på tidleg intervensjonsprogram som EIBI som dei trena, mens andre profiterar dårlegare på det.

Men desse trenar og, dei trenar berre på andre ting, og med andre løysningar.

Ein snakkar altså om at ein må individuelt tilpasse opplegget til kvart enkelt born.

Eg gjentar meg sjølv til det kjedsommelege:

«Har du møtt eit born med autisme, så har du møtt eit born med autisme».

Opplegget til mine to einegga tvillingar er ikkje likt, sjølv om dei går i same klasse på barneskulen.

Å gjere noko sånt ville vere eit hån mot han som er fagleg sterk, og eit svik mot han som ikkje er like flink.

Det betyr ikkje at den eine er meir verdt enn den andre- det betyr at både vi foreldre og dei rundt oss ser BORNA- ikkje diagnosa.

Men- tidleg intervensjon sluttar ikkje i barnehagen.

Den sluttar ei heller på barneskulen.

Ikkje ein gong på ungdomskulen sluttar tidleg intervensjon.

Ein kan nemleg aldri slutte å trene!

Ikkje nødvendigvis trene EIBI- men trene og videreutvikle det ein har lært.

Det kan misforståast når ein brukar ordet «tidleg»- fordi det høyrast ut som noko ein set i gong, og som ein berre kan avslutte litt lenger fram i løypa.

Som eit av dataspela som gutane mine spelar, og som ein «rundar» og ergo ikkjer er noko meir verdt, fordi ein har kome igjennom opplegget.

Hadde det vore so vel, så hadde ein jo eigentleg funne ein kur for autisme då- om ein gjekk igjennom opplegget, og fikk eit fungerande individ ut på andre sida.

TENK OMDET HADDE VORE SO ENKELT!

Beklager- det er det ikkje!

Eit opplegg som EIBI eller TIOBA- det kan lese meir om det her:

http://www.glennesenter.no/tioba/

startar i barnehagen- det legg eit grunnlag.

Men, skal dette grunnlaget vedvare så må ein forsette å øve, trene, forklare, forsterke, skjerme og skjøne!

Og alt dette gjere ein ofte utan at det blotte auge ser det.

Det finnast mang ein assistent og pedagog som gjere ein formidabel innsats på grupperom, i sosiale settingar saman med eit autistisk born, eller i planleggingsfasa av korleis ein skal oppnå nye mål, utan at kollegaane ein gong er klar over kva dei gjere.

Difor er det også vanskeleg å få forståelse for at ein treng ressursane langt utover barnehagen.

Fordi behovet bornet har kan vere like usynlege som diagnosa i seg sjølv!

Born med autisme generaliserar dårleg, mange generaliserar ikkje i det heile, og må ha innøving av ferdigheiter på kvar arena dei er.

Ja, det høyres heilt utruleg ut, men det er akkurat slik det er!

På same måte som at ei kvar endring kan være ei utfordring, og trengs trygging.

Dei sårbare ungdomsåra er sårbare for alle ungdommar, men for ungdommar med autisme er dei ekstra vanskelege.

Også fordi det ofte er i desse åra dei mister ressursar, fordi det er jo satt inn så mykje over så mange år- no må det vel snart begynne å betre seg ikkje sant?

Det gjere dessverre ikkje det- behovet for tilrettelegginga vil vere tilstades alltid, men spele ein korta sine rett, og har forståinga for at det er NO vi kan få mirakela til å skje, så kan det bli billigare i andre enden, om det enn betyr å ofre 20 år- ein kan høste avkastning i for av sjølstendighet, mindre psykiatri, trivsel, glede og menneskeverd i 60 år etterpå.

Er det ikkje verdt det?

Vi må skjøne viktigheta av at den jobbinga ein set inn må vedvare, så lenge bornet treng det, ikkje kva som er satt av i eit kommunalt budsjett.

Og ein må og annerkjenne den enorme jobben dei rundt born med autisme gjere, sjølv om det ikkje kan skrivast rapport på, takast bilete av eller sjåast med det blotte auge.

Politikarar, kommuner, fylker og storting- vil de sjå? Vil de skjøne? «

 

«Different, not less!!!»

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

«Eg elskar det uperfekte»

1. mai 2017

« I eit samfunn der vi alle skal vere perfekte, lukkelige, suksessrike og kunne hevde oss, så har eg funne ut at eg havnar i ein heilt annan kategori.

Eg elskar nemleg det uperfekte!

Livet utan for boksen er meir eller mindre uperfekt på så mange måtar, men det betyr ikkje at ein ikkje kan vere lukkeleg der, for lukke, det finn man der man minst ventar.

Livet som elskar av det uperfekte gjere at eg får oppleve så mykje spanande og artig, eg får lov til å vere med borna mine på ei reise som eg ikkje ville vore forutan for alt i verda.

Sjølv om samfunnet rundt, etter at merkelappen «autisme» vart satt, ser på dei som rare, merkelege, og kanskje noko som er litt skummelt.

I mitt liv som elskar det uperfekte, får man ei ganske greitt syn inn på det som er «perfekt», fordi man ikkej sjølv har anledning til å delta i det.

Ein ser på streben etter noko der framme, fasadar som så vidt held i hop, og haldningar som kan få ein til å steile.

Ikkje minst i media og kronikkar.

Eg undrar meg over dette, og ikkje minst så undrar eg meg over denne redselen for det uperfekte som så mange har.

Redselen for mennesker utanfor boksen som ein kanskje ikkje skjønar seg heilt på, og man i staden for å vise interesse, snur ryggen til og tenkjer:

«Dette treng eg ikkje å forhalde meg til»

Tenk kva de går glipp av!

Tenk kva fantastiske møter de kunne ha fått, om de tredde inn i min arena for ein dag.

Arenaen midt i det uperfekte, som er så steikjande perfekt alikevell!

Tenk om arbeidsgivarar rundt omkring i landet hadde turt å satse på ein som kom med litt bagasje.

Satse på ein som det kanskje er litt skakt her, skjeivt der, eller med behov som treng tilrettelegging på ein arena, for å oppnå noko anna- oppnå noko magisk!

Hadde ikkje det perfekte og det uperfekte kunne foreinast då? På ein samfunnsnyttig måte!

For ein ting skal eg berre fortelje dykk, at «perfekt» har vi menneske skapt sjølve!

Det er vi som har satt haldningane om kva som er bra og ikkje , kva som er godkjent og ikkje, kva som er normalt og ikkje, og det er kun vi med våre haldningar som kan forandre det!

Ofte trengs det eigen erfaring for å sjå ut av det «perfekte»

 

.

Eg trengte å møte Georg og Laurits, oppleve bunnlaus sorg, raseri og sinne, for så å finne ut at det upefekte er heilt steikje opp til meg sjølv korleis eg vil ha.

Om eg vil leve godt med det livet vi fekk, eller om eg ikkje ynskjer det.

Eg valgte å elske det uperfekte, tidvis så høgt at det kan gjere vondt!

Eg har valgt å lære av det uperfekte, glede meg over framsteg, juble over prestasjonar, la meg forbløffe over evner som 9 år gamle gutar overhode ikkje skulle kunne ha.

Og eg takkar høgare makter for at eg fekk to.

Tvillingbandet som bind dei saman, flettar dei saman, to i saman- aldri åleine!

Og eg ropar så høgt som eg berre kan:

EG ELSKAR DET UPERFEKTE!!

For ingen har lært meg meir om livets verdi- enn møtet med det uperfekte.

Det har forandra meg som menneske, forandra synet mitt på menneske, og gjort meg til eit menneske eg sjølv kan være stolt av!

FOR ALLTID!

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

 

 

Figet spinner- dingsen som hjelpe på konsentrasjonen

24. april 2017

Eg skal no innrømme at eg trudde no ikkje på det i det heile tatt då sonen min kom og lurte på om eg kunne bestille ein slik der spinner til han, som skulle hjelpe med konsentrasjonen, men der tok eg jaggu feil!

Av ein eller annen merkeleg grunn så virkar denne roterande plastdingsen beroligande, og hjelp på fokuset.

Jakob fortel at når han held på med denne figet spinneren så fikle han mindre med andre ting, og at det difor er lettare å følje med på skulen.

Eg skjønar ikkje det her, det skal eg ærleg innrømme, men søren heller, viss det er noko så enkelt som ein plast dings som skal til for at konsentrasjon og motivasjon skal gå opp, så er eg med eg altså!

Det einaste eg kan seie som er negativt er at eg kan bli litt over middels lei av den svisje lyden som kjem når spinneren er i bruk, så gleda var stor då vi fekk ein ny i posten som ikkje laga lyd:)

YES! (frå mamma)

Mange av desse originale spinnerane er kjempedyre, men dei vi  har kjøpt på nett er billige kopiar som verkeleg gjere nytta si.

 

Vi fant våre her:

 

https://www.wish.com/search/figet%20spinner

 

Kanskje verdt eit forsøk til eit fiklete born, eller eit med autisme som likar ting som går rundt?:)

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

Kan utfordrande adferd regulerast med forklaring?

19. april 2017

Adferd er noko som blir snakka nord og ned om, ikkje rart, for adferd er krevjande.

Born som fell utan for normaliteten og som har adferd som ikkje er slik som det er forventa, havnar ofte i ein ond sirkel der dei slit med å kome seg ut av den.

Dei vaksne kan syntes bornet er krevjande, og lite ok å være med, noko som i det heile er heilt horreisande, og andre born kan trekkje seg vekk fordi dei ikkje skjønar kvifor bornet som er annerleis, reagerar som det gjere.

Borna skjønar altså ikkje handlingsmønsteret til bornet med utfordring, for eksempel i leiken, eller i andre situasjonar der det går skjeis.

Men spør vi oss da nok om kvifor det skjer?

Eg har grunna mykje på dette siste tida.

Vi har lite adferd, men vi har mange diskusjonar.

Og, sjølv om forståinga av det sosiale er krevjande, så er ikkje argumentasjonen dårleg, for å seie det sånn.

Det er heilt utruleg kva mine born med autisme kan argumentere med for å få rett, og dei trekk linjer frå forskjellige ting dei har lest, og brukar det i diskusjonen for å vinne.

Difor går eg ikkje inn i ein diskusjon utan at eg veit eg kan vinne.

Eg avfeier, eller nei, eg forklarar.

Mi oppleving , etter mange år med prøving og feiling, er at gode forklaringar er dempande signal  som hjelp å senke frustrasjonen.

Skal ei av gutane ha feil, så må ein i alle fall få vite kvifor det er feil, og ikkje få svaret:

«Slik er det berre»

«Innrett deg»

«Alle andre gjere det slik så då gjere vi det»

«Eg er vaksne- du er born- klapp att»

At det er fristande å gjere det slik? Sjølvsagt er det det, har eg gjort det? SELVFØLGELIG! Eg er berre eit menneske!

Men- det vert sjeldnare og sjeldnare- fordi eg veit at det som funkar er å forklare- på ein måte som bornet forstår.

Det er mange måtar å gjere det på, vi bruker mykje teikning og illustrasjonar, og tek særinteresser i bruk for å få fram poenga våre.

Det handlar om å kjenne borna, og det handlar om å være interessert.

Eg er muligens litt inhabil, men det undrar meg kor lite interesse og forundring det er i samfunnet rundt både autisme og adhd.

Og, eg har mange gonger tenkt på kor mykje samfunnet går glipp av, når dei ikkje opnar opp og lyttar til desse utrulig intelligente menneska, som kan så sjukt mykje, om så mykje rart!

Fordi eg er overbevist om at visst ein legg ned litt interesse og lære bornet å kjenne, så vil ein finne nøklar til å handtere adferd- via dialog.

I tillegg vil ein oppleve at ein rimelig fort lære å vere i forkant, slik at adferd ikkje får eskalere, dialogen blir meir positivt retta, og ein får samspel som funkar.

At dette krevs det veit eg.

Eg har jobba med det her i mange mange år.

Men- eg kan med handa på hjertet seie at eg er glad eg har lagt ned innsatsen.

Autisme er så mykje,men mest av alt så er det akkurat dette at dei ser verda frå eit anna perspektiv, og det er difor dei vert så overstimulert i samspel med oss andre nevrotypiske.

Og når vi veit dette-så  spør eg:

Er det for mykje forlangt at desse borna skal få sin plass i samfunnet?

At vi tek oss tid til å lære dei å kjenne, finne deira styrke og svakhet og forklare dei livet vårt?

Og som bonus, kanskje får du eit innblikk i ei fantastisk facinerande verd, som eg står på utsida og får eit glimt innforbi kvar einaste dag.

Hadde eg kunne kurert autisme så hadde eg gjort det, en sidan eg ikkje kan, så vel eg å forklare, vere nyskjerrig, bli facinert, tidvis fortvila, og endå litt i sorg.

Fordi liva deira er verdt det!

Eg er overbevist om at adferd kan regularast med god forklaring, med kjennskap og med engasjement.

Så, tek du utfordringa, du som på ein eller annan måte jobbar med eit born med utfordring?

Vil du ta deg tid til å lære å kjenne? Tid til å forklare? Tid til å finne rett veg?

Eg kan love deg tonnevis med utfordring!

Men premien er meir verdt enn gull:

Meitring, forståing, regulering av adferd, og du kan sjølv vere ei brikke i eit stort puslespill mot eit verdig liv.

 

Er du med?

 

<3<3 Ragne Beate

 

«Titanic»- skipet som vart så mykje meir enn berre eit skip

14. april 2017

 

Eg har hatt meg ei skrivepause denne påska, eg har rett og slett ikkje prioritert datamaskin, men heller prioritert familie, det har vore godt.

Den 14 april 1912 sank det som skulle bli eit av verdas mest berømte skip, og som for meg skulle bli ei haudepine av ei anna verd.

Ei særinteresse av ei anna verd, som skulle innebere eit enormt behov for å synke ting, både av større og mindre verdi, og i alle settingar.

Celine Dion har i periodar vore like plagsom som kattejammer på nattestid, eller reklamepause midt i ein fantastisk god film.

Men like fullt som at reklama kjem i filmen, eller at sola står opp om morgonen, så er skipet det, båten som ikkje kunne synke, men som alikevel sank.

Eg av ein eller annan merkeleg grunn har begynt å bli glad i dette skipet, for med sin tilstedeverelse i heimen over så mange år, så er båten også blitt eit bilete på framgong.

Ein framgong som betyr mange skritt tilbake for å få eit skritt fram, men det viktige her er at det faktisk gikk framover!

Eg veit at når «Titanic» igjen tek over heimen så er det noko i gjære, og at eg må passe betre på.

Og, eg veit og at det er no eg ikkje skal legge meg ned og grine over ferdigheter som vert dårligare eller fokuset som det  vekk.

Fordi, eg har skjøna at «Titanic» er ein pitstopp før eit hopp.

Eit hopp opp på ferdighetsskalaen- et hopp mot framgong.

Fordi mine born utvikle seg sånn, dei hoppar i eige tempo.

«Titanic» kan og vere eit teikn på at stressnivået har vore for høgt, eller at søvnen kanskje har vore dårleg, eller at det som no er påskeferie.

«Titanic» er altså blitt ein indikator i mitt autismekart, som eg går meg vill med dagleg, men som alkevel er eit måleinstrument for kor vi er.

Kor mykje 14 april, 1912  som finnast der inne akkurat no, og vurdere korleis ein finn vegen tilbake til 2017.

Båten viser også ein annan framgong, ein synleg og visuell ein.

Teikningane er blitt betre, fantasien har ingen ende når det kjem til å klare å lage «Titanic», og setningane som omhandlar båten er blitt betre oppbygd.

Kunnskapen kjem fram-potensialet som vi skal forsette å jobbe utrettelig for- er der.

Inne der ein eller annan plass er det eit potensiale! Det skal vi ha fram!

I mitt liv som mamma har «Titanic» sunke mange gonger, brekt i to av sorg, følt følelse av frykt, og av avmakt.

Men alikevel har vi alltid berga oss, vi var dei heldige som kom oss i ein livbåt.

Ein livbåt av tidleg intervensjon, full pott på EIBI, og fantastiske mennesker i team rundt våre.

Vi fekk og etter mykje jobb heime gode årer til å ro oss vekk frå det verste forliset, kunnskap til korleis vi skulle ri av stormen, og ei enorm glede, takknemlighet og kjærlighet over at vi er komen så langt som vi har.

Her heime med oss kjem nok dorullar, klokker, minnepennar, glas, sko, og helst IKKJE mamma sin mobil ,til å synke i mange år endå, men det er heilt greitt.

For eg ser at teikningane blir betre, hoppa vert lengre, og Celine Dion sitt hjarte goes on and ooooooooonnnnnn!

 

14 april,1912 sank «MS Titanic» på sin jomfrutur mellom Southampton i England og New York, eller å ha kræsja med eit isfjell.

Litt over 3 timer skulle skipet ,som vart sett på som båten som ikkje kunne synke, på å forlise.

Det tragiske forliset gikk inn i historiebøkene som eit av verdas verste..

For meg vart «MS Titanic» noko heilt anna.

Det vart båten som ikkje berre er ein båt, men eit kompass i ei verd eg sjølv ikkje skjøner, men som eg manøvrere meg i så godt eg kan <3

 

<3<3 Ragne Beate