Betyr likhet rettferdighet, eller?

19. april 2015

Hallo hallo! Endeleg eit ledig augeblikk til å skrive litt bloggoppdattering 🙂

Vore ei hektisk helg, fredag sat min fantastiske blåruss bror barnevakt nokre timar, så eg og mannjen fekk vere med på suprise party for en kompis av oss. Kjempekjekk kveld, og utruleg godt å snakke litt med vaksne mennskje og, ikkje berre små menneskje med særinteresser for synkande båtar.

Kjenne ein som vaksen og treng trening i det sosiale rom  😉

Laurdagskvelden via eg til ordensvakt teneste for russen her heime sin «vrengefest» , noko  som rett og slett går ut på at ein vrenge buksa si, for så å vrenge ho tilbake 🙂  Etter eit par «sterke» både i eine og hin foten så vart det  sikkert ein artig affære det.

Eg koste meg max, kjekk ungdom, omtrent ikkje noko å slå ned på av overstadig fyll og fanteri, og musikk heilt etter min smak:)

Haha, det vert eg aldri vaksen! Eg ELSKE all slags form for dance og trance musikk, alt frå 90 talet og oppover <3 love it<3

Sjekk ut russen sin song «House og mirror» på Spotify, laga av Martin  Tungevåg. Den e råååå! 😀

blogg 19 april 1

Vel, eg får vel kome meg tilbake til den trause småbarns mora på 35 år, med strekkmerkje og begynnande grå hår og forsette vidare på min spekulasjon som eg starta blogginnlegget med.

Er likhet alltid  rettferdighet eller er det ikkje?

Må ein alltid trumphe med alle på ting og tang som kanskje berre den eine likar, mens den andre syner det er noko med det verste ein kan utsettast for?

Til dømes så elskar Georg å vere i båt. Det er noko med det kjekkaste han kan gjere, og får han lov til å fare på fisketur så tar han gjerne ti timar i strekk han, utan problem.

blogg 19 april 3

Laurits er redd i båt, skeptisk, og tør mykje mindre. Skal vi ha han i båt, kan vi kun kjøyre i ei retning, og som de skjønar så oppstår det då eit sabla stort problem, i det augeblikket vi faktisk er nødt til å snu..

Det er diverre ei kjennsgjerning at kjøyre man ut, så må man faktisk kjøyre tilbake og.

Vi trenar på båt med Laurits, litt og litt, små etappar, trygt plassert i mamma sin armkrok, med hørslevern på. Men vi kan ikkje ta dei lange etappane.

Eg e komen til at ved slike høve som dette er ikkje likhet rettferdighet. Det som er rettferdig er at Georg får si tid i båt, men Laurits får sleppe og heller fare heseblesande opp ei fjellskråning, noko han elskar, eller ein tur på gravgården.

blogg 19 april 2

Og det betyr at skal vi klare å gje begge det dei treng og fortjenar, så må vi dele oss.

Jakob får velje, om han vil heseblese eller fiske, eg kan tenkje meg at de veit svaret på det allereie 😉

Ja, det krevs mykje av oss foreldre å gjere det slik, og familien blir i mange tilfelle på ein måte «splitta», men slik er no enn livet vårt. Den gjennomgripande autismen kjem susande i alt vi tar for oss. Eg vel å ikkje vere lei meg, eg vel å sjå mestring og positive opplevningar som det overordna.

Og eg ser at likhet er ikkje alltid rettferdig.

Når vi skal gjere ting likt, så må det planleggjast i lang tid.

Kan fungere det og, men då med ein plan «b»  « c» «d» og mogeleg ein «e» 🙂

Dog, det er ein plass grensa går for likhet, og den går ved presangar.

Der bør det meste vere likt! I form, fasong, farge, innhald, og bruksanvisning!

Ein gong fekk dei lik lego, men det mangla ein hest i Georg sin pakke.

Eg seier ikkje meir, eg har nett klart fortrenge det..

Lego sto ikkje høgt i kurs den dagen nei!

Ei travel veke ventar, BUP tur, tannlege tur med Jakob,og eg skal til Sogndal å holde foredrag på  høgskulen på fredag 🙂

Det kjem eg tilbake til seinare!

Ha ein forteffeleg søndag alle i hop!

 

<3<3 Ragne Beate