Entries from mai 29th, 2015



Sei meg, kvar bur eigentleg tannfeen??

posted on: 29. mai 2015

God fredag alle saman <3

Kven av de har rappa sumaren frå meg? Når ein kryp skjelvande ut av senga litt før 0500 og ynskjer ein hadde dobbeltsett med ullklede, tjukkesokkar og hue, så er det ikkje mykje som minnar om mai!

Jauda, eg veit at dei ein gong for 50 år sida snødde på 17 mai, det vart garantert same kalde mai ein eller anna gong ved tidenes morgon, men eg tykkjer ikkje 6.8 grader 29 mai er kult!

blogg 29 mai 5

 

Sånn, dagens hyl frå underteikna.

Så over til dagens problemstilling:

«Kvar bor tannfeen?»

«Kva er problemet» tenkjer du, «eg bare slang utav meg ei historie eg, det gjekk no greitt det liksom»..

Vel , eg prøvde, som fyljande

« Tannfeen bor laaaangt inni skogen ilag med 5 hestar 8 kyr, 3 saude og ein sjuk hane,ein kan ikkje besøke tannfeen då det er langt å reise, og ein må ikkje forstyrre hanen. Tannfeen har superhøysel, så den høyre kvar gong det fell ei tann ut av munnen til eit born, og i nattens mulm og mørke snik ho seg sakte opp etter veggen, ja eg trur ho har ein form for sugekoppar som gjere at ho klarar å dra seg opp i andre etasje for å leggje pengane  (eventuelt pengen, no for tida er det poppis med lappar) opp i glaset ,vindauget står sjølvsagt åpent. Også snik ho seg stiiiille tilbake til skogen sin, og lyttar etter neste born som skal miste ei tann»

Steikje det eg var stolt av meg sjølv då eg var ferdig med den  historia der altså!

Eg følte eg hadde dekka inn alle eventuelle spørsmål som kunne kome i etterkant. Kontroll spørsmål, ting må jo vere riktig veit de!

Eg hadde forklart kvifor tannfeen ikkje kan få besøk av born, ja, på grunn av den sjuke hanen sjølvsagt.(Særs opptatt av sjukehus om dagen då vi skal på BUP neste veke og brevet kom frå eit sjukehus.)

Eg hadde redegjort for superhøyrsel, sugekoppar opp veggen, kvifor glaset måtte vere åpent, og gått med på at ein ikkje trengte å ha vatn i koppen då guten ynskte seg så inderleg ein lapp.

Guten ser på meg, ventar spent, ynskjer og håper i det lengste på :

«Javel mamma»… men i staden kjem « Mamma, eg tenkjer eg må google det eg»

blogg 5 mai 2

Hrumf!

Mange kan sikkert no tenkje at det er eg som vaksen som styrer heimen og at eg også styrer kva ein kan google og ikkje google.

Men mine born er så opptatt av fakta , kva som er rett og ikkje, dei tar ikkje ting for god fisk om ein ikkje har ei MEGET god plausibel forklaring på den eventuelle hendinga eller tingen.

Hadde eg vore like standhaftig på trening, kosthald og sjokolade som mine born er på å få rett informasjon om rett hending så hadde eg vore totalt udødeleg i dag, eit sunnheitstempel av dei sjeldne.

Så guten måtte få google han..

Fyljande kom opp når ein googla  «Kvar bor tannfeen»:

 

  • «Tim vil ha tilbake tann-skrev brev til tannfeen» (Puuuuh!!!)
  • «Tannfeen får kritikk» NRK Østfold-Lokale nyhende (KRISE!!)
  • «Herregud. Com : Bevis for tannfeens eksistens (Den fekk han ikkje lese)
  • «Hvor mye gir tannfeen der du bor» ( å neeeeeeeeiiiiiiiiiiiii!!!!)

Tim, du er min nye helt!

Heldigvis, Tim sin histore var øverst, Tim er 6 år altså så er han eit år yngre enn mine to, og Tim ville ha tilbake tanna si frå tannfeen.

Og sida Tim heller ikkje visste kvar tannfeen bur , nei, mi historie var heller ikkje no godkjent som eit gyldig «tannfe dokument», så klarte eg å overbevise ein rimeleg frustrert Georg om at kanskje han og kunne skrive eit brev til tannfeen!

«Jammen, eg veit jo ikkje kor den bur!!!» ulte han!

«Eg har jo inga adresse!»

Vel tenkte eg, her er gode råd dyre, så eg klare å overbevise han om at superhøyrsel biten av tannfellinga utan tvil var rett, og om han berre la brevet, ilag med tanna, i vinduskarmen, så ville det utan tvil bli lest.

Og takk og lov, han er med!

Brevet vart som fyljer:

Blogg 29 mai 2

Guten fer på avlastning nokre timar og kjem heim, passar godt på både brev og glas, rettar på det, kikar forventningsfullt ut vindauget så ofte som han kan.

Han må jo spele litt Ipad og må de skjøne.

Det er vanskeleg å sove denne kvelden. Kjempevanskeleg, men han sovne no etter ei stund!

0410 i natt står ein smørblid Georg i senga mi, med ein 50 lapp i eine handa, lommeboka si i den andre og hadde ikkje øyrene vore der så hadde smilet gått rundt!

blogg 29 mai 3

«mamma, sjå eg fekk ein 50 lapp med tannfeen!»

«Så bra» svara eg i halv ørska, og prøve å få han til å leggje seg til igjen.

Han legg segn ned ved sida av meg, og det vert stilt, eg trur eg sovne igjen, då høyre eg i det fjerne:

«men mamma, tannfeen tok tanna mi, eg vil ha den igjen, eg trur vi må skrive eit brev»

 

-Ragne Beate Furnes Larsen er herved tildelt årets IDIOT pris-.

Begrunnelse: «Kastet tann ut vindauget i det ho la ned ein 50 lapp i det tomme vannglaset til guten sin, etter den livserfaringa ho til no har erverva seg, så skulle det vere komplett umogeleg å utføre ei slik hensynslaus og lite gjennomtenkt handling»

blogg 29 mai 4

 

Riktig god helg!

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

 

 

 

Men kva med mamma og pappa?

posted on: 27. mai 2015

Eg spekulere mykje, det skal eg ærleg innrømme, på livet, krig og fred og sånn..

Også møte eg mange menneskje i same situasjon som meg, det er ikkje til å unngå, som eg har sagt før, like born leikar best, det gjeld også vaksne menneskje.

No skal eg passe meg vel for å vere fordømmande, det er heller ikkje meininga, og det er ikkje eit angrep på verken institusjonar eller system.

Men, kvar ligg hjelpa til mamma og pappa, når ICD-10- «autismespekterforstyrring» kjem seglande inn på ei fjøl i ein familie?

blogg 14 mai 3

Tenk de at lisje Line på 8 år kjem til ein behandlings institusjon, henvist frå ein fastlege, ofte med en fyldig rapport på PPT/skule, eit par skjema tilsendt frå institusjonen som foreldra på førehand har fylt ut, vanskelege skjema, ikkje sikkert foreldra ein gong er einige i kva som skal scorast og ikkje, men ein har no klart å få krota ned noko vetig.

Line vert observert, testa, diagnostisert, og foreldra går i gangane og ventar, toar sine hende, kva skjer eigentleg no?

Vert vi trudd? Kva havnar dei på?

Er det ein ADHD kanskje? Det har vi tross alt hørt så mykje om, det er no eigentelg ganske vanleg er det ikkje?

Jo, når eg tenkje meg om så veit eg i alle fall om 3 andre som har det, finnast gode medisinar for det, kanskje det kan hjelpe?

Eller, tenk om dei ikkje finn noko, tenk om det berre er vi som ikkje er gode nok??

Har vi feila? Har vi ikkje klart å gjere jobben vår? Den jobben som skal liggje så naturleg for alle vaksne menneskje som velg å få born i lag?

Altså, å vere mamma og pappa, det kan ALLE!

Så vert du kalla inn til psykologen, alvorlege auge, bornet stikk ilag med ein pedagog for å leike litt på leikerommet, finne litt saft og ein kjeks.

«Ja» seier psykologen, «Vi har no gjennomført desse testane..bla bla bla…»

Du høyre eigentleg berre bla bla bla, du ser på grafar, sjekkar på scorer ilag med psykologen, men eigentleg er du heilt tom, du berre ventar..

KVA FINN DEI UT?

«Lisje Line 8 år har ei autismespekterforstyrring» får du til slutt vite.

«Javel?» tenkjer du, kva er det?

«Då er det ferdige her- takk for samarbeidet, versegod neste» svara psykologen.

Du går ut av behandlingsinstitusjonen, med lisje Line på 8 år, du gjekk inn dit med en 8 åring, du går utatt med ein 8 åring, same jenta, same utfordring, men no har det berre fått eit namn.

«Autismespekterforstyrring».

Og kva i svarte svingane er det???

Mange foreldre eg snakkar med beskriv møte med behandlings institusjonen slik.

Eit namn er satt, bornet i bås ,og rett ut.

Korleis hjelpe det familien?

Er det sjølvsagt at mamma og pappa skal klare å setje seg inn i ein så kompleks verd som det å oppdra autistiske born er, utan hjelp? Utan veiledning og støtte? Kor i alle vidaste verd skal dei byrje hen?

Og, korleis skal ein forvente at skulane og kommunane skal kunne gå inn og tilpasse eit opplegg til eit born, når leddet som utredar har «gløymt» å gje foreldra verktøya dei treng for å starte heime?

Blogg 27 mai 1

Som ei lærarvenninne seie til meg: «Eg har ikkje peiling på autisme eg Ragne, einaste eg veit er det eg har lært  av deg, og kursing er det ikkje mykje vi får på skulen, om vi ikkje får eit born med ei diagnose i klassa som vi då klare å kjempe oss til eit kurs med, og det er i så tilfelle ein dag. EIN DAG!»

Det er ikkje alle som er som meg som starta autismekarriæra si med ein lang samtale med AIN, mange har nok med å berre fordøye, og mange er heilt satt ut.

Eg må få presisere at det finns mange gode historiar og, med foreldre som har fått god hjelp og rettleiing, men vi kan ikkje stikke under ein stol at det det er store regionale forskjellar.

Og nei, eg sit ikkje her og seier at kvar og ein skal gå heim med ein veiledar i lomma som skal flytte inn i heime og vise dei kor dei skal oppdra born.

Men det er forskjell på å ta ut ei flis og å kutte av heile handa.

Berre det å kunne få tips og råd, kanskje nokre konkrete verkemiddel som ein kan begynne med, tips til litteratur, få «jungelhåndboken» utlevert med informasjon om eventuelle hjelpetiltak, og ikkje minst få ei skikkeleg forståeleg forklaring på kva ei autismediagnose i det heile tatt er.

Det skal så lite til for å gjere ein mamma og pappa litt tryggare, å vete at ein ikkje står aleine.

blogg 11 april 2

Fyrste gongen eg holdt foredrag  ilag med Sogn og Fjordane Autismeforeining så fekk vi eit spørsmål med ein student.

Han spurte:

«Men får ikkje de foreldre tilbod om psykolog, med den kvardagen de lev oppi?»..

Heilt ærleg, eg begynte å le.

Men spørsmålet var ikkje dumt stilt, og eg har tenkt masse på det i etterkant.

Nei, eg trur ikkje at alle foreldre treng ein psykolog etter å ha fått ei ASD diagnose på bornet sitt, eg trengte det ikkje, men hadde det ikkje vore godt om dei som trengte det kunne fått tilbod?

Hadde det ikkje spart samfunnet for millionar av kroner, ørten hundre timar med misforståingar og klinsjar med skule og anna om ein kunne hatt mogelegheit til å starte hjelpa heime fyst, for dei som trengte det?

Eg er av dei heldige som har fått veiledning,hatt god dialog med min behandlingsinstitusjon, og i tillegg hatt og har ein nær og tett dialog med dei som er i teamet rundt mine.

Det utgjere ein forskjell.

«Versegod neste» er i alle fall ikkje vegen å gå i ukjent farvatn.

Kva tenkje de?

 

<3<3Ragne Beate

 

Å møte sin eigen stoltheit i døra

posted on: 25. mai 2015

Da har kvelden senka seg i heimen, og underteikna er rasande. Rasande på seg sjølv fordi ho sjølvsagt ikkje har bruk den her «min sky» greiene som Telenor har, så i staden for at alle bileta mine ligg godt plassert ein eller annan plass i «sky», ilag med kontaktane på telefonen, så er dei gått vidare til dei evige  mobilmarkar saman med ein Samsung telefon som eg er sikker på aldri har stått dårlegare i kurs!

Og alle bileta eg har samla til blogg og!

Nei, det her er regelrett fortærande!

blogg 8 april 2

Og med det, med min såra stolthet og totale idioti over å ikkje ha benytta meg av ein eller annan «sky» så skal eg gå over til dagens blogginnlegg.

Såra stolheit, såra forventningar, såra følelsar.

Kven er det eigentleg som sit att med såra følelsar i stor grad, når bornet nektar å være sosial, når det nektar å delta på aktivitetar som vi meine dei skal vere med på.

Er det vi som foreldre eller er det bornet?

Kan ein tvinge eit born til å være sosial?

NEI!

Man kan ikkje det, ein kan ikkje tvinge eit anna mennskje til å være noko det ikkje er!

Det ein derimot kan gjere er å hjelpe bornet ved å gje dei «verktøy» i form av sjølvtillit, tryggleik ,også har eg og tru på sosiale historiar.

Så lenge dei sosiale historiane er laga på den måten at dei ikkje skapar problem i etterkant i andre situasjonar.

For generelle sosiale historiar, kan gje generelt helt horrible problem i etterkant.

Sosiale historiar kjem forresten i eit anna blogg innlegg seinare i år:)

Men, ein ting vi må tenkje på som foreldre og andre som er saman med borna våre er :

«Ynskjer bornet vårt å være sosial i dag?»

Ja, vi må tenkje over det, vi må vurdere, ilag med bornet.

Det er utruleg kor mykje eit born med autisme kan formidle berre ein tar seg tid til å lytte, til å lese, til å tolke, men også til å innsjå, og godta.

blogg div 12

For vi må godta at det er ikkje sikkert at vi vil få bornet vårt  med på alle klassebileta oppigjennom 10 år i grunnskulen.

Ei heller er det sikkert at vi får oppleve bornet vårt deltakande i skulekoret ilag med 4-6 klasse, hylande på «let it be», med raude kinn og du sjølv sitt med tårer i augene og lure på om det no er lov å le litt!

Skulen må og innså at det ikkje er eit personleg nederlag om bornet ikkje deltar på skuleturen, leirskulen eller PRYO veka.

De skjønar, det er stoltheita vår som får pryl…

Eg seier ikkje no at ingen born med autisme vil klare alt eg her har ramsa opp, eg seier heller ikkje at alle born med autisme hatar tilstellingar.

Men mange slit med slike ting.

Og bak eit kvart born med slike vanskar, sit ei mamma eller ein pappa, ei bestemor eller ein bestefar, eit par pedagogar og ein assistent med såra stoltheit, dei skulle så gjerne ha sett at «prosjekt born» hadde klart det ja!

Og for all del, ein skal prøve!

Men ein skal prøve ved å vere realistisk, ikkje bombastisk!

For hugs ,bornet derimot, sit lukkeleg på rommet sitt, godt mogeleg forran ein pc, lukkeleg uvitande om dei andre si såra stoltheit.

Dei er berre sjeleglade dei slapp.

For kvifor skal det vere slik at autistiske born skal tvingast gjennom sosiale tortur berre fordi vi vil dei skal gjere det?

 

Hadde du godtatt det sjølv?

Blogg div 1

 

Kva tenkjer de?

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

«Med vanleg familie potensiale»

posted on: 23. mai 2015

Sjølv om vi er og blir ein «annerleis» familie, så glimtar vi til med ein og annan rimelig normal aktivitet og.

I dag har vi vore på fisketur til eit vatn 100 meter frå huset vårt.

Ein treng ikkje gå så langt for å få ei oppleving, og det treng heller ikkje koste ein heil masse pengar.

Born er merkeleg lite kravstore når ein berre gjere noko ilag med dei!

Eg skal ikkje skryte på oss at denne turen er «tatt på sparket», den vart lansert av far i heimen på onsdags kvelden, og forventingane har vore skyhøge, så skuffelsen vart stor då vi vakna i dag til tidvis store nedbørsmengder.

blogg 23 mai 1

Men, er det noko vi har her på vestlandet så er det gode regnkle, så her var det berre å få rustninga på og sette kursen rett mot skogs.

Med fiskestang, båtar som gutane og pappa snikra i garasja for nokre dagar sida, og eit stort glas med makk.

blogg 23 mai 2

Grøss, eg skal komme med ein betroelse.

Eg HATAR makk!

Slike sleipe buktande ekle skapningar som sikkert har ein kjempemisjon i økosystemet, men som får det til å gå kaldt ned gjennom ryggen på den elles så sindige Ragne Beate.

Det genet har ikkje ongane arva for å seie det sånn, konkuransen var stor om å få ta makk ut av glaset, og det vart nøye fulgt med då pappa gjorde klar fiskestanga.

blogg 23 mai 3

Litt verre vart det sjølvsagt då vi skulle prøve å vere stille og ikkje skremme fisken 😉

Interessa for fisking gjekk no over etter kvart, så vi gjekk vidare til å forske oss fram til rette havari plassen, fyrst i elva like ved og etterpå i fiskevatnet.

Særinteresser fyljer oss også på ein potensielt heilt vanleg familiedag.

blogg 23 mai 4

Synking av båtar er og blir den store tingen, men så lenge ein kan kose seg med heimesnikra båtar i eit vatn, så tenker eg at om misjonen er å kantre båten eller å segle med den så får det vere skjit det same 🙂

Mens Per Even fiska, gutane gjekk rundt med båtane, så satt eg like ved og berre såg på dei, og mogeleg ein klisje, men eg kjende og på kor lykkeleg eg var der og då.

Kor glad eg er for at gutane er født på 2000 talet og ikkje på 1950.

Tenk på det at slike som mine vart sendt vekk på spesial skular på den tida, eller gjømt heime av foreldre fordi det var skam å få born som var slik.

Bygdetullingar vart det kasta etter dei, og andre skjellsord som evneveike, ressurssvake, rett og slett  born utan verdi.

Vi snakkar om born med en IQ vi andre som er heilt normale berre kan drøyme om, men alikevel stempla som evneveik!

Kor mange liv vart øydelagt av vår såkalla intelligente rase «homo sapiens»?

Etter eit par timar tusla vi oss heim, nesten utan grining, utan fisk dessverre, men vi hadde mange napp altså, de skulle sett den som glapp, den var MINST ein meter mellom augene, eg lovar! ;););)

Heime igjen satte eg Stange kyllingen i ovnen, med min heimelaga ramsløk pesto og ramsløksmør, langtids steiking til i kveld 🙂

blogg 23 mai 5

Gledar meg!

Ein ganske så potensielt normal familie dag går mot slutten, med glade og slitne gutar.

Det same kan nok seiast om foreldra:)

blogg 23 mai 6

 

Ha ein flott laurdagskveld, med eller utan Eurovision, den diskusjonen orkar eg ikkje ta i dag 🙂

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

«Lat oss snakke litt om omsorgsløn»

posted on: 22. mai 2015

God kveld  alle saman i skjitveret, og litt sol innimellom!

Georg sat i bilen i går og plutselig så utbryt han : «Herreguuuud altså mamma, kor det regna!»

Eg er nok mogeleg av den sære sorten, men eg tykkjer ikkje at «herregud» er eit utrykk som ein 7 åring skal gå rundt å benytte seg av, så eg korrigerte han på ein fin måte og seie : «Georg,herregud er eit ord du ikkje har lov til å bruke, det har vi snakka om, hugsar du?»

Georg ser på meg og svarar : «Men mamma, du seier jo herreguuuud»

«Å?»svara eg. «Når tid gjorde eg det?»

«Den 10 april i fjor» svara guten skråsikkert.

Ein kan ikkje vere sikker, men det er godt mogeleg eg synda grovt med språket den dagen.

Eg ber om årsak 🙂

 

Elles vil eg seie at eg har ei side på Facebook som heiter «På randen med Ragne» så om de vil like den så kjem alle blogg innlegga ut via den,stort sett.

I dag skal eg bryte eit løfte som eg har laga med meg sjølv.

Eg hadde eigentleg bestemt meg for at eg eg ikkje skulle skrive om offentlege ytelsar på bloggen min.

Rett og slett fordi eg ikkje er god på tall, fordi økonomiske ytelsar er så individuelt skjønnsberekna at ein ikkje som privat person kan sitte å svare på, om ein får spørsmål, det må det vere anten ein saksbehandlar på forvaltning eller ein advokat som må gjere, ytelsar er rett og slett er eit heit og betent tema, som man treng kompetanse for å uttale seg om.

Men, etter litt konferering med eit par «partner in crime» så har eg bestemt, på generell basis å skrive litt om omsorgslønn.

Eg vil så presisere (med caps lock på: )

«DET ER FORSKJELLIG PRAKSIS I KVAR KOMMUNE KORLEIS EIN DRIFTAR YTELSEN «OMSORGSLØN» SÅ DE MÅ SJEKKE OPP MED DEN KOMMUNA DE HØYRER TIL KORLEIS PRAKSIS ER. VIKTIG!»

blogg 22 mai 3

Og, det her er ikkje eit syte innlegg om at vi ikkje får hjelp her i landet, det er eit innlegg meint til de som har fått eller vurderer å søkje omsorgsløn, slik at de ikkje går i fella og havnar i klinsj med andre ytelsar ol.

Mange kvinner får informasjon om at ein kan søkje om omsorgsløn frå kommuna dei bor i, ofte i forbindelse med at ein anten ikkje kjem seg tilbake i jobb, går ned i ei redusert stilling eller fordi dei har så krevjande omsorgsoppgåver at ein bli oppmoda om å søkje.

No skal eg igjen sakse frå verdveven, i dette tilfellet nettstedet «Familienettet.no»  og etterpå komme med eit par presiseringar som eg trur kan ha  gått nokre og ein kvar forbi:

«Omsorgslønn kan gis til foreldre som har særlig tyngende omsorgsarbeid for barn med kronisk sykdom eller nedsatt funksjonsevne.»

Tjenesten er ikke økonomisk behovsprøvd og er ikke en reell kompensasjon for tapt arbeidsfortjeneste. Omtale av omsorgslønn finnes på regjeringens nettside.

Hjemmeboende barn

Omsorgslønn er en kommunal betaling til pårørende eller frivillige som tar vare på personer med stort omsorgsbehov på grunn av alder, funksjonshemming eller sykdom. Omsorgsarbeidet må foregå i eget hjem og er blant annet ment for å styrke barnets muligheter til å bli boende hjemme.

Søknad til den enkelte kommune

Tjenesten finansieres og administreres av den enkelte kommune. Kommunen avgjør hvor mange timer det kan betales lønn for, og timesatsen. Kommunene praktiserer tjenesten ulikt, enten gjennom et ansettelsesforhold i kommunen eller ved at den som mottar omsorgslønn engasjeres som oppdragstakere for kommunen. Dette får forskjellige konsekvenser for skatt, feriepenger og eventuelle sykepenger. Foreldre må selv søke kommunen om omsorgslønn.

Omsorgslønn og hjelpestønad

Kommunen kan kreve at du først søker NAV om hjelpestønad før søknaden om omsorgslønn blir behandlet. Det er ikke en forutsetning for å få omsorgslønn at hjelpestønad er innvilget, men kommunen kan ta hensyn til hjelpestønaden når de beregner omsorgslønn. Verken hjelpestønad eller omsorgslønn vil vanligvis gi full betaling for det omsorgsarbeidet som faktisk utføres. Kommunen plikter å foreta en helhetlig vurdering der omsorgslønn sees i sammenheng med andre pleie- og omsorgstjenester (for eksempel avlastning og støttekontakt). Retten til omsorgslønn står svakere enn retten til andre sosiale tjenester.

Forskjell på omsorgslønn og omsorgspenger

  • Omsorgslønn utbetales av kommunen til familier med særlig tyngende omsorgsoppgaver. Timetallet pr måned avgjøres av kommunen og har ingen direkte sammenheng med tapt arbeid.
  • Omsorgspenger utbetales tilsvarende tapt lønn når man er borte fra arbeid, fordi barn eller barnepasser er syke.

Pengene betales til alle som har varig omsorg for barn under 12 år når barnet er syk og trenger tilsyn og pleie. Dette gjelder altså uavhengig av stort omsorgsbehov. Dersom barnet er kronisk syk eller funksjonshemmet, gjelder retten til og med det året barnet fyller 18 år.»

 

Fint og flott ikkje sant?

Vel, bak den søte kløe kjem ofte den sure svie.

Omsorgslønn er ein kommunal ytelse som kommune Noreg er pliktige til å ha, men ikkje til å gje.

Det vil altså seie at det ikkje er ein ytelse ein kan forvente å få av kommunar.

Ytelsen gjev i mange kommunar  ikkje rett til ferie pengar, den gir ikkje pensjonspoeng eller opptjening av pensjon, og den er skattbar.

Ergo, får ein innvilga ein omsorgsløn i ein slik kommune ,som kompensasjon for at ein har gått ned i stilling for eksempel, så er dette ein falsk tryggleik, da ein kun opparbeide seg pensjonspoeng, sjukepengar OG feriepengar for den delen av jobben som ikkje innbære omsorgsløna.

Ei annan sak, som diverre fleire av dei eg kjenner har gått på ein smell på, er forholdet mellom omsorgsløn og Arbeidsavklaringspengar (AAP) og uføretrygd.

Så lenge ein er i 100% jobb er omsorgsløn kun ein ytelse som ein må skatte for.

MEN: I det du går over frå sjukepengar til Arbeidsavklaringaspengar så skal omsorgsløna i dei aller fleste tilfella førast på meldekortet.

Der finnes nokre unntak, men, får du omsorgsløn, som er definert som «løn» på lønnslippen du får frå kommuna kvar mnd, og har kode 111 a), så for gud skuld ikkje lur deg sjølv, sjekk ut om pengane  skal førast på meldekortet ditt.

NAV skal rekne ut for deg, kor mykje av di omsorgsløn som skal førast på meldekortet.

Mange har havna i fella, fleire har også dessverre blitt feilinformert, og dermed havna i den situasjonen at ein må betale tilbake.

Då må eg og gje dykk ei dårleg nyhet til, driv du å betale tilbake på pengar for ein feilutbetaling, og får pengar att på skatten, så kan du risikere at skattepengane blir trekt inn for å dekke gjeld.

Trygdesvindel kjem for ein dag, og tilbakebetalinga kan verte rimeleg heftig om ein ikkje melder det inn, så er du usikker, så ver lur og sjekk opp.

Arrester meg gjerne om eg har skrive noko feil.

Eg går ut å frå mi eiga kommune, og erfaringar frå andre som har havna i ein litt kjedeleg situasjon, så det er samanhengen mellom AAP og omsorgsløn som fleire har ynskja at eg skulle dele.

Er omsorgsløn ein god yting for foreldre med barn med spesielle behov?

Og kvifor er det forskjellig praksis på same yting i forskjellige kommunar i same land?

blogg 22 mai 4

Eg tenkjer de skal få ta den debatten om de ynskjer, underteikna vil leggje seg litt attende og sjå kva andre sine opplevingar er..

 

Ventar spent på svar <3

 

<3<3 Ragne Beate ( første og siste gong om ytelsar… trur eg )

 

 

 

 

Eit innlegg om skulevegring,slik foreldre kan oppleve det..

posted on: 19. mai 2015

Fyrst av alt vil eg seie tusen takk til alle som har delt innlegget om Tony sin bragd på 17 mai.

I skrivande stund er innlegget del 195 gonger, og det syns eg er så fantastisk kjekt!

Glade opplevingar og hendingar fortener stor plass tykkjer eg 🙂

Dagens blogginnlegg er ikkje av den lystige sorten, det tar føre seg eit alvorleg tema, nemlig skulevegring.

Eg har lenge hatt lyst til å skrive eit innlegg om dette temaet, men eg har ikkje heilt klart å finne vinklinga mi, før i dag.

Her går ei klar grense mellom det som er fagfolk sitt « depet» og kva ei mamma på ein blogg kan skrive om.

Skulevegring er såpass alvorleg at ein ikkje skal drysse ut av seg tips og råd, når ein ikkje har kompetanse til det.

For ein ting er i alle fall heilt steikje sikkert, og det er at skulevegring, det er komplekst, og aldeles ikkje berre ein eintydig årsak.

Og det trengs rett kompetanse for å snu det.

Men, det eg tenkte eg skulle gjere i dag, er å snu det på andre sida.

«Korleis opplev foreldre ein situasjon med eit born som skulevegrar?»

blogg 19 mai 2

De som får høyre at «Etter Opplæringslova skal alle born gå på grunnskulen», eller « eg skjønar verkeleg ikkje problemet, det er no berre å få bornet avgårde på skulen, no må du slutte å vere så blaut», eller « Altså, det e no vel for f… berre å stå opp ein halvtime tidligare ,så er de no klar til skule start».

Og den beste :

blogg 19 mai 1

 

Sidan eg ikkje føle eg har nok erfaring med skulevegring til å skrive ei historie om megsjølv, så har eg tatt meg ein kunstnerisk fridom til å lage ei historie.

Histora er tufta på eigne følelsar, men også kraftig avbilda av historier som vener og ukjende med barn som skulevegrar har fortalt meg oppigjennom dei siste åra.

Eg trur mange vil kjenne seg att, og til de som meiner at det berre er å sende bornet avgårde, tenk ein gong til..

«Det er ein vesentleg forskjell mellom å ikkje ville-kontra å ikkje evne»

 

«BORNET MITT KLARAR IKKJE GÅ PÅ SKULEN»

 

«Vekkerklokka ringe, den vise 0500.

Du ligg i senga, og føle at du eigentleg akkurat hadde sovna, det er ikkje så rart når ein tenkjer etter, du sov ikkje så godt i natt.

Ikkje i natt heller.

Sovna seint med klumpen i magen, den som alltid kjem på sundags kvelden, og som vekkjer deg fleire gonger i løpet av natta, iskald, vond, med lett kaldsvette nedover ryggen.

Måndags morgonen er roleg ute, du høre det dryppe lett regn, mens du startar kaffi traktaren.

«Fanken og» tenkje du, håpe ikkje det er det som skal velte morgonen i dag!

Du lagar skulemat og frukt til borna, legg alt i rette sekkar, og finn fram kle.

Automatisk dobbeltsjekkar du det eine bornets kle.

Har det flekkar? Er det hol? Lappar som kan vere til plage? Og dobbel dobbel sjekkar at det faktisk er klea til bornet, og ikkje syskjena.

Det skal i alle fall ikkje vere det som skal øydeleggje morgonen nei.

Frukost til deg sjølv, du prøve, men det vert med eit par 3 koppar med kaffi, magen er liksom ikkje heilt med deg endå.

Du sjekkar klokka, den nærme seg halv 7.

Vekketid.

Kvelden i forvegen gjorde du klare avtalar med dei to store.

Ikkje lag styr, versåsnill, eg ber de så mykje!

Dei veit korleis det er, ikkje terge, ikkje plag, og for all del gå ikkje i vegen!

«Dårleg samvite» kviskrar ein raud djevel på skuldra di .

«Eg håpar dei hugsar no då» kvistrar den kvite engelen på andre skuldra.

Banden vaknar til liv,  frukosten vert servert, og NRK super vert sett på som bakgrunnstøy.

Ipad er borte, same er DS og datamaskin, det skal ikkje vere noko liggande framme som kan trigge at ein ikkje vil gå.

«Det ser ut til å gå bra i dag, stemninga er god» tenkjer du mens du set koppane i oppvaskmaskina, men du kan ikkje noko for det, kvalmen bølgje i kroppen alikevel.

Plutselig pip alarmen på telefonen, HELSIKKE! Du har gløymt å skru av alarmen som seie at du skal til legen i morgon.

Du hiv deg etter telefonen, omtrent knuse den i forsøket på å få av den svartens lyden, mens du samtidig rettar blikket mot yngste bornet ditt.

«Var det lyden som velta lasset i dag?»

«Puh! Det ser ut som det gjekk bra»

Klokka bikkar 8, dei eldste er på veg ut døra.

Kos og klem til mamma, med ynskje om ein god dag.

Du skryt av dei, gjer dei gode kraftige klemmar, fortel dei kor glad du er i dei, og kor stolt du er.

«Du skulle hatt meir tid»- seier den raude djevelen på eine skuldra

«Du gjere så godt du kan»- trøystar den kvite engelen.

Oppi alt det her,har du telt ned, 15 minutt, 10 minutt 5 minutt, no er det berre 2 minutt igjen til taxien kjem.

Magen knyte seg!

«Kjære Gud, la ikkje den taxien vere forsinka! Og lat dei for alt i verda ikkje sende ein sjåfør vi ikkje kjenner».

Bornet kjem i gangen, tar på sko, hue og jakke, alt ser tilsynelatande fint ut i dag.

Sekken klar på ryggen, og taxien svingar opp innkjørsla, du ser det er Gunnar, ein av dei faste, HURRA!

Bornet ditt står framleis i gangen, bleik no, og bevegar ikkje ein muskel.

Du veit at viss du «pushe» no, så smelle det.

Du veit at viss du snakke for snilt så begynne bornet å grine.

Du veit at stille du krav så er du dødsdømt.

Men du kjenner og signala, du veit bornet ikkje har sjangs.

«Eg klarar ikkje mamma», kviskrar bornet, og lar sekken skli stille ned på golvet.

«Eg berre klarar ikkje»..»

 

blogg 24 feb

 

 Til ettertanke…

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

Inkludering i høgste potens, og ei litt annerleis 17 mai feiring

posted on: 17. mai 2015

Gratulerer så mykje med dagen alle saman! Tenk kor heldige vi er som bur i eit fritt land, ein ting ein eigentleg burde ha sett høgare enn kun den eine dagen i året.

Vi har ikkje feira 17 mai i år heller, vi har faktisk ikkje feira 17 mai skikkeleg sida i 2009, då tvillingane var babyar.

Jakob har sjølvsagt fått vere med på tog og leikar, men vi har alltid måtta ha delt oss, og når mannen har vore på arbeid, har foreldra mine stilt opp.

I år så «rømte» vi, tok gutane i bilen, vogna på slep og hadde eit fantastisk opphald i Lærdal, med motorik park, der vi faktisk omtrent var heilt aleine, der gutane fekk utfalde seg med trå bilar, vi hadde kjekt besøk i gamle delen av Lærdal, og sjølvsagt ein pitstop på gravgården der 😉

Og ein til skal eg bare fortelje dykk, og det er at er det noko Lærdølingane kan, så er det å fyre av salutt på 17 mai morgon.

Eg var sikker på at eg skulle miste både ongar og vogn slik det smalt!

17 mai antrekket i år vart Titanic t-skjorte, Redningselskapet caps,og kongerike Norge caps (les caps det står Norway på) og kvar sitt 17 mai slips, altså ei slik sløyfe vi festar med sikkerheitsnål på t-skjorta.

blogg 17 mai 1

Med ein is i handa starta vi heimreisa, gutane godt nøgde, då dei følte at dei hadde vore på 17 mai, då sløyfa var på, og vi foreldre, eg skal innrømmte litt vemodig, tenkte at vi prøve på ny til neste år vi 🙂

Resten av 17 mais «på Randen med Ragne» skal viast ein snart 14 år gammal gut som heiter Tony, og bor på Stadlandet.

Etter avtale med mammaen hans, som er ein av mine nærmaste venninner skal eg fortelje dykk ein fantastisk historie, ei historie om stolthet, mot, frynsete nervar, og kva som kan skje når eit lokalsamfunn inkluderere også dei som er annerleis.

Men fyrst ein digresjon ( åh, eg er like stolt kvar gang eg klarar å få brukt det ordet, eg har sagt det før, eg har lært det i autismeforeningen )

Russen har fått mykje pes siste veka, og bror min er som mange sikkert veit russ i år.

Då russen ikkje hadde ein plass å vere natt til i dag, så åpna foreldrene mine huset sitt for ungdomane.

I staden for at dei skulle reke gatelangs og verte kalde, så sto mamma og pappa klar halv 4 natt til i dag, men litervis med kaffi klar, og nysteikte vafler til russen.

Det gjekk litervis med vaffel røre og, det tar på å vere russ gitt!

På det meste var det 27 russ innom barndomsheimen min, og dei var faktisk så eksemplariske at pappa gjekk å la  seg etter ei stund, mens mamma sat oppe ilag med dei!

Mamma og pappa, eg er stolt av å vere døttra dykkar!

Men putting puzzle pieces together

Eg trur at om fleire hadde gjort som de gjorde i natt, så hadde kanskje ein del uheldige episodar vore unngått, det seiat at rota til alt vondt er ledigang, eg trur og det er lettare å havne i trøbbel når ein er kald, sliten, og ikkje har ein plass å vere.

Og til «House of Mirror» russen: TOMMEL OPP! De er flotte ungdomar som Vågsøy kommune kan vere stolte av!

Så over til min store helt i dag <3

Tony er ein snart 14 år gammal gut, som går i 7 klasse ved stadtlandet skule, og har som mine gutar ein infantil autisme diagnose.

Han går i vanleg klasse, men med eige opplegg, som han profiterar veldig godt på, og med assistentar og pedagog som gjere ein fantastisk jobb.

Guten er så inkludert som ein kan vere når ein har eit eige opplegg å forhalde seg til.

Tony jobbar og, 2 timar i veka jobbar han på Bunnpris på Stadt, iført Bunnpris uniform, slik som alle andre som jobbar der. Det skulle no berre mangle, jobbar ein så jobbar ein.

Folk på Stadt er vande til Tony, dei helsar, og dei behandle han som ein hvilken som helst annan.

Tony er også inkludert i samfunnet utanfor skulen.

Sjølvsagt er han mest heime, han trivast best på rommet sitt, med data maskina, han elskar rollespel, set gjerne heile familien i gang i eit eller anna skodespel og han elskar Kaptein Sabeltann over alt.

Men Tony har også ein annan fantastisk eigenskap. Han er utruleg flink til å synge.

For nokre mnd tilbake, på ein elevkveld så imponerte han foreldra sine, og resten av skulen med å synge «Min første kjærlighet» av Jan Teigen solo forran alle saman.

Eg vart rørt til tårer berre av å høyre mora fortelje om det.

Ryktet har gått på stadt om at tony sang, og mamma Ann-Kathrin la og ut ein video på Facebook, og plutseleg ringe tlf.

«Kunne Tony tenkje seg å synge sangen på 17 mai i grendahuset?» spør leiar av 17 mai kommiteen

Mammaen blir rørt, ho blir skeptisk, ho blir ikkje så reint lite redd heller, kan han klare det her?

Han, som har per definisjon feira 17 mai dei siste åra slik:

«Sitte i ein bil bak toget, gå inn på grensahuset og kjøpe 3 melkefrie kaker,og gå heim. PUNKTUM»

«Vi ordne det slik det er best for han, kanskje det er best at han kan vere først?? Og om han trekk seg, så er det ikkje krise, det ordne vi etter kvart»

Mamma spør Tony om han vil synge.

Han svarer : «Ja,mamma, jeg kan synge, viss du lover å bli rørt»

Akkurat det er vel ikkje den største utfordringa..

Vel.. tenke Ann-Katrin, vi prøve!

blogg 13 mars 3

I går var det lydprøver, Tony var der ilag med mamma. Musikk læraren ,som ikkje har noko med Tony sitt tiltak i det heile å gjere, kjøyrde bygda rundt for å få tak i rett playback då musikken ikkje starta slik den skulle.

Tony gjekk på scena, presenterte seg, sa kva han skulle syngje, og at det var ein litt trist song..

Etterpå  takka han for at folk ville høyre på han, og gratulerte alle med dagen.

Så gjekk han av scena og rett heim.

16 mai om natta snakke eg i tlf med mammaen til Tony.

Ho er så nevøs,også seier ho til meg.

«Trur du bygdefolket skjønar kor stort det her er? Kor enormt det er for oss som familie å oppleve, ikkje berre at Tony står på scena, men at 17 mai komiteen vil ha vår gut som er annerleis, til å syngje? Trur du det Ragne?»

Eg svarte nei.

Eg trur ikkje det, men no skal dei få høyre det på verdsveven via meg!

Tony besto med glans, han gjekk på scena og song som han aldri har gjort før, han imponerte til og med familien med å gå i tog og!

Står verda til påske?

På Stadt har dei inkludert Tony, gjort han til ein av sine eigne, autisme eller ikkje, dei har latt han få vise kva han kan, både via å få jobbe på nærbutikken, og ved å la han få syngje på 17 mai!

FANTASTISK!

Inkludering og toleranse <3

blogg 17 mai 2

Eg kjenne ei veldig god venninne som er verdens stoltaste i dag, med seg har ho mannen sin som er på jobb som fiskar, ei flott mormor, ein stemorfar,morfar og fantastiske svigerforeldre.

Ei oldemor fra Horningdal som reiste ens ærend for å høre på Tony, og masse anna familie 🙂

Og ganske så sikkert eit bygdefolk:)

Pluss meg <3

blogg 17 mai 4

 

Gratulerer med dagen nok ein gong <3

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

 

 

 

 

 

«Å balansere på knivseggen»

posted on: 15. mai 2015

Då har eg vore bloggar på verdveven ei stund, ikkje lenge, men lenge nok til at eg føle at eg treng å sette ein liten status.

Er det behov for ein blogg som min i havet av bloggar som florerar på nettet? Eller andre medier for den slags skuld ?

Og, kvar går grensa mellom å skrive om sin familie, ta eksempel frå eige liv, der  eigne born og vert skildra, på ein måte som gjere at dei kanskje reagerar når dei blir eldre.

Eller, for den del no, eg har ein på  snart 10 år som meiner at det mamma seier på generell basis er «uberteit» og at eg utan tvil er noko med det strengaste, slemmaste og mest udugelege mennskje som nokon gong har satt føta sine på moder jord-tidvis.

blogg 15 mai 2

Andre gonger er eg det mest fantastiske individet i verda, som utan tvil berike verda hans på ein måte som gjere at eg  sikke nok hadde fortent ein diplom.

Det er herlege normale delen av vårt liv, som eg er sikker på dei aller fleste foreldre kan kjenne seg att i.

Også har vi den annerleis delen, delen som gjere at vårt liv blir så mykje meir annerleis enn alle andre sitt.

Å balansere på knivseggen i forhold til kva man legg ut gjere eg dagleg.

Ikkje berre eit etisk forhold i henhold til borna, men også ekteskap, og meg sjølv.

Ingenting av det eg legg på bloggen min er «bare lagt ut».

Det ligg arbeid bak, vurderingar, og ved fleire høve oversendt menneskje eg stolar på for overlesning, for at eg skal kvalitetssikre meg sjølv om at det eg no legg ut ikkje går over grensa eg ikkje ynskjer  å krysse.

Eg har og ein flott mann som er min beste kritikar, og foreldre som ikkje er redd for å seie kva dei meinar.

«Men Ragne, kva med borna då, vil dei lese om seg sjølv på nett og synast det er så kult?»

Vel, dei les boggen min allereie, både 16 åringen vår og han som snart er 10.

Georg, som også har knekt lesekoda les den tidvis når han gidde.

Eg kan ikkje garantere at dei ikkje vert forbanna på meg om nokre år fordi eg har blogga om korleis eg har det i forhold til autisme, og brukt dei i forskjellige eksempel.

Det vil vere ein smule arrogant å påstå.

Men veit de, eg tek sjangsen, eg har såpass tiltru til meg sjølv og min vurderingevne, og eg brenn så indeleg for autismesaken!

blogg 2 mars 2

Så over til mitt sjølvstarta spørsmål om ein treng bloggar, bøker, avisartiklar osv  om autisme og born med spesielle behov.

Eg meiner ein treng det, eg hadde aldri takka ja til gåva om blogg, og heller tatt spa weekend i stadenfor, som var den andre delen av gåva om eg ikkje ville ta i mot bloggen.

Som tidligare nevnt har eg tru på åpenhet, og tru på at kompetanse kan byggast via opplysning.

For å bruke nokre ordbilete:

«Om to dagar er det 17 mai, på 17 mai  ynskjer man at ein har folketog og musikantar som spelar i toget.

At ein skal vifte med det norske flagg og rope hurra!

Mange ynskjer berre å  stå å sjå på toget, og det er heilt greitt det, men skal det bli eit tog, så må nokon gå i toget, og andre må spele i korpset for at ein skal få til eit tog.»

Eg er den som stikk hovudet fram, på godt og vondt, og drar min del av eit lass via ein blogg om eit annerleis liv, andre sit i styrer, eller jobbar i andre fora for å fronte ein viktig sak.

Mange i same situasjon ynskjer heller å stå meir på sidelinja, det  finnast mange skjebner, men felles for oss alle er at vi ynskjer å danne eit tog med fokus på viktigheita av  kompetanse, toleranse, åpenheit, samarbeid og eit verdig liv for kvar og ein av dei borna som er født med funksjonshemmingar i dette landet.

blogg 15 mai 1

 

Difor forsett eg å balansere på knivseggen, så lenge eg har noko å bidra med.

 

GOD HELG <3

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

 

 

Korleis fortel man bornet sitt at det har ein autisme.

posted on: 14. mai 2015

Jaggu vart det ikkje ein ny fridag-igjen! Mai er og blir eit lite «helvete» for oss, med alle innlurte fridagar og brudd i rutinane, men no er det no eingong slik, så vi får berre gjere det beste uttav det.

blogg 14 mai 3

Ein annan ting som og plutseleg slo meg som lyn frå klar himmel er at det er berre 5 veker igjen før skulane sluttar!

Tenk, eg har hatt fyrsteklassingar i eit heilt år allereie, kor vert tida av?

Noko eg veit mange foreldre grublar mykje på, og som eg ved fleire høve har diskutert med andre, er korleis fortelje bornet sitt av dei har ei diagnose.

Og ikkje minst, noko eg i alle fall legg svært stor vekt på, at ein ikkje er sjuk.

Autisme og adhd, det er ikkje sjukdommar, det er ein tilstand som gjere at ein tenkjer og føler litt annerleis enn andre born.

Og nei, den smittar ikkje.

Eg hugsar Jakob var veldig oppteken av det for eit par år sida, etter ei forkjøling, om ikkje han og snart skulle få den der autisme sykja.

Mange har og den utfordringa at ein får ei diagnose seint. Kanskje er man allereie komen godt oppi tenåra, og har opplevd mykje trasig før ein endeleg klarte å lande på  at det faktisk var ein autisme som var grunnen.

Vi brukar ordet autisme heime, det har vi gjort alltid.

Eg brukar ordet autisme for å forklare når vi har havna i kjedelege situasjonar, og  eg brukar ordet autisme for å forklare når dei gjere eksepsjonelle ting som ingen andre born på den alderen gjere.

«Ehh… er du helt teit Ragne» tenkjer kanskje nokre av dykk. Må man virkeleg ha eit slikt fokus på autisme heile tida.

Misforså meg rett, eg går ikkje å masar om autisme i tide og utide, men eg bruke ordet når det trengs, for å avmystifisere det.

For å gjere det trygt og ikkje skummelt.

Mine skjønar ikkje diagnosa si enda, det er dei for små til, men dei er ikkje for små til å skjøne at dei er annerleis.

Dei FØLE at dei er annerleis, dei opplev at dei kjem til kort, og dei opplev at dei ofte må trekkje seg frå situasjonar, og at dei ved mange høve havnar i situasjonar der dei vert misforstått.

blogg 14 mai 2

Og kva kjem etter slike situasjonar?

Jo, nederlag.

Mange nederlag.

Difor må mamma inn og hjelpe med å snu nederlag til meistring, forklare kvifor det gjekk åt skogen akkurat der og då, og etterpå vise kor mykje dei faktisk kan, som ingen andre på deira alder kan.

Mestring er alt!

Eg har jo sjølvsagt hatt eit famøst forsøk på å gjere dei godt kjend med ASD diagnosa.

Så, eg bestilte eit hefte frå www.spiss.no som heite «Eg er unik»

blogg 14 mai 1

Kjempebra hefte altså, ingenting å seie på det.

Det finnast forøvrig fleire bøker og hefter som kan hjelpe til for å forklare borna om deira autisme.

Anyway, eg tar heftet, set Georg ved sida av meg, eg tenkte eg skulle begynne med han fyrst, sida  han hadde knekt lese koda, og vi byrja å jobbe oss igjennom heftet.

Guten er supermotivert!

Heilt til vi kjem til ei side som går på  korleis ein ser ut.

Vi skriv inn hårfarge, augenfarge, kor høg han er, kor tung han er, også blar vi om sida.

På neste side står det som fyljer:

«Ingen ser ut akkurat slik som meg, det er fordi utseendet mitt er helt unikt»

Da smell Georg att boka, røyser seg frå stolen og utbryt:

«Mamma, boken lyver! Laurits ser ut akkurat slik som meg!!»

Og då var han fint ferdig med å jobbe med den boka gitt 😉

Du kan seie eg har lagt heile «fortelje om diagnose» litt på is eg etter det 😉

blogg 14 mai 4

 

Korleis ein gjere det, må den enkelte finne ut sjølv, det er mange måtar å gjere det på.

Men gløym ikkje fokus på at det positive, uansett kor negativ bornet kan vere til å faktisk ha fått ei diagnose.

 

Tross alt, det er ikkje verdas undergang, berre ein annan måte å sjå livet på 🙂

 

Korleis har de gjort det?

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

 

 

 

«meltdown» eller raserianfall? Vi må iallefall tørre å snakke ilag!

posted on: 13. mai 2015

I dag skal eg skrive eit litt vanskeleg blogginnlegg.

Vanskeleg på den måten at eg ikkje er pedagog eller psykolog, ei heller sosionom eller barnevernspedagog.

Eg er heiltidsmamma med kompetanse som fagmor, og ei steikjande bra fagbrev som institusjonskokk.

Men eg skal alikevel prøve å skrive eit blogginnlegg om «meltdown».

Eg har reflektert mykje over det å ha born som ikkje kjem innanfor A4 boksen, og korleis det må opplevast utanfor.

Rekk opp handa de  av dykk som har stått å sett på ein situasjon, eller observert  eit eller fleire born som er meir eller mindre aktive , som plutseleg ryk i hop og tenkt:

«Han der han MÅ bare ha ADHD altså!»

Viss de hadde sett meg no, så hadde eg stått øverst på frysaren med begge henda strekt opp mot himmelen, så langt det er mogeleg å strekkje to hender.

Og eg er autisme mamma altså, eg har ikkje vore i a4 boksen på mange herrens år, eg trur faktisk ikkje eg hadde passa inn der lenger sjølv om eg hadde fått innpass att.

blogg 13 mai 1

Vi dømme før vi veit, slik er det berre.

I autisme teminologien så har vi eit utrykk som kallast «meltdown».

Og no skal eg vere heilt ærleg med dykk.

Eg ante ikkje heilt kva det ordet betydde før eg googla det i førre veke fordi eg hadde tenkt å skrive det her innlegget, og ville ha fakta rett.

Men eg har vore ein ivrig brukar av ordet gitt 😉

Så, saksa direkte frå verdsveven kjem no definisjonen på «meltdown» tatt frå autismesiden.no :

«Hva er et meltdown?»

«Et meltdown er når en Asperger midlertidig mister kontrollen på grunn av følelsesmessige reaksjoner på miljømessige faktorer.»

«Generelt sett ser det ut som om Aspergeren har mistet kontrollen over et enkeltstående og spesifikt emne, men dette er sjelden tilfelle. Vanligvis er problemet at flere irritasjonsmomenter fra et relativt langt tidsrom akkumuleres, spesielt med tanke på den sterke langtidshukommelsen mange Aspergere har.»

AHA!

Her gjekk det opp nokre lys for unge lovende Larsen.

Legg merkje til nest siste setninga : «Fleire irritasjonsmoment frå eit relativt langt tidsrom»

Ein autistisk «meltdown» er altså eit resultat av mange forskjellige faktorar som tilsutt gjere at det bare seie stopp og verda rasar.

Men, då har ikkje gutane ein «meltdown»  når dei rase over at dei ikkje får syltetøy på skiva si den dagen, ei heller har dei ein «meltdown» når dei kaste frå seg joggeskorne i raseri fordi dei heller vil ha på seg støvlar på skulen.

På skulen har Georg heller ikkje ein»meltdown» når han nektar å ha på seg regnbuksa si. Han har ei greie med det, han hatar å ha på regnbukse.

Og  dei heller  ikkje ein «meltdown» når eg seier, på same tidspunkt  kvar ein einaste dag klokka 1930 at det er på tide å leggje frå seg bilane, for no er det kveld, og dei er meir eller mindre høglytt ueinig!

Veit de, det kallast å være heilt normalt det <3

Når det er sagt så har eg opplevd skikkelige «meltdowns», og det er ikkje eit vakkert syn å sjå nokon du er glad i ha det så vondt.

blogg 13 mai 2

Slike episodar kjem eg aldri til å skjildre på min blogg, av respekt for mine, og eg har heller ikkje verken ynskjer eller behov for å gjere det.

Men, eg ynskjer at dei som les bloggen min, foreldre, andre pårørande, forhåpentlegvis ein og annan lærar eller pedagog skal leggje merkje til  det eg skriv no.

«Ein liten bagatell kan verte eit stort monster om ein ikkje tør å snakke  om det»

Om eit born får ein «meltdown» på skulen og ikkje berre ein reaksjon på at det er høgst ueinig i situasjonen som det akkurat er i, så må ein tenkje langsiktig.

Kva kan ha skjedd? Når kan det ha skjedd? Kvifor har det så skjedd?

Og ein må tørre å snakke.

Som foreldre må vi tørre å høyre at ting ikkje alltid er ok, sjølv om det ikkje akkurat er det kulaste på jord, som lærerar må ein tørre å gå i dialog med denne  mammaen eller pappaen som ikkje synast at det her er det kulaste på jord, og ein må la bornet få formidle, på den måten det klarar, kva som har skjedd, i etterkant.

Her heime kallar eg det 1000 spørsmåls boka.

Og eg kan love deg ein ting, man kan miste både mål og mæle mange gonger når ein innser kva som faktisk var dråpen som gjorde at det rant over.

Diverre går det ofte på feil tilretteleggjing over tid ,som gjere at stressnivået bikkar over og det til slutt smelle.

Eg veit at det eg skriv over her tar tid.

Eg veit det eg skriv over her krev mykje av pedagogar og lærerar.

Eg veit at ting ikkje løyser seg over natta.

 

Men eg trur at om ein tar dei små signala alvorleg, så unngår man ein «meltdown».

Og eg tenkjer at med god kartleggjing i etterkant av ein «meltdown» kan ein unngå mykje problem i framtid, mindre avvikskjema, mindre innsendingar til fylkesmann, og i det heile ein mykje betre samarbeidsklima for alle.

Kan vi ikkje berre ta oss den tida?

blogg 13 mai 3

 

Kva tenkjer de?

 

<3<3 Ragne Beate