Eit innlegg om skulevegring,slik foreldre kan oppleve det..

19. mai 2015

Fyrst av alt vil eg seie tusen takk til alle som har delt innlegget om Tony sin bragd på 17 mai.

I skrivande stund er innlegget del 195 gonger, og det syns eg er så fantastisk kjekt!

Glade opplevingar og hendingar fortener stor plass tykkjer eg 🙂

Dagens blogginnlegg er ikkje av den lystige sorten, det tar føre seg eit alvorleg tema, nemlig skulevegring.

Eg har lenge hatt lyst til å skrive eit innlegg om dette temaet, men eg har ikkje heilt klart å finne vinklinga mi, før i dag.

Her går ei klar grense mellom det som er fagfolk sitt « depet» og kva ei mamma på ein blogg kan skrive om.

Skulevegring er såpass alvorleg at ein ikkje skal drysse ut av seg tips og råd, når ein ikkje har kompetanse til det.

For ein ting er i alle fall heilt steikje sikkert, og det er at skulevegring, det er komplekst, og aldeles ikkje berre ein eintydig årsak.

Og det trengs rett kompetanse for å snu det.

Men, det eg tenkte eg skulle gjere i dag, er å snu det på andre sida.

«Korleis opplev foreldre ein situasjon med eit born som skulevegrar?»

blogg 19 mai 2

De som får høyre at «Etter Opplæringslova skal alle born gå på grunnskulen», eller « eg skjønar verkeleg ikkje problemet, det er no berre å få bornet avgårde på skulen, no må du slutte å vere så blaut», eller « Altså, det e no vel for f… berre å stå opp ein halvtime tidligare ,så er de no klar til skule start».

Og den beste :

blogg 19 mai 1

 

Sidan eg ikkje føle eg har nok erfaring med skulevegring til å skrive ei historie om megsjølv, så har eg tatt meg ein kunstnerisk fridom til å lage ei historie.

Histora er tufta på eigne følelsar, men også kraftig avbilda av historier som vener og ukjende med barn som skulevegrar har fortalt meg oppigjennom dei siste åra.

Eg trur mange vil kjenne seg att, og til de som meiner at det berre er å sende bornet avgårde, tenk ein gong til..

«Det er ein vesentleg forskjell mellom å ikkje ville-kontra å ikkje evne»

 

«BORNET MITT KLARAR IKKJE GÅ PÅ SKULEN»

 

«Vekkerklokka ringe, den vise 0500.

Du ligg i senga, og føle at du eigentleg akkurat hadde sovna, det er ikkje så rart når ein tenkjer etter, du sov ikkje så godt i natt.

Ikkje i natt heller.

Sovna seint med klumpen i magen, den som alltid kjem på sundags kvelden, og som vekkjer deg fleire gonger i løpet av natta, iskald, vond, med lett kaldsvette nedover ryggen.

Måndags morgonen er roleg ute, du høre det dryppe lett regn, mens du startar kaffi traktaren.

«Fanken og» tenkje du, håpe ikkje det er det som skal velte morgonen i dag!

Du lagar skulemat og frukt til borna, legg alt i rette sekkar, og finn fram kle.

Automatisk dobbeltsjekkar du det eine bornets kle.

Har det flekkar? Er det hol? Lappar som kan vere til plage? Og dobbel dobbel sjekkar at det faktisk er klea til bornet, og ikkje syskjena.

Det skal i alle fall ikkje vere det som skal øydeleggje morgonen nei.

Frukost til deg sjølv, du prøve, men det vert med eit par 3 koppar med kaffi, magen er liksom ikkje heilt med deg endå.

Du sjekkar klokka, den nærme seg halv 7.

Vekketid.

Kvelden i forvegen gjorde du klare avtalar med dei to store.

Ikkje lag styr, versåsnill, eg ber de så mykje!

Dei veit korleis det er, ikkje terge, ikkje plag, og for all del gå ikkje i vegen!

«Dårleg samvite» kviskrar ein raud djevel på skuldra di .

«Eg håpar dei hugsar no då» kvistrar den kvite engelen på andre skuldra.

Banden vaknar til liv,  frukosten vert servert, og NRK super vert sett på som bakgrunnstøy.

Ipad er borte, same er DS og datamaskin, det skal ikkje vere noko liggande framme som kan trigge at ein ikkje vil gå.

«Det ser ut til å gå bra i dag, stemninga er god» tenkjer du mens du set koppane i oppvaskmaskina, men du kan ikkje noko for det, kvalmen bølgje i kroppen alikevel.

Plutselig pip alarmen på telefonen, HELSIKKE! Du har gløymt å skru av alarmen som seie at du skal til legen i morgon.

Du hiv deg etter telefonen, omtrent knuse den i forsøket på å få av den svartens lyden, mens du samtidig rettar blikket mot yngste bornet ditt.

«Var det lyden som velta lasset i dag?»

«Puh! Det ser ut som det gjekk bra»

Klokka bikkar 8, dei eldste er på veg ut døra.

Kos og klem til mamma, med ynskje om ein god dag.

Du skryt av dei, gjer dei gode kraftige klemmar, fortel dei kor glad du er i dei, og kor stolt du er.

«Du skulle hatt meir tid»- seier den raude djevelen på eine skuldra

«Du gjere så godt du kan»- trøystar den kvite engelen.

Oppi alt det her,har du telt ned, 15 minutt, 10 minutt 5 minutt, no er det berre 2 minutt igjen til taxien kjem.

Magen knyte seg!

«Kjære Gud, la ikkje den taxien vere forsinka! Og lat dei for alt i verda ikkje sende ein sjåfør vi ikkje kjenner».

Bornet kjem i gangen, tar på sko, hue og jakke, alt ser tilsynelatande fint ut i dag.

Sekken klar på ryggen, og taxien svingar opp innkjørsla, du ser det er Gunnar, ein av dei faste, HURRA!

Bornet ditt står framleis i gangen, bleik no, og bevegar ikkje ein muskel.

Du veit at viss du «pushe» no, så smelle det.

Du veit at viss du snakke for snilt så begynne bornet å grine.

Du veit at stille du krav så er du dødsdømt.

Men du kjenner og signala, du veit bornet ikkje har sjangs.

«Eg klarar ikkje mamma», kviskrar bornet, og lar sekken skli stille ned på golvet.

«Eg berre klarar ikkje»..»

 

blogg 24 feb

 

 Til ettertanke…

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

  • Gunn-Alice

    Kjære Ragne.
    I dag er en slik dag at jeg sender deg en diger klem . I dag gikk det rett til dundersen hos oss…etter mange år så tok jeg til tårene og følte meg som en håpløs mor !
    Klemmer klemmer klemmer

    • ragne

      Stor klem tilbake Gunn, og er det noko du IKKJE er så er det ei håplaus mor! Men livet spelar ikkje alltid på lag dessverre, alle gjere så godt dei kan.

  • Hege

    Ragne……du er……..har ikke ord…..men fantastisk,rå,unik faller jo selvsagt inn…
    ❤️❤️❤️

  • Siri

    Åja… her er hver morgen en håpløs dans på eggeskall. Det kan gjøres avtaler, det kan legges frem klær, pakkessekk, tilrettelegges. Og så plutselig «da blir det ikke skole i dag, da».
    Og jeg må beherske meg og tonefallet når jeg sier «hva er det nå da?» Og da kan det være noe som han leste forige uke som han plutselig kom til å tenke på som ble litt trist. Eller noe annet som er umulig å forutse.
    Den lettelsen når jeg setter ham av på skolen, eller han sykler avgårde, tror jeg ingen kan sette seg inn i. Eller den kvalmen som kommer når det er midt i skoledagen og telefonen ringer og du ser det er fra skolen…

  • Cathrine

    Kjære Ragne!

    Du skriver fantastisk bra. Jeg har fire diagnosebarn, hvorav den ene med autisme/adhd også har skolevegring. Her er det kvalme, magesmerter, svimmelhet, hodepine osv. som får skylda når gardinen ruller ned og hun ikke orker skolen. Som mamma er det ufattelig vanskelig, for man lever jo med presset/frykten for represalier fra skole og myndigheter fordi barnet har så stort fravær. Jeg har lett på nettet etter hva som kan gjøres og hva som er konsekvenser for skolevegring, men jeg synes det står så vagt. Vi er jo i hyppig kontakt med bup, men prat ser ikke akkurat ut til å løse noe som helst. Men slik du beskriver at mammaen i historien føler det – det var som å lese om meg selv. Takk for at du setter ord på de vanskelige tingene <3

    • Siren Hella Hannisdal

      Ja, sånn er det, sånn føles det. Den klumpen i magen og kvalmen, den kjenner jeg godt igjen. Det er som å balansere på en knivsegg. Og det du skriver at barnet KLARER ikke, det er sånn det er. Det er ikke manglende evne til å ville, det er ikke å være bortskjemt……

  • Marianne

    Her er det sånn enda. Selv om datter er 22 år…

    «Noe» skjer gjerne om kvelden eller i løpet av natta. Taxien kan avbestilles på nett, og det fikser hun jo lett.
    Selv sitter jeg på jobben med vondt i magen og bare venter på melding fra skolen om at hun ikke har møtt opp på noen dager…. og om noe er galt….

    Det aller vondeste er å se hvor fortvila hun er. Hun VIL på skolen! Hun trives så godt. Og ønsker mer enn noe å fullføre. Men angst og depresjon gjør at hun ikke klarer.

    Og så alle de dumme kommentarene vi må svare på. For hun er jo så flink!! Bare topp-karakterer. Flinke jenta! Og enda klarer hun ikke å gå?? Nei, det tror de ikke på…. må være noe latskap her. For hun er jo så flink…

    ***
    Tusen takk for at du skriver så godt om dette, Ragne! Kjenner du satt ord på noe jeg har følt lenge, men ikke helt klarer å forklare. Du er unik! 🙂

  • Lise Lotte Almenningen

    Jeg har en på 22 som vi fremdeles jobber med for at han skal gjøre ferdig vgs. Vi tar ett fag om gangen. Noen dager river angsten så sterkt i ham at han ikke klarer det. Gudene vet om han står i år. Vi er sjeleglade om han får ståkarakter, og det er innmari trist fordi han har bevist at han klarer å få 5 på prøver. Men har han fått en femmer da må han sabotere for seg selv. Jeg regner med at det har noe med at hans forståelse av seg selv ikke må forandres.

    Jeg tror at det mange ganger hadde vært like greit med hjemmeskole, men da kunne ikke jeg vært læreren for min forståelse av 3. klasse it, fysikk og matte er ikke helt det den kunne vært.

    Minstemann ble mobbet såpass mye og ble ignorert når vi forsøkte å få oppmerksomhet på hans problemer. Mange dager brukte vi like mye tid på lekser etter at han kom hjem som timer han hadde vært på skolen. Mobbing er noe faenskap.

    Å være asperger selv har ingenting å si når barna skolevegrer. Klarer de ikke så klarer de ikke. Alle mulige tiltak hjelper ikke når det er selve systemet som er feil.

    Jeg aner ikke om hjemmeskole en gang er mulig her i Norge.

  • Henriette

    Så godt skrive og beskrive!!Ps..kjenner både djevelen og engelen du har skildra!!Godt å få lufta og godt å sjå ein ikkje er åleine med utfordringa til disse unike barna ☺For av og til kan ein føle seg veldig åleine ♡