Entries from juni 29th, 2015



Kvifor er vi så redde for alt som er annerleis?-Mitt fyrste møte med ADHD på nett.

posted on: 29. juni 2015

Facebook fløymer no over av bilete som er i alle regnbuens fargar, til og med presidenten i USA farga det kvite hus her om dagen.

USA har gitt homofile lov til å gifte seg, og dei statane som har eit loverk mot dette må oppheve det, og verda feirer med å lage profil bileta i fargar.

Feirar noko som er annerleis og at det som er annerleis har fått ein rettighet.

For å vere homofil er vel heller ikkje eit frivillig val?

En vaknar vel ikkje plutseleg opp  ein dag og seier: «I dag er eg homofil» gjere man vel?

Og ein kan vel heller ikkje sjå at eit menneskje er homofil, om den som er det ikkje gjere noko for å vise det.

Men vi dømme jo vi andre. «Sjå, han er no litt feminin» osv osv.

Vi synse.

Eg undrast over kvifor vi  menneskje er så frykteleg skeptisk og eigentleg redde over alt det som ikkje er «heilt etter boka», det vi ikkje kan sjå.

Vi fekk dobbel diagnose for 2 veker sida.

ADHD som tilleggs diagnose til ASD.

Eg var klar over at det ville komme, spørsmålet var berre om dei var hyper NOK , og dei var ukonsentrerte NOK og om dei hadde NOK indre uro til at det kunne settast ei slik diagnose.

Mitt overordna mål er å gje borna mine mogeleghet til å kunne klare seg så godt som overhode mogeleg, under fana:

«Kva kan vi gjere for at mine born skal klare å utvikle seg til sitt fulle potensial»- og da er det steikje greitt å vite kva vi jobbar med.

Og har ein då ein ADHD problematikk i saman med autismen, noko som forøvrig ikkje er særleg unormalt, så må man at hensyn til det.

blogg 30 juni 2

Men ADHD er ukjent grunn for meg, eg har registrert at det er mykje likt med autisme og ADHD, men eg har ingen erfaring med medisin, som no skal prøvast.

Så eg begynne så smått å lese litt på nett.

Under same forbehold som eg skreiv om tidligare- ein skal ikkje tru på alt som står på internett.

For det fyrste må eg seie at eg er veldig glad eg allereie har lagt om kostholdet på gutane, for i fylje ein del saker på internett så ville eg vore tett på ein barnemishandlar og eg ikkje hadde gjort det, noko som skremmer meg!

Ein annan ting som forbause meg er påstandar om at kjærleik og kos er mykje betre enn å «påte i born medisinar», og at dei fleste born med ADHD hadde hatt mykje betre av å ikkje ete medisin.

Eg er enda meir skremt!

Kos og kjærleik er grunnpilaren her heime,puh! Og, eg er heller ingen fan av å gje borna mine medisin, men, om dei treng hjelp av medisin for å få den konsentrasjonen dei treng for å utnytte sitt enorme potensial, så ja, då ser eg ikkje problemet.

Ville ein nekta eit born med diabetes insulin?

Bornet får føling utan insulin, det kan gå i koma, bornet kan faktisk dø!

Og vi ser det, vi ser skjelvingane, apatien, vi ser eit heilt apparat rundt bornet med folk som skal ha i sukker, sjekke blodtrykk, ringe ambulanse.

Vi ser det.

Ser vi bornet med adhd som ikkje får sin medisin?

Er endringane like markerte som bornet med føling?

Veit vi korleis dei har det?

Eg trur nemlig dei har EI føling av å ikkje klare å vere i ro, ikkje klare å følje med, dei har EI føling med at verda koke rundt dei, og ei føling av at dei miste kontroll.

Ser du denne følinga?

Det kan du, i form av ein bortskjemt dritunge som du tenkje disse foreldra utan tvil burde ha tatt i eit tak heime ja!

Eg skal seie at eg skriv det blogginnlegget eigentleg litt tidleg, for vi har ikkje starta på medisin enda, men vi skal.

Og om det ikkje fungere, så er det berre å slutte, det er mi haldning, eg skuldar borna mine å få lov til å prøve.

Kanskje kan de gje dei en betre skulekvardag?

blogg 30 juni 1

Eg kjenner og at eg er skremt av haldningane der ute.

Mitt fyrste møte med ADHD på nett.

Eg vil i alle fall anbefale ADHD Norge sine sider om ein skal starte ein plass, der følte iallefal eg meg trygg på infoen.

For vi menneskje er forferdeleg redd for det som er annerleis, som vi ikkje kan sjå.

Og vi er frykteleg flinke til å uttale oss i sosiale media og i artiklar om kva vi tenkjer og syns.

Men har vi vore der sjølve?

 

Korleis kan vi klare å snu den trenden?

 

Noken som kan fortelje meg det?

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

Eit heilt kjensleregister på ein dag, og ei stolthet eg knapt klare å beskrive.

posted on: 28. juni 2015

Hallo hallo godtfolk, håpe de har hatt ei flott helg, og ein riktig god sundag 🙂

Blogginnlegget i dag blir av det yderst personlege sorten, men eg vel å skrive om det fordi eg trur mange andre også opplev det same.

Måløydagane har gått av sabelen her heime denne helga.

Fantastisk ver, yrande folkeliv, gata blir omgjort til gågate, og det er massevis med boder og stands gjennom heile Måløy.

For mange er det året høgdepunkt, og ein treff gamle venner og bekjente, då mange vel å kome heim til Måløydagane.

Også er det tivoli!

Våre ville på tivoli.

Vi var i fjor og, det vart med blanda resultat, så eg var litt skeptisk, men søren heller, ein må jo teste litt ikkje sant?

Laurits vakna med feber på laurdagen, så han vart heime, fekk seg ein tur på sundagen han då, kjøyrde karusellar med hørselvern godt planta på hovudet, og hadde det heilt topp:)

Eg reiste inn til Måløy med Georg, Jakob og stesonen min på 15.

Vi går igjennom gata, mål bevisst som fy, Georg såg rett fram, handa godt plassert i mi, med redningselskapet capsen godt dratt ned forran augene, og kursen var sett direkte mot tivoliets «kjæsjebilar».

På vegen gjennom gata sa han lite, einaste som vart sagt var «styrbord», eller «babord» alt ettersom når vi måtte manøvere oss forbi mennskje som sto i vegen for vårt mål.

Nede på tivoli møter Georg nokre klassekameratar, dei går ilag og pratar, dultar i kvarande og tullar, har det tydeleg veldig kjekt i lag.

Georg ense dei ikkje, som sagt, kven bryr seg om slikt flisespikkeri som å seie hei til andre når ein har eit radiobil mål litt lenger framme?

Men, det gjorde eg.

Mange las innlegget mitt om sorg, dette var eit slikt augeblikk.

Eit augeblikk der ein berre får slengt det så inderleg i anletet kor store forskjellane er, frå mine til andre sine.

Det som var merkeleg denne gongen var at sorga og kom med ei anna kjensle, ei kjensle som sa:

«Korleis hadde det vore om livet var annerleis? Annerleis for oss som det å per definisjon vere akkurat slik som andre, det som ein definerar som «normalt»»

Eg følte på sorg, sinne , angst for framtid, glede, stolthet , frustrasjon , kjærleik, alt kom fram der eg sto, men eg fant ikkje noko svar.

Eg anar ikkje korleis eit «vanleg» liv er lenger eg.

7 år er lang tid, 7 år i annerleis landet gjere noko med deg.

Desse 7 åra har gjort meg til eit heilt anna mennskje enn eg var før. Eg tenkje annerleis, eg resonerar annerleis, eg legg lista annerleis,i det store og heile er eg blitt eit heilt annerleis menneskje.

Eg veit rett og slett ikkje lenger korleis det er å være i det ein kallar ein «normal» livssituasjon.

Georg går i radio bilane, og eg står og ser på han.

blogg 29 juni 5

 

Sorga ligg å gnege i magen, eg kjenne faktisk eg får tårer i augene.

Guten sit spenn klar, eg ser han rettar på capsen, set fokus, ventar på plinget.

Då kjem stoltheita, seglande inn, og sorga forsvinn

Du store mi tid!

Tenk han er her! Han sit der ute ilag med alle dei andre, her er lyd, her er mennskje, eg veit kor krevjande det er for han, men han gjere det!

Og sjølv om han ikkje vise det så tydeleg med mimikk, så veit eg at han kosar seg!

Vi besøkte og KNM Hitra og fekk med oss litt 2 verds krig historie .

blogg 29 juni 2

Dette er guten som for 4 år sida satt heime hjå mormor og morfar under eit bord, og var omtrent hysterisk fordi Airlift dreiv å flaug over hustaka i måløy.

Mormor sat i ei nedblenda stue heile Måløydagane, då det var dei einaste som gutane klarte å roe seg på, at dei ikkje såg helikopteret.

Vi visste heller ikkje då, det vi veit i dag, om at lyd kunne vere så vanskeleg.

Ingen kan sjå på mine gutar at dei har Autisme, ei heller at dei har ADHD.

Ingen kan skjøne ved å sjå på dei at dei har utfordringar, eller må kjempe indre kampar for å klare det alle andre tar for gitt.

Ingen veit heller kor mykje tid og energi det ligg bak i tilrettelegging for å klare noko slik, noko så enkelt som å gå på eit tivoli.

blogg 29 juni 3

Men eg veit, eg veit fordi eg lev i anneleis livet, det livet som er blitt mitt!

Eg får gleda av å oppleve den inderlige stoltheita ein får når ein vågar å prøve, og ein mestrar.

Ein kjensle som skubbar sorg, bekymring og fortviling langt pokker i vold.

Så kven bryr seg om at ein må bruke hørselvern på tivoli, at ein lagar rare lydar, at ein blir rasande midt i Måløy gata fordi det er blitt så veldig nok, og ein berre må evakuere å gå heim??

For veit de:

VI VAR DER!

VI PRØVDE OG VI KLARTE DET!

Og saman med alle mamma Ragne sine kjensler i kjensleregisteret så vil eg avslutte med å seie at om ting er slik eller sånn, om ein lev innafor eller uttafor boksen.

Høgst av ALT er uansett kjærleiken.

blogg 29 juni 4

 

Og ein stoltheit som skal få vere med meg ei god stund til <3

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

Ein hyllest til  «personleg eigna»

posted on: 25. juni 2015

Vi snakkar mykje om kompetanseheving vi foreldre, om at vi må ha nok fagfolk inn i både skule, avlastning og  andre arenaer rundt borna våre.

Og ja, det er framleis veldig viktig!

Men i dag vil eg skrive blogginnlegget som eg håpar når ut til dei der ute, utan  nødvendigvis den formelle utdanninga, utan den formelle og eviglange erfaringa, men som alikevel er rett menneskje , på rett plass.

Menneskje som har den personlege eigenskapen til å gjere ein forskjell i eit born med spesielle behov sitt liv.

blogg 25 juni 1

Foreldre som har born med spesielle behov må tidleg innsjå at dei er nøydd til å dele borna sine med forskjellige arenaer.

Ein må og dele familien sin, om ein ynskjer det eller ikkje.

På grunn av hjelpebehovet så må ein ta vurderingar om ein må ha ein BPA,( ein brukarstyr personleg assistent) ,støtte kontakt eller kanskje er barnebolig det som er den rette form for deg.

Felles for oss alle som foreldre er at vi må overlate borna våre til menneskje som er ansatt av det kommunale til å ta vare på det kjæraste vi har.

Dei aller fleste av desse som har slike jobbar har ikkje ein formell utdanning som vernepleiar eller liknande.

Mange er skuleelevar, menneskje som jobbar deltid i kommuna mellom to utdanningar eller som kanskje er skule leide og ynskjer eit år fri.

Men veit de, det betyr ikkje ein skjit for å seie det på godt vestlandsk!

Kven seier at ein treng 4 års høgskule for å være ein fantastisk støttespillar i eit anna mennskje sitt liv?

(Misforså meg rett, du kan sjølvsagt vere ein fantastisk støttekontakt  eller støttespillar med utdanning og altså 😉 )

Det er nemleg slik at born med spesielle behov bryr seg like lite om ein cv som vi andre gjere, det er vel ikkje slik at du som er «vanleg» automatisk trivast i lag med nokon som har eit papir på skulegang.

«Åja, du har en master i økonomi du, ja ,men då like eg deg»- der er jo ikkje slik det virkar!

Og for våre born er det ekstra viktig at dei har kjemi med dei som skal jobbe med dei, fordi kommunikasjonen kan vere så krevjande, fordi dei i utgangspunktet er utrygge og redde for situasjonar dei ikkje har vore i før, og fordi det er så vanvittig viktig å være i forkant, og kjenne bornet så godt at ein kan avverge.

Det handlar om å vere personleg eigna.

blogg 25 juni 2

Å vere personleg eigna handlar mykje om kjemi, det handlar om å evne å klare å settje seg inn i eit anna mennskje sitt liv, og agere deretter.

Det handlar om å klare å gje opplevingar som gjer grobotn for utvikling og mestring.

Og, det handlar om å bli glad i.

Det går forøvrig begge vegar.

For borna blir og glad i dei som har denne spesielle eigenskapen som heiter «personleg eigna».

Dessverre er det jo slik at vi og må skiljast av med nokre av desse flotte menneskja, sumaren er ofte ei slik tid, ei brytningsfase, nytt skuleår osv..

Det er medaljens bakside, men den er uunngåeleg.

Ein vil ikkje alltid klare å ha fast personell.

 

Min hyllest går til alle de der ute som er våre barns heltar.

Underbetalte så det helde i forhold til den innsatsen de legg ned!

Tusen takk for at de finnast, uavhengig av utdanning eller byrd.

Vit at den innsatsen de gjere betyr noko, den er med å leggje grunnsteinar i små liv, ein del av ein grunnmur som skal byggjast mot ei sjølvstendig liv.

blogg 25 juni 3

 

Ver stolt, og tusen takk!

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

 

Kvifor navnet «På Randen med Ragne»

posted on: 23. juni 2015

« Du er her, men eigentleg ikkje. Du er i rommet, tett inntil meg i sofaen, vi ser på same tv program, same bilete og same lyd. Auga dine er vendt mot tv, likeså er mine, «Sauen Shaun» står på.

Eg ler, sauen er artig, finn på så mykje løye, du berre sit der, utan å føretrekk ei mine. Du er der ilag med meg, men alikevel er du ikkje til stades… kvar er du eigentleg gullet mitt?»

blogg 13 mai 3

Åh, så mange gonger eg har ynskja eg kunne krabbe inn i hovuda til borna mine for å prøve å forstå korleis dei tenkjer, korleis deira oppfatning av verda er, og kvifor situasjonar kan verte så riv rusk hakkande gale for dei.

Eg føle meg på randen ofte, delt i mellom to verd. Borna mine si verd på eine sida, og mi verd på den andre.

Prøvar så godt eg kan å få innpass i mi verd til to som ikkje skjønar den, og på same måten prøvar eg å få innpass i ei verd eg ikkje forstår.

Der eg kan oppleve å verte ekskludert.

Verda slik borna mine ser det..

Slik vart navnet «På Randen med Ragne» til -Ragne på randen mellom to verder-

I går fekk eg førespurnad frå «Papiravisa» , det tidligare «Fylkesmagasinet» i Sogn og Fjordane, om dei fekk skrive ein artikkel om meg.

Fyste tanken var å svare nei, eg tenkte at no må vel verda vere metta av alt som har eit namn, ved namn Ragne Beate.

Men ,eg svara ja, eg hadde eigentleg ikkje så gode argument for å ikkje gjere det, og målet er opplysning ,ikkje sant?

Eg angrar ikkje!

Roy Sunde har skrive eit flott artikkel, som eg er svært nøgde meg, tusen takk for det 🙂

Og ein fakta boks om autisme! Heilt etter mi ånd <3

Linken ligg her:

http://papiravisa.no/ragne-pa-randen-av-to-verder/

 

(eg får den ikkje aktiv, så legg den og på Facebook sida mi og )

 

Ha ein fantastisk flott Jonsok feiring <3

 

Vi feire trygt heime med Lollipop is, havregraut og Zig og Sharko på tv <3  🙂

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

Når bornet ditt ikkje er «sjølvgåande», kva gjere du då?

posted on: 22. juni 2015

Mange gonger siste tida, spesielt i forbindelse med media sin spørsmål,men også frå andre i andre samanhengar, så har eg fått spørsmålet om kva som er mest utfordrande i mitt liv som mamma til mine born.

Eg slite veldig med å klare å svare på det spørsmålet.

Korleis kan ein nemne ein ting som er utfordrande liksom? Alt er jo situasjonsavhengig, nokre gonger så misforstår eg, andre gonger misforstår dei, nokre gonger oppstår det situasjonar som ingen av oss eigentleg kan setje fingeren på kva som gjekk gale.

De skjønar? Kva som er utfordrande er ikkje så enkelt å svare på.

Og ein annan ting er at eg ikkje går å tenkje så mykje på det lenger heller, eg gjorde det meir før.

Vi har lært oss i lag å forme kvardagen vår så godt som vi klarar, og når ein har dårlege dagar, så har ein dårlege dagar, akkurat slik som heilt vanlege familiar, med heilt vanlege born har.

Men, etter at eg på ny fekk spørsmålet om kva som er utfordrande for oss som familie, så vil eg faktisk trekkje fram fyljande:

«Mine gutar er ikkje sjølvgåande»

Det er ei utfordring for oss. Ikkje nødvendigvis ei negativ utfordring, men ei utfordring som vi må ta hensyn til i store delar av kvardagen.

Det er jo også difor dei treng så mykje hjelp, både i skulesamanheng og i fritida si.

Det å ikkje vere «sjølvgåande» inneber at du ikkje evner, og her skriv eg evner, for dette er ikkje noko bornet vel sjølv, bornet evnar ikkje sette seg sjølv i ein aktivitet til dømes, utan hjelp frå ein vaksen.

Ofte er også fokustida veldig kort, så når ein er satt i ein aktivitet, så klarar man ikkje å holde fokuset i den aktiviteten noko særleg lenge, viss ikkje ein har ein vaksen som hjelp til.

Eksempelvis på trampolina. Våre gutar elskar å hoppe på trampolina, og dei hoppar gjerne ilag med bror sin på 10,eller ilag med meg:)

blogg 23 juni 5

Men, hoppar dei aleine, så gjer dei seg veldig fort.

Eg trudde fyrst det gjekk på at når dei var fleire på trampolina , eller at eg begynte å bevege mine kilo oppå så hoppa dei høgare, og det stemme nok og, men kva er det eg eller broren gjere når vi er på trampolina ilag med dei?

Vi oppmuntre, vi fortel dei kva dei skal gjere, og vi lagar ein situasjon der dei kan vere med, utan at vi sjølv er klare over det!

Så, når vi går av, og dei står att aleine, så klarar dei ikkje holde fokuset lenger på same måte.

Dei klarar heller ikkje å kjede seg.

Eg veit ikkje kor de er med dykk, men eg er i alle fall oppvokst med utrykket:

«Det er ingen born som nokon sinne har dauda av å kjede seg litt»

Både mamma og pappa brukte det hyppig til meg og mine 4 yngre syskjen.

Vel, eg har fått born som nok ikkje daude av å kjede seg, men dei slit seg ut på det.

«Åh Ragne, syr du puter oppunder armane no ja??»

Nei, tru det eller ei, eg gjere ikkje det.

Men det eg må gjere er å leggje til rette slik at dei ikkje treng å kjede seg, slik at dei ikkje slit seg ut på å vandre kvilelaust rundt og verda blir meir og meir rotete for dei.

At det kostar? Ja, det gjere det, ein får ikkje gjort så mykje anna, spesielt ikkje i ferien, men det er no eingong slik det er, så ein kan like så godt berre innsjå det med ein einaste gong.

Vi reise ut og kastar stein i vatn og sjø, og har flyndre konkuransar, noko dei begge elskar og synast er heilt topp!Og lat meg leggje til, her må dei også stoppast, dei er ikkje god å få derifrå når dei fyrst har begynt 😉

blogg 23 juni 6

Vi går på fjellet, lange fjellturar, her må vi jo sjølvsagt ha eit mål, det er viktig, og helt møte nokre skilt på vegen for å indikere rett veg, men elles så går dei på:)

blogg 23 juni 1

Måtte ta med eit bilete til, vi hadde med morfar då vi gjekk på fjellet på laurdag, syns det var så kos 🙂

blogg 23 juni 3

 

Vi synke «titanic» i bassenget på tunet ilag, og diskuterar hendingsforløp.

Om eg kjede meg ekstra mykje sjølv , så legg eg inn ein feil i hendingsforløpet, då vert det brått ikkje så kjedeleg lenger alikavel.. hihi!

Kanskje er  det som er mest utfordrande i livet mange gonger, at ein sjølv må ofre si eiga tid?

blogg 23 juni 4

 

Eg berre undrar..

 

Er ditt born sjølvgåande?

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Då er sumarferien i gang!

posted on: 18. juni 2015

Da har unge lovende fru Larsen pakka vekk matboksane, sletta alle alarmar, lagt sekkar i boda og slått telefonen på lydlaus.

BLOGG 19 JUNI 1

No er det sumarferie!

Eg er stolt av borna mine, kvardagsheltane som har klart seg så godt det fyrste året i grunnskulen, og dei 3 andre gutane våre, som også har kome seg igjennom ein hektisk kvardag med mykje krav.

Og eg vil og takke både pedagogar, assistentar og skulen for ei kanon bra samarbeid mot eit felles mål.

Ferie kan vere vanskeleg for familiar som har born med autisme, det gjeld på langt nær ikkje alle, men nokre har det sånn.

Eg tykkjer det er litt viktig at om du er ein av dei som ikkje er den største «fan» av lange feriar ,så skal du vite at du ikkje er aleine.

Lange feriar kan forresten vere krevjande for «vanlege» familiar og 😉

Så eg kjem herved med fyljande oppfordring:

«Gjere det som er rett for deg og dine, og bry deg katten om kva andre tenkjer, føler, meiner eller seier!»

blogg 19 juni 2

«Det er kun du og din familie som kan vite korleis ein lang og kanskje krevjande ferie kan utarte seg, og det er ikkje noko galt i å ta litt «umoderne og kanskje annerleis» val for å kome seg gjennom den.

Avlastning er viktig, også i ein ferie. Om ein  har kommunal avlastning eller kan spørje vener eller familie, så bruk den.

Ein treng ei pustepause i løpet av sumaren, og eg håper de alle får lov til å puste litt undervegs.»

Bloggen vil ikkje ta heilt ferie, eg kjem nok med nokre tankar innimellom, men kanskje ikkje så hyppig som eg har gjort, eg har 8 veker ferie å fylle med mine sine eg og 🙂 <3<3

Ynskjer de alle ein flott sumar ferie, på eigne premisser og med hensyn tatt til følje etter dykkar behov.

Så får alle andre feie for si eiga dør:)

blogg 19 juli 3

 

GOD SUMAR!

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

 

 

Inkludering kan vere så mykje det, men ein treng pengar til å gjere det!

posted on: 17. juni 2015

Det har rast ein debatt siste tida, både i sosiale medie og i avisar om utspelet til Venstre politikar Kommune- og fylkestingspolitiker Sanna Sarromaa frå Oppland Venstre  som meiner at ein Lillehammer-elev med Downs syndrom og autisme ikkje har eit faglig utbytte av å være saman med klassen si, og bør takas ut av klasserommet.

Eg går då ut frå denne artikkelen:

http://www.nrk.no/ho/vil-ha-elev-med-downs-syndrom-ut-av-klasserommet-1.12403699

Vel, det kan godt hende du har rett i det Sanna Sarromaa, at guten ikkje har eit fagleg utbyte av å vere i klassa, sjølv om det er særs godt gjort på 10 minutt, men kan de vere at han har eit sosialt utbyte av å vere der?

Kjenne han på å «få vere med?», kjenne han på  eit samhald mellom dei andre? Har han glede av å springe ilag med dei andre?

Er ikkje slike menneskeverd noko verdt i den norske skulen?

blogg 18 juni 2

Der er ikkje alle som har eit fagleg utbyte av å vere i ei «normal klasse».

Eg er mor til eit slikt born.

Eine guten min får sitt faglege utbyte på eit lydisolert grupperom ilag med sin pedagog, som kjenner han omtrent like godt som mora, og eit knippe fantastisk flinke assistentar.

Sit han der heile tida?

Nei, det gjere han ikkje!

Men ja, han er der mykje, spesielt i periodar når han er sleten og treng meir ro.

Ro han ikkje kan få i klasserommet.

Vi har også ein avtale om at når han lagar mykje lydar- og uroar klassa- slik du ytrar bekymring om  Sanna Sarrroma, så tek dei han ut av klasserommet.

Kvifor er det viktig for meg?

Jo, det er viktig for meg fordi eg ikkje ynskjer at han skal uroe dei andre i klassa, og eg ynskjer heller ikkje at han sjølv skal føle at han faktisk blir sett på som «rar», han skal få lov til å gjere seg ferdig med å vere «rar» aleine, og deretter returnere til klassa når han er klar for det.

For å vere ein del av den er viktig for meg som mamma , og eg vonar det er viktig for guten og, når han på sikt lære seg fleire sosiale kodeksar.

Forskjellen mellom oss og guten i Lillehammer er jo at han ikkje uroar klassa si med sine lydar i fylje rektor.

 

 

blogg 18 juni 1

Det står ingenting i artikkelen frå NRK kvar Sanna Sarromaa ynskjer å plassere guten med Down syndrom og autisme anna enn at han ikkje passar i klasse i fylje ho.

Eg skal fortelje deg ein ting eg. Kvart eit einaste år må foreldre kjempe for ressursane som gjere at borna deira faktisk  kan få mogelegheit til å være UTE av klasse for å få pedagogisk utbyte av skulen, og samtidig få lov til å vere ilag med klassa som ein einhet.

Det var same styret i barnehagen!

Kvart eit einaste år møter foreldre kutt i pedagogisk ressurs, kutt i assistent ressurs, det er anking, det er klaging, det er tårer og tenners gnissel!

Og banning, herlighet, det er banning!

blogg 2 mars 2

Sakkyndig vurdering frå PPT seie noko, det kommunale budsjettet seier noko heilt anna.

Og vi må prøve å einast på midten, foreldra som vil gje borna sine ein kvardag som legg til rette for læring, og eit kommunalt budsjett som er så skrapa inn til beinet at der snart ikkje er meir marg å sjå.

Alle passar ikkje inn i ei klasse, nokre treng spesial skular, andre kan vere der litt, og mange kan vere der heile tida.

Felles for alle er at dei treng ei INDIVIDUELL tilrettelegging som gjere at dei kan tileigne seg eit pedagogisk og sosial utbyte av ein skulekvardag.

Kan vi ikkje heller diskutere korleis vi kan auke skulebudsjettet til kommunane ,så dei klare å ta i mot borna våre Sanna Sarromaa, gje dei økonomi til å klare det?

Og stole på at ein kvar skule klarar å til retteleggje for den einskilde elev så godt som dei kan, ut i frå sakkyndig vurdering?

Eg håpar Filip har det flott i klassa, eg trur klassekameratane hans har det greitt  og eg , dei har eit opplegg som funke for si klasse.

Det har guten min og  klassa hans og, fordi vi dette året har hatt nok ressursar til å gje han det!

 

Bevilg pengar til individuell tilrettelegging og inkludering, og du får menneskeverd på kjøpet Sanna Sarromaa!

 

Det hjelp ikkje å berre hive «problemet» på gangen!

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

 

 

 

Eit anneleis «foredrag»

posted on: 15. juni 2015

I dag har eg vore å snakka om autisme, på ein heilt annan måte enn eg har gjort før.

Heilt andre som høyrde på enn dei eg har vore vande med, og med mange gode spørsmål heile tida.

Eg har vore i klassa til Jakob og snakka om kva er autisme og kvifor dei tenkjer litt annerleis enn oss andre, og kva det vil seie å ha det slik som dei.

Bakgrunnen for at eg vart med dei var at dei i RLE faget hadde hatt for seg ein serie som heitte « Sånn er eg, og sånn er det».

Ein informasjons serie om forskjellige diagnosar som dei kan møte på i samfunnet.

Flotte og gode informativt materiell, eg anbefale de å ta ein kikk på dei, om de treng å forklare born om for eksempel ADHD,Downs syndrom eller det å være hørselshemma.

Jakob kom heim etter å ha sett eit par 3 av desse filmane, og var litt lei seg , for han hadde hatt så lyst til at det han opplevde kunne vore forklara litt og.

«Ingen veit kva autisme er mamma,» seie han, «eg forklara det eg altså, men ingen forstår».

Så, etter at vi hadde snakka med læraren om det, så fant vi ut at okay, vi tar ein time og snakkar om autisme.

Og veit de, eg var skikkelig nervøs!

Ein ting er å snakke til vaksne menneskje, bruke flotte ord om inkludering og integrering, persepsjons vansker, og ikkje å gløyme tidlig intervensjon.

Det er noko heilt anna å måtte bryte ned språket til forståeleg godt norsk, og svare på ein måte som eit born kan forstå.

blogg 15 juni 2

Eg kvidde meg utan nokon som helt slags grunn!

Det er altså heilt fantastisk kor reflekterte born kan vere.

Og kor mykje dei faktisk akseptere berre dei får ei god og lettfatteleg forklaring på det.

Dei spurte og grov, eg skulle eigentleg berre vere der i ein halv time, men ein time og 15 min etterpå var vi ferdige.

Dei spurte spørsmål som vi vaksne utan tvil kunne tatt lærdom av, dei reflekterte over situasjonar som eg eigentleg ikkje hadde tenkt så mykje over før dei spurte, og det var heilt naturleg for dei å snakke om det ilag med Jakob.

Atter ein gang får eg bekreftelse på at åpenhet er vegen til forståelse.

At ved opplysning skapar man det «rare» litt mindre «rart», og at ein får ein heilt annan aksept.

Og aller mest er eg stolt av guten min som ville gjere det her sjølv.

Hans val, på hans premisser og med eit godt resultat.

 

I dag er eg ei stolt mamma! (i dag og 😉 )

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

Eit hårete kompetansehevings mål-del1.

posted on: 12. juni 2015

Før eg startar på ei utgreiing om mitt hårete kompetanse hevings mål, som eg har måtta dele i 2 blogginnlegg over to dagar, då det blir så heise langt viss ikkje,så vil eg fortelje de om ei episode som skjedde på onsdag i Oslo.

Eg fremstår nok som rimelig organisert og strukturert, og det stemme nok-på heimebane.

På bortebane er eg eit rotehaud av ein annan verd, og av den grunn kan ikkje eg ha veske. Eg gløymer den bort over alt!

Eg set den frå meg attåt ein stol på ein kafe, og vandrar bekymringslaust derifrå utan veske, eg kan oppleve at den sklir av skuldra utan at eg tenkjer over det osv osv.

Veske og Ragne Beate går sjeldan bra i lag.

Men, sida eg skulle til Oslo, skulle fly og ikkje fant sekken min, så vart det veske.

Og sanneleg eg seier dykk, eg mista veska mi eg!

Takk og lov for at eg var så framsynt at eg hadde mobil med bank kort i jakkelomma og ikkje i sekken.

Eg tok vurderinga over at undertøyet og toppen min som låg i veska kunne erstattast, men eg var grusomt irritert over at eg hadde mista «game of thrones» boka mi, den skulle eg jo lese vidare på om kvelden.

Men eg orka ikkje tråle Oslo, for undertøy og ei bok i ei veske.

Plutseleg ringe telefonen, og ein møring i andre enden lure på om eg har mista veska mi??

Ka de byr!

På grunn av ærlege lærer Lars frå Sykkylven fekk eg tilbake både veske og bok!

blogg 12 juni 1

-Og ei tru på at ærlege mennskje framleis ikkje er utrydda:)

Så over til mitt hårete mål.

Eg har valgt å dele opp blogginnlegget i to, fordi eg gjerne ynskjer tilbakemeldingar frå de som les kva de tenkjer, før eg skal sette inn støtet med mi eiga argumentering for kvifor eg tenkjer som eg gjere.

Kompetanse heving må til på alle plan i samfunnet innan for autisme, og mitt  fyrste hårete mål er å få autisme opplæring inn i lærerutdannelse, sosionom utdannelse, barneverns utdannelse og vernepleie utdannelse.

I eit 5-10 studiepoeng skala, eller der omkring.

Joda, eg er FULLSTENDIG klar over at desse bachelor utdanningane ikkje kan ta føre seg kvar og ein av utfordringane og diagnosane dei vil møte, dei ville då hatt eit studie som ville strekkje seg over 10 år.

Men, vi treng videreutvikling og forståelse i skulen!

blogg 12 juni 2

Vere med meg på eit lite tanke ekspriment.

Kva er det autistiske born treng?

Jo, dei treng forutsigbarhet, struktur, forberedning og skjerming.

Kva treng eit born med ADHD?

Akkurat det same kanskje?

Treng ikkje eit born med Downs for eksempel også ein strukturert kvardag for å fungere betre på skulen?

Eller kva med born som har adferdsproblem av anna sort, treng ikkje dei også struktur?

Og har ikkje vanlege born også godt av klare stramme rammer?

blogg 13 mai 2

Det som skille alle desse er jo at autistiske born ofte ikkje er så sosiale som dei andre.

Eg har mykje på hjartet om denne saken, eg lufte berre litt no, skal skrive meir utfyllande på søndag:)

No skal eg på møte med BUP og evaluere litt ADHD utreiing, og etterpå skal eg ta helg ilag med gutane min <3

 

Kva tenkjer de om ASD utdannelse i grunnutdannelsen til studentar?

Er eg heilt på bærtur?

<3<3 Ragne Beate

For ein dag!

posted on: 11. juni 2015

Då har fruen returnert frå Oslo bygda, frå sommer og sol, til vestlandets kalde, men friske luft 😉 (Jeje, noko positivt er det jo med 8 grader )

Tusen takk for alle fantastiske tilbakemeldingar eg har fått i dag etter at eg var med på God morgen Norge.

blogg 11 juni

Eg er heilt overvelda over responsen, hadde ikkje trudd at eg  skulle engasjere så mykje:)

Besøket hos Tv2 var ei oppleving i seg sjølv. Den kjem eg til å hugse så lenge eg leve.

Har ikkje følt meg så fin etter å ha blitt sminka, sida eg gifta meg i 2004 😉

Skal vel sant seiast at «outfiten» min helst går i treningsbukse og joggesko, så overgangen til sminka dame vart stor gitt 🙂

Godt tatt vare på vart eg, og følte meg trygg før sending.

Var eg nervøs?

Veit de, eigentleg ikkje, det er noko med å dele si eiga historie, der du sjølv sit med fasiten, men eg var langt utanfor komfort sona, det skal eg ikkje leggje skjul på.

7 minutt med «speed talk» om autisme er ikkje lange tida. Det var mykje eg skulle ha sagt, der er ting eg angra på at eg ikkje prioriterte, men alt i alt ei god oppleving.

29 april 1

Fokus på søsken brenn eg for, det vil eg skrive meir om seinare og , same med kompetanse heving.

Møte med systemet kjem og på bana når eg har klart å koke i hop korleis eg skal leggje det fram.

Eg håpar de fekk noko uttav innslaget, eg håpar de sitt igjen med følelsen av at det går ann å leve eit godt liv med autisme i familien, til tross for utfordringar i kvardagen.

Det viktigaste for meg er å vise at born med utfordringar er like mykje verd som alle andre, diagnose eller ikkje.

Med kompetanseheving, forståelse og en god dose humor så kjem ein så langt <3

Lat oss gjere rom for dei som ikkje går innunder  A4, dei kan vise deg ein veg du aldri hadde fått oppleve om du tok valget om å la være..

 

Ragne takker av, sliten men lykkelig!

blogg 11 juni 2

 

Different, not less <3

 

<3<3 Ragne Beate