Entries from august 31st, 2015



«Lille speil på veggen der, kor i Noreg er det best å vere?»

posted on: 31. august 2015

Eg kjenne eit behov i disse val tider, der ein framleis kranglar om søndagsåpe butikkar, og klarar å spare inn ein time på eit tog frå Bergen til Oslo, og komme med eit spørsmål eller to.

Eg nevnte det tidligare 8 mars, på kvinnedagen, om dei enorme forskjellande som finnast i Noreg når det gjeld hjelp til born med spesielle behov.

Blogg 8 mars 3

Det kan faktisk bunne ut tilslutt kvar i landet du er busett på tidspunktet du vert mamma og pappa, for å sikre at bornet ditt skal få den helsehjelpa det treng.

Tenk på det! I lille Noreg!

Betalar vi skatt til same statskasse?

Er vi innbyggarar i same land, eller har Finnmark blitt ein eigen stat, og Sogn og Fjordane ein annan, også sit dei i Oslo og skal prøve å administrere statane frå sitt eige perspektiv?

Sjølvsagt litt mykje av problemet i kommune økonomien, til og med eg skjønar jo det!

Men,  korleis kan det forsvarast at ein familie i ei kommune får avlastning- kanskje fordi det går av barnevern budsjettet, mens ein anna familie i ei anna kommune ikkje får den avlastninga dei så sårt treng fordi det ikkje finnast rom for det på det kommunale budsjettet?

Fordi overføringane til ei allereie bunnskrapa kommune er for små i henhold til behovet?

Eg brukar avlastnings eksempelet til mykje ,eg veit det, men avlastning som fungerar er verkeleg det som kan vere med på å halde ein familie med store omsorgsbehov oppe. Og hugs, avlastning kan vere så mangt. Det treng ikkje vere besøksheim, avlastning kan vere støttekontakt, hjelp til vask i heimen, det kan vere timar på ein ride leir osv osv.. Men felles for tiltaka er at det har ei meget viktig prevantiv virkning på at foreldre blir kronisk utslitt.. de veit, strikken..

«Ragne- det her er lovpålagde tjenestar»  er det sikkert mange som tenkjer no.

Jau, det veit eg.

Men teori og praksis er to vidt forskjellige ting- og det er økonomien som rår.

blogg 5 april 1-1

Ei annan ting som også frustrere meg volsomt er kvar skillet går imellom kva som er eit kommunalt ansvar og kva som skal inn under NAV?

Foreldre med born med spesielle behov blir kasta frå instans til instans:

«Nei, dessverre dette er  ikkje eit kommunalt ansvar»

«Beklager, vi kan ikkje sjå at NAV kan hjelpe de med denne saken, den ligg på eit kommunalt nivå»

Regleverket er vanskeleg å lese, skjøne og ikkje minst korleis det blir tolka og satt ut i livet.

Samstundes sit det masse familiar rundt om kring i landet og treng hjelp.

Nei ,ikkje reine pengar.

Men hjelpetiltak som er tilpassa deira konkrete familiære behov.

Jo, eg skulle veldig gjerne ynskje at ein kunne ta ein kvar familie med autistiske barn innunder ein mal.

Då hadde ein i alle fall fått lagt eit opplegg slik at alle som trengte hjelp ville bli fanga opp og fått det.

Kor mykje hadde vi kunna spart, både kommuner, stat og ikkje minst personlige skjebne, om familiar hadde fått hjelp før strikken ryk?

blogg 31 august 1

Men verda er ikkje så enkel. Verda er langt i frå  så enkel..

I valkampen no fokuserast det på barn og unge i henhold til skule, og kjempeflott er det!

Men eg har endå ikkje høyrt ein tøddel om korleis hjelpe dei sårbare borna som dett utanfor vår A4 norm- og familiane deira.

Korleis kan vi bestrebe at alle som treng hjelp får det? Uavhengig av kvar dei bur i landet?

Nye reglar? Den berømmelege kompetansehevinga? Pengar?

Eg veit ikkje, eg veit berre at skal ein få ei endring, må ein i alle fall diskutere problemet.

Og den diskusjonen saknar eg..

blogg 30 juni 2

Kva tenkjer du?

 

<3<3 Ragne Beate

 

Undring

posted on: 28. august 2015

Åh ! Eg har sagt det så mange gonger før ,men eg seie det gjerne igjen.

Berre eg kunne skjøne verda de lev i.

Forskjellen mellom vår verd og dykkar.

Kor mykje vi kunne ha lært kvarandre..

blogg 17 august 1

I staden så føle eg av og til at vi er i ein boksering, på kvar vår kant av center.

Einaste forskjellen er at vi ynskjer ikkje å skade kvarandre, vi berre sirklar rundt, testar ut grenser,  men prøve å nå center ilag.

Kan mamma gjere sånn i dag kanskje?

Eller er det dagen for å berre late det vere?

Kan vi teste ut mamma i dag, er ho klar for det?

Skjønar ho no at vi er slitne, eller at vi er redd?

Fange ho opp signala, eller må vi gjere noko meir for å få ho til og skjøne?

Vi går ikkje med guarden oppe i vår sirkel..

Men putting puzzle pieces together

Men vi testar ut.. eit skritt fram ..to skritt tilbake.. eit skritt fram .. to skritt tilbake..

Mamma løfte av og til guarden, men ikkje mot oss.. men mot den andre sirkelen som vi også er ein del av.. den offentlege sirkelen..

Vi slepp å forholde oss til den endå.. det er mamma sin jobb det..

Vi i vår familie har også eit anna mysterium.

Det heiter ikkje autisme.. det heiter tvillingar- einegga tvillingar..

Den verda får mamma  heller ikkje innpass i.

For den er berre vår<3

Endå kan mamma sjå at vi kommunisere, mellom oss, det var mykje meir tydeleg før, men det er tilstades endå.

Georg som kan fortelje mamma kva Laurits treng, utan at Laurits har ytra eit ord.

Dei små tinga mellom de to, nesten usynlege.. men a likevel der..

To tett i tett.. finn kvarandre uansett.

Anten i ein sofa eller på golvet med lego.

Så til de grader forskjellige- men a likevel så lik <3

Mamma sit på sidelinja og observere.. ser så mykje som berre er så herleg normalt at ho eigentleg har mest lyst til å byrje å grine!

Takk og lov at de har det<3

Takk og lov for at de får lov til å dele det hemmelige, det uhandgripelige, det som er tvilling sjela mellom dykk <3

Autismen skilje de på mange måtar, gjere de nok meir ulik enn de hadde vore om ikkje..

Difor betyr det endå meir at de har det de har.

Hemmelegheit- samhald

Det mamma aldri får ta del i..

 

Mammas undring  ,tvilling og autisme <3

blogg 28 august 1

God helg <3

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

Nei, mogeleg, mogeleg ikkje, kanskje, kanskje ikkje ,veit ikkje.

posted on: 27. august 2015

Rett opp handa de som sit forran dataen og les blogginnlegg frå den tidvis frustrerte fruen på holmen i vest, som har spurt borna sine om noko, ja, lat oss seie: «kva ynskjer herren til middag?» og får til svar : VEIT IKKJE!

Blogg 28 2

Forøvrig- her trur eg nok alle kjenne seg att, med eller utan autisme i heimen 😀

Eller… om ein ikkje er heilt i svare modus, får eit mimikklaust anlet- har du då ein dårleg dag, kan du sjølvsagt mistolke det som sur- eit kjapt skuldertrekk, ein snuom som garden kunne misunne, og strak marsj til rommet.

Er det ikkje artig vel?

Eller.

Du planlegg bowling! Kjempegreier!

Time og tilrettelegg, finn tid på bowling der det er minst sjanse for at ein skal finne fullt hus.

Forberede gjere du og, snakkar om bowling fleire dagar i forvegen, om kor artig vi skal ha det, at du heilt sikkert kjem til å bli mosa ned i støvlande at dei brilliante borna dine, som kjem te å ha både «strike» og «spare» og alle andre ord som du ikkje kan- og som sjølvsagt blir påpeika at du har feil og ikkje kan.

Ein reiser så på bowling og har det KANONGØY!

Då meine eg heilt konge! Du både ser og høyre at bornea har hatt det heilt fantastisk, og du er så glad inni deg at du juble !ENDELIG!

Entusiastisk set du deg i bilen etterpå og snur deg til avkomma, som og har satt seg inn og fått på seg beltet.

«No har vi hatt det gøy folkens ikkje sant??» med ei stemme full i rørt glede.

«Sikkert» svare steinansikta i baksetet.

blogg 14 augst 2

Med ei entusiasme som kan sidestillast med å kjøyre ein båt frå midt ut i Barentshavet ein eller annan plass, mot ei kai på Finnmarka.

Du ser sjø, sjø, sjø, sjø og sjø.

Du kan sjå ein båt, men sjansen for at du ser hav ,hav og atter hav er større enn at du ser ein båt.

U get the picture?

Forøvrig ja, eg har vert i Barentshavet og sett på havet.

Kaldvattendusj nedover nakken til mamma gitt!

Har eg feila?

Nei!

Det her tok meg lang tid å skjøne, eg måtte snakke med mange foreldre, og ikkje minst med andre som har diagnose autisme før eg begynte å skjøne samanhengen mellom gleda over det som skjedde og kalddusjen til mamma etterpå.

Og ikkje minst, kvifor mine gutar sin bastande NEI er komen litt meir over i «eg veit ikkje» eller sikkert.

Når har man det eigentleg gøy?

Kva er gøy?

Kan gøy vere gøy? Og korleis opplev ein at gøy er gøy? Og kva med om det som er gøy i dag kanskje ikkje er gøy neste gang? Og, kan eg oppleve noko meir gøy ein annan plass enn det eg eigentleg var med på no?

Jada, eg set det litt på spissen, eg trur ikkje mine gutar på 7 år reflektere så mykje som eg skriv her, men eg skriv det slik for at de kanskje skjønar korleis eg opplev det.

«Nei» og «kanskje» eller «veit ikkje» er greie ord å bruke for å skjerme segsjølv.

Nei, betyr jo at ein ikkje vil.

«Veit ikkje» er eit ord som beskriv at ein kanskje eller kanskje ikkje vil noko, men er usikker på om  det eigentleg er noko som passe for seg eller ikkje.

«Kanskje» er litt på same måten som veit ikkje, men eg føle kanskje er eit meir sikkert ord på at eg kan klare å få dei med på noko, kontra veit ikkje som eg tolke som meir usikker.

Kan ein tape på å bruke nei, veit ikkje eller kanskje?

Ja.

Men, eg opplev at mine heller verne enn å prøve, for å så angre i ettertid.

For de skal de berre vete, både skule, fagfolk og de som foreldre.

Mine barn med autisme kan på lik linje med andre born verte kjempelei seg og angre på at dei ikkje vart med på noko.

Type utrøsteleg .. og det er særs vondt i mamma hjertet når det skjer.

blogg 8 april 1

Difor vel eg mykje for mine.

Dei får berre to val, og eg påvirke nok litt tidvis for at dei skal klare å velje sjølve.

Eg  tolkar nei, kanskje eller vil ikkje ut i frå om dagsforma er slik at vi kan pushe litt, eller om det er best å halde seg heime.

Og eg  har lært meg at sjølv om gleda i etterkant av noko er like entusiastisk som ein safari i Barentshavet, så er den der <3

 

Langt der inne, godt gjøymt bak eit :

«sikkert, kanskje veit ikkje kanskje  kanskje ikkje»

blogg 20 mai

 

Ha ein flott torsdag 🙂

 

<3<3Ragne Beate

 

#Hashtag tom

posted on: 25. august 2015

Ein ganske så vanleg dag. Tidleg oppe, frukost og matpakkar, ein og annan diskusjon om tyske fly sitt virke under 2 verdskrig og kvar- akkurat kvar-Titanic sank.

Legge brede på eit par bøker til guten på 10.

Han spør om han kan få fare ned på skulen nokre minutt før han pleier.

«Mamma, eg har ein avtale, me skal sparke fotball før skulestart, vi avtala det i går»

«Så herleg normalt» tar eg meg sjølv i å tenkje, mens eg gjer han ein stor klem og går til glaset for å sjå når han suse nedover vegen på sykkelen sin.

Eg gjere alltid det, ser etter han når han fer, veit ikkje kvifor, det har berre blitt slik.

Gutane gjere seg klar til taxien, Georg sånn passe stressa då han har lisser, mens broren har borrelås, og tenk visst Laurits kjem før han ut i taxien?

Eg tek på guten skoa eit par minutt før eg veit den kjem, Laurits er opptatt med noko lego, han gjer seg katten i kva broren seier eller gjere.

Georg er kjempenøgd!

Laurits putlar etter syngande på ein «Micha Macha» song- på russisk høyrest det ut som.

Eg føl dei til taxien, får kos og must med begge to, og vinkar dei av garde.

«Ha ein fin dag venane mine, kjempeglad i dykk».

Så ruller Caravella over Måløybrua, med meg bak rattet, 1.5 time med 90 tallsmusikk – godt å syngje litt –vere glad de ikkje høyrde meg.

Fremme- mista ferja med 5 min- BOMBE!

Sit på ferjeleiet med boka «Rausehetens grenseland» i handa. Forøvrig ei fantastisk bok!  Anbefale den på det sterkaste.

blogg 25 august 1

Men eg klare ikkje konsentrere meg, tankane flyg.

Eg tenkje på skulen, på korleis borna mine har det, på kampar vi har tatt med systemet for å kome dit vi har komt, eg tenkje på kor avsindig glad eg er i borna mine, og at eg uansett vil kjempe deira sak, liten som stor.

Og eg tenkje på val. Gjere vi det rette med å prøve ritalin eller ikkje.

Trur folk at vi foreldre berre  hive oss på?

At folk trur vi foreldre stappar i borna våre sentralstimulerande medisin, mot ADHD eller for den del angst og depresjon, berre sånn heilt utan vidare.

Trur dei det?

Tankane kverne- ferja kjeme.

«Skjerp deg Ragne!» skjenne eg på megsjølv. Kvar tid starta du å bry deg om kva andre tenkjer?

«Sånn ca alltid eigentleg»- svare eg meg sjølv.

På BUP møter eg to kjekke damer, eine lege, andre ho som utreda gutane.

Vi snakke litt om laust og fast og kjem så inn på medisin, typar og bivirkningar.

«Ja, for de ynskjer å prøve medisin?» spør legen.

Eg kjente eg stoppa opp eit augneblink.

Nesten som ein ut av meg sjølv greie.

Vil vi eigentleg det???

«Ja» svara eg.

« Eg ynskjer at borna mine skal få mogelegheit til å vise sitt potensiale»

blogg 25 august 2

Og etterpå var eg tom.

Heilt tom.

Ikkje sliten, ikkje lei meg, verken deppa eller sur.

Bare tom.

Eg las tidligare i veka ein artikkel om at det var bekymringverdig at 70% av foreldre visste kva som er rett for borna sine.

Eg vil heller seie at det er bekymringsverdig at 30% ikkje veit det, då må vi gjere noko med samfunnet vårt, slik at folk kan bli trygge att!

Å vere foreldre betyr å måtte tenkje, måtte veie for og imot, måtte ta stilling, følje opp og ta vurderingar undervegs.

Ein hiv seg ikkje berre på..

I morgon kjem ein ny dag, ein ny æra ,ei spanande tid..

Til det må eg ladde..

I kveld skal eg vere ein stolt #hashtag tom.

blogg 29 april 3

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

«Men, bornet ditt er jo så velfungerande»

posted on: 23. august 2015

Eg har ikkje tal på kor mange gonger eg i løpet av mitt liv med autisme i familien har høyrt desse linjene.

Etter at vi fortalte offentleg at dei hadde autisme vel å merke.

Det kan ha komen frå skulen, barnehagen, ein eller annan som har møtt oss på butikken, eller i andre fora der det er vanleg at menneskje møtast.

I byrjinga vart eg heilt satt ut når eg fekk slike kommentarar.

«Ser dei de ikkje det same som meg? Er det eg som konstruere problem? Kanskje er det meg det er noko gale med?»

Og litt vanskeleg å skilje og. Er det meint positivt eller negativt?

Er det ein nedlatande snert i stemma? Opplev eg det feil? Trur dei eg lyg?

Om kva ein autisme inneber for ein familie?

Blogg 18 mars 1

Eg følte eit stort behov for å forklare meg, av ein eller annan merkeleg grunn.

Forklare korleis ting låg ann, at det var sånn og slike utfordringar osv osv.

Vi må gjere sånn og slik for at det skal fungere .

Ord, masse ord, til ein mottakar som ikkje skjønte.

Mottakaren såg bornet i sanden med spaden, som song sangar klokkereint, og som ikkje gadd å løfte så mykje som eit augebryn om nokon snakka til det.

Men når mamma gav det ein kjeks, og strauk det over hovudet, så svara bornet «Tusen takk mamma»-heilt monotont.

Når mamma gjekk bort for  forberede avreise svara bornet «okaaaaiiii då mamma» og når tida var der, så tusla vi ilag mot bilen, hand i hand.

Mamma seie: «no må du seie hadet, vennen min»

Bornet svarar «No må du seie hadet .. haaaaadetttt»

Og set seg inn i bilen og får hjelp til selen.

Det er no eg plutseleg byrja å lure på om det var forventa at vi skulle utagere eller?

blogg en gang

 

Eg har ikkje det store behovet lenger. Eg gidde ikkje- forklare meg altså.

Ord som høgtfungerande og velfungerande er ord som for meg kun beskriv ein ting.

RETT TILRETTELEGGJING.

Eg vel altså no å snu på flisa.

Når nokon kjem til meg å snakkar om mitt fantastiske velfungerande born, så tenkjer eg : «Flott Ragne, i dag har vi klart å leggje til rette så bra, at det nesten ikkje synast at guten har ein autisme.

Du har trygga bornet ditt, gjort det rusta til å takle situasjonen, til det nivået at vaksne folk føle at dei må gå bort å kommentere kor lite det faktisk vise at det har ei funksjonshemming!»

FLOTT!

Men veit det kva eg sjeldan eller aldri har fått spørsmål om?

«Kor mange timar med arbeid ligg ned for å mestre å vere her Ragne?»

Tenk om nokon kunne ha spurt om det?

Sett det som ligg bakom «den velfungerande».

Sett bak ordet «velfungerande»

Sett kor mykje innsats som ligg bak  frå mange arena som skule, avlastning ,heim, jobba ilag, for å få bornet til å mestre det han gjere!

Og kor mykje innsats bornet sjølv har lagt ned.

Når alt kjeme til alt så er det jo bornet sjølv som er den STORE helten.

blogg 27 pril 4

 

Velmeinande ord kan såre, og innsats syne ikkje alltid-men den er der.

Og veit de- vi treng heller inga bekrefting på vore borns enorme innsats eller funksjonsnivå.

Vi ser den kvar einaste dag vi:)

blogg 6 april 3

 

Ha ein fantastisk flott sundag!

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

Skulevegring- vi må tørre å snakke om det.

posted on: 20. august 2015

 

August er komen, skulane har starta. Dei håpefulle er kledde i nye klede, ny sekk, penal med anten Mancherster United,Liverpool,prinsesser eller Pony, håret er kjemma og greidd.

Mamma og pappa er letta, dei lengtar etter kvardag og rutiner, sjølv om ferien var heilt topp!

Dei håpefulle gler seg til å finne att vener, komme i gang med skulegongen igjen, kjekke opplevingar, meistring i fleng.

Dette er per def det vi ser på som normalen. I Noreg er det pålagt at alle born SKAL ha 9 årig grunnskulegong.

Og det er vel utenkjeleg at bornet ditt ikkje skal gå på skulen?

Barne skule-ungdomskule- vidaregåande- høgskule og ut i ein god jobb.

Alle foreldres håp og ynskje.

blogg 20 august 1

Vel..

Blogg innlegget mitt i dag er via til ei anna gruppe med foreldre.

Foreldra som har sine håpefulle heime. Foreldra som har kjøpt inn same klea, sekken står klar, dei lengtar på same måte som dei andre foreldra på kvardag, og ynskjer over alt på denne jord at den håpefulle skal få oppleve leik og mestring!

Foreldra som hadde kasta seg sjølv til ulvane to gong for dag, om berre bornet kunne klare å gå på skulen. Evne å takle å gå på skulen. Mestre å klare å gå på skulen. Om dei berre kunne greie det..

Eg skreiv tidligare i eit blogg innlegg at eg ville skrive litt om skulevegring ved eit seinare høve.

Skal eg vere heilt ærleg med dykk så har eg utsatt det, eg har vegra meg for å skrive om det, rett og slett fordi det er eit forferdeleg vondt tema å skrive om.

Og igjen, så vil eg påpeike at eg skriv kun som mamma.

Skulevegring trengs kompetent kompetanse. Den har ikkje eg. Det eg har er erfaringar, følelsar og opplevd makteslausheita.

Eg vil prøve å formilde for de i dag korleis det er. Eg håpar at skule personell tar seg tid til å lese, for det er ikkje så enkelt som det ser ut.

Å oppleve at bornet ditt ikkje meistrar å gå på skulen er for foreldre forferdeleg vondt.

Og det er her ein verkeleg får kjensla av at bornet ditt er annerleis.

Det som er mest vanskeleg er at det kan vere svært krevjande å avdekke kva som gjere at ditt born ikkje maktar å gå på skulen.

Nei, eg snakkar ikkje om skulk , eller «eg trur eg har 38.02 i feber eg i dag mamma, LES: Eg har matteprøve og gadd ikkje lese i går fordi det var mykje kjekkare å vere ute med vener», eg snakkar om dei borna som ikkje EVNER å gå.

Ja, det kan starte med skulk, det kan det, men ein og annan slendrian dag er ikkje skulevegring.

Som forelder hiv du deg i super mamma outfit umiddelbart og begynne å sondere terrenget.

blogg 20 august 2

Er bornet mitt mobba?

Er tilretteleggjinga rett?

Kan det vere angst eller depresjon?

Er det konflikt med lærar?

Osv osv… de ser teikninga. Men ofte så finn ein ikkje svar.

Bornet med sin autisme kan ikkje svare på det… Ein kan sjeldan svare på noko ein ikkje sjølv skjønar..

blogg 3 juni 2

Skulen på si side må jo aksjonere når slik skjer.

Det er dei pliktige til.

«Det er jo berre å kome, så ser vi kva som skjer»

Mange foreldre har fortalt meg at dei blir møtt med det.

Eg tolke det som at skulen ynskje å hjelpe men ikkje veit korleis.

Den verste eg har blitt fortalt er:

«Det er DI plikt å få bornet på skulen, det bør ikkje vere så vanskeleg så mykje ressursar som de har fått til disposisjon»

Nei, det har ikkje hendt meg.. men det er heilt sant det eg skriv.

Tenk deg at du kjem med bornet ditt.

Du har lagt ned TIMESVIS med tid i forkant for å forberede, du har grått deg i søvn, sto opp 0400 dagen det skal skje, for å vere heilt sikker på at ikkje noko i heile den vide verda skal gå gale.

No skal vi klare det!

Skulen står klar til å ta i mot.

Du legg alt til rette, og får bornet med deg.

Kjem deg til skulen, bornet går ut, men eit eller anna skjer, og det berre raknar.

Du ane ikkje kva.

Sa du noko gale? Sa assistenten noko gale?

Kva skjedde?

Og du reiser heim med uforetta sak.

Det er vondt. Punktum.

Eg må prøve å avslutte på vetig vis, blogg innlegg skal ikkje vere så lange 🙂

Eg har ei bøn:

«Kjære rektorar, lærerar, vernepleierar, assistentar og alle andre som jobbe med barn med utfordingar.

Eg skjønar, meir enn de trur , kor vanskeleg ein skulevegring kan vere. Og , det kan sjå ganske annerleis ut enn dei faktiske forhold er.

Og ikkje minst. Det er ikkje løgn at ein kanskje ikkje veit kvifor det vert skulevegring. Det er ikkje ein enkel sak å avdekke!

Eg ber de om å samarbeide med heimen så langt det lar seg gjere, same ber eg heim om.

Lytt til foreldra, kva dei oppleve. Ta til dykk det dei seier om rutiner, om behovet for tryggleik, om behovet for skjerming , og at ein kan trenge kjende mennskje rundt seg.

Samtidig- søk kompetanse! Få inn menneskje som kan det her, dei finnast på kloda, tru det eller ei!»

Og til de som ser at bornet ditt er i ferd med å utvikle ei skulevegring.

TA GREP!

Versåsnill!

Ikkje vent!

Lytt til bornet ditt, ta det på alvor, involver skulen før skulevegringa er eit faktum, og søk hjelp.

blogg 15 juli 1

 

Livet er ikkje alltid slik det ser ut.

 

Gløym ikkje det ..

 

Eit kvart born har rett til å gå på skule- det er opp til oss rundt å klare å gje dei den retten.

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

Krav, kom å treng deg på-her skal du motstand finne.

posted on: 17. august 2015

Eg har med lettare vantru, ein god dose provokasjon og ei heil haug med «ristande hovud og høglytt fnysing» fulgt debatten som har rast siste tida om at vi foreldre må lene oss meir til forskning, og ikkje berre forhalde oss til intuisjon og magekjensle.

Veit de, eg er så inderleg glad eg ikkje er fyrstegongsfødande i Herrens år 2015.

Krav ,krav, krav, krav, krav.. menneskje skapte krav!

Eg las eit innlegg på nett i dag tidleg om at ein ikkje skulle spørje borna kva dei har gjort i ferien, fordi ein ikkje skulle skape eit klasseskilje mellom dei som har dårleg råd og dei som har god råd.

Og at det kunne verte mobbing av det.

Då spør eg:

Når vart det fundamentalt gale med ein heime ferie?

Kvar datt eg av lasset?

Og kven har i så tilfelle ansvaret for desse haldningane?

Foruten om ein tur på besøk til bestemor og bestefar så har vi faktisk vore heime heile ferien.

Vi har no kosa oss vi!

blogg 17 august 1

Fiska har vi gjort, vi har sykla masse, vi har bada i hagen, spist is, gått på fjellet.

Sett «Over Hekken» så mange gonger på Netflix at eg kan replikkane utanatt, saman med andre seriar .

Vi har krype opp i sofaen ilag, med pledd og berre vore til, og vi har på den andre sida krangla so fillene fauk, og gjeipen har vore langt ned på knea.

Den kranglinga  vil ein forresten aldri snakke om i ein ferie- ein kranglar vel ikkje når ein går oppå kvarande i en 3-4 veke, eller 8 som vi har gjort-gjere vi vel?

Vi har vore ilag.

blogg 19 april 1

Eg undrast over fenomenet med å setje krav i samfunnet som er så urealistiske at ein må oppmoda om at born ikkje skal få lov til å fortelje om ferien sin.

For kven set standarden for kva som er ein «betegna god ferie», er det vi vaksne eller er det borna?

Og kven seier at alle på død og liv må vere lik?

Fråtek ein ikkje born ei stor gledje ved å  ikkje kunne fortelje som sine opplevingar, når ein set standarden ved at ein må ha vore på noko ekstra avegant for at ein skal kunne fortelje om det.

No set eg det på spissen her, og eg gjere det med vilje, for å få fram poenget mitt.

Kunne det vore ein ide å heller starta med:

«Du er du og du er god nok akkurat som du er?»

Fattig, rik, tjukk eller tynn, du betyr noko fordi du er du!

Det DU har gjort i din ferie er verdifullt, vi ynskjer å høyre om det du har gjort på, om du har vore på Kreta eller på Hardangervidda, eller heime.

Nei, eg forsvare ikkje eit klasse skilje, og eg veit kor mange born som er fattige i Noreg, og det er ein særs vanskeleg situasjon, og noko vi må ta tak i.

Men kanskje vi kunne byrje ved å sete fokus på opplevinga, og ikkje prisen?

blogg 17 august 2

 

Kva tenkje de?

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

Har du tatt praten?

posted on: 16. august 2015

God kveld alle saman <3

Ei kjekk  men travel helg er over , og vi ser siste dagen i ferien sakte men sikkert gå mot slutten.

3 sekkar står klare, fulle i kle som er sirlig merka med initialar, inne sko, ute sko, andre sko osv osv. Vestlandsbunaden (Les regnkle) er også klar, hausten kjem veit de 🙂 (dog ein lett overgong, sida sumaren eigentleg aldri kom)

Eg satt å smurfa litt på nettet etter middag i dag, og var sjølvsagt inne på Facebook og mysa, og der poppe det opp i hytt og pine, mange forskjellige variantar, men med same bodskap:

«Har du tatt praten?»

Hadde det vore då eg var liten, at ein skulle ta «praten « så hadde det vore snakk om ein heilt annan prat, mest sannsynleg involvert nokre bier og blomster, og ei og anna rødming får anten bodgjevar eller bodmottakar.

Eg har vel eigentleg ei kjensle på at det no vil vere meir merkeleg og ikkje minst sjokkerande for born å høyre historia om blomsten og bia, kontra å faktisk få fortal korleis ein formeire seg.

Vi har da Newton må vete!

Eg snakkar sjølvsagt om praten om mobbing.

blogg 16 august 1

Praten som må takast med dei håpefulle, om eleven som går einsam i skulegarden, eleven som kanskje oppføre seg litt rart, men som alikevel skal takast vare på, at ingen menneskje skal gå aleine, og at ein ikkje skal mobbe!

For det fyrste vil eg seie at eg håpe de tar den samtalen.

Eg har tatt den med alle mine, både dei med og dei utan autisme. For korleis skal mine gutar lære sosiale kodeksar og måtar å vere på om dei ikkje lære korleis ein skal oppføre seg mot andre menneskje?

Mobbing kan vere så mangt, og ikkje minst summen av episodar kan gjere at det ein av eller fleire gjere, kanskje utan å tenkje seg om, kan det vere nok til å velte glaset.

mobbing 16 august 3

No skal det sant seiast at eg tar ikkje den praten berre no, eg  går litt på repeat eigentleg når det gjeld akkurat mobbing.

Ein viktig ting kan aldri takast for mykje tak i, meine no eg!

Men, det som slo meg i dag, når eg satt litt for meg sjølv og mentalt førebudde meg på samtalen eg skal ha med guten vår på 10 når han no skal leggje seg.

Det er fint å snakke på sengekanten- det gir ro, det gir fokus en til en- og det gir mogeleghet for born til å spørje, sjølv om det dei spør om er litt flaut.

Rart kor mykje som kan spørjast om under ei dyne 😉

Ein digresjon..

Altså, eg satt å tenkte ja, og då slår det meg.

«Kor mange arenaer er det ikkje mogeleg for å knekke eit born i dagens samfunn om ikkje foreldre er PÅ?»

Min son har ikkje facebook, tvitter eller instagram endå- sta mor.

Det vil jo komme.

Men, han har skype, steam, minecraft ++++

Alle kjem med chat mogelegheit.

Og ikkje minst vanskeleg å spore, om ein ikkje er streng nok med å kunne gå inn å sjekke.

Og her har ein eit anna etisk dilemma- er det feil å gå inn å sjekke feeden eller chatten på Skype til ein 10 åring?

For å prøve å halde litt kontroll på kva som faktisk foregår i livet hans på nett?

VANSKELEG!!

Eg vil jo stole på borna mine, vil gje dei tillit, men eg vil jo og verne.

Og, eg vil vere den fyrste til å ta tak om ein av mine gjere noko mot andre som ikkje er ok.

Vi er flinke til å dømme andre sine og gløyme våre eigne!

Eg og min 10 åring er blitt einige om at vi med jamne mellomrom skal gå igjennom maskina hans ilag, slik at eg slepp å logge meg på å snoke.

Sjølvsagt kan han slette ting etter kvart om det skulle vere noko- men tillit må starte ein plass, og her gjer eg tillit, og får tillit ved at han vise.

Mobbing er ikkje OK- verken nett eller anna- og det har han fått prenta inn.

blogg 16 august 2

Vi har alle eit ansvar, vere ansvaret ditt bevisst, ikkje berre i kveld, men kvar einaste dag heile året.

Det er ingenting som er så vondt som å bli mobba, hugs det <3

 

Og mens eg er i gong- ei lita stille bøn som eg og spotta på Facebook i dag:

«Ta lusesjekken i kveld de.. så slepp vi kanskje epidemien i september!»

blogg 16 august 4

(eg klør allereie berre ved tanken)

 

Masse lukke til alle i morgon, eg veit der sit foreldre med klump i magen og angst som omtrent sit utan på kroppen, til de sende eg ekstra styrkje og en stor Ragne Beate klem <3

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

 

 

 

Kva heiter mannen som bur inni minibanken?

posted on: 14. august 2015

 

God fredags føremiddag <3

Dagen har allereie vart lenge, litt lenger enn eg  føretrekk, morgon halv 5 er ikkje heilt mi sterkaste side, men er solene mine vakne, så er det berre å innrette seg.

Ein ting er veldig merkeleg. Har de lagt merke til kor få cm av ei 180 cm brei seng, og 210 cm lang, som faktisk blir satt av til deg?

Sjølv om du teknisk sett er det største individet til stades?

(Min mann er på jobb denne veka)

Eg vakna som sagt halv 5, balanserande ute på eine sida av senga, den høgre trur eg, men halve anletet på nattbordet og ein fot dinglande ut forbi.

Hadde eg gjort så mykje som eit host, så hadde eg gått kladais i bakken.

Ved sida av meg ligg to små  gull, tett i tett, og tett inn til meg. Eg trur eg kan estimere at rundt 105 cm av senga på venstre sida låg ubrukt!

Eg baksa meg laus og kom meg over på den sida med 105 cm madrass..heilt åleine.. og slumra… sovna… i alle fall slumra… det tok ikkje lange tida før dei 105 cm madrass som ikkje var i bruk plutseleg var på den høgre sida-ikkje den venstre.

Vi sto opp.

ugle

Å forstå pengar er vanskeleg for ein kvar 7 åring trur eg.

Og det å skjøne at ein ikkje berre kan kjøpe alt ein ynskjer seg er også ein veldig normal ting.

Vi går i «hakk» når vi får eit nei.

Det er forferdeleg vanskeleg å skjøne at nei faktisk betyr nei, og at mamma ikkje kan skjøne at det er omtrent umogeleg å eksistere, leve eller å ha eit godt fungerande kvalitetsliv utan ein «Nerf Powerblaster»-et eller anna.

blogg 14 august 1

Eller ein lego Lastebil til 399kr.

Det er mas, det er argumentering,  vi er til og med så løsningsorienterte at vi kan tilrå parkeringsplassar i ymse delar av sentrum , i tilfelle plassane vi vanlegvis brukar kan vere opptatt.

Alt får å klare å få tak på ein livsnødvendig «Nerf Powerblaster»-et eller anna.

Eg skal ikkje seie at eg ikkje har kjøpt meg fri. Det vil vere å dra ei blank løgn, og løgn kjem ein ikkje lang med her i verda.

Sjølvsagt har eg det!

Men eg prøve å holde stand, og ikkje gje etter for eit massivt mas og gnål, til tross for at det ikkje er enkelt!

Eg har prøvd det såkalla: «Vi har ikkje pengar»-kortet.

*Argument mor: «Mamma har ingen pengar i lommeboka»

*Argument son: «Mamma- vi kan besøke mannen i minibanken»

Det vart som fyljer:

Mamma: «Kven er mannen i minibanken?»

Son: «Mannen i minibanken er han som gjer deg pengar når du stikk inn eit kort»

Mamma: «Det finnast ingen mann i minibanken, og mamma har heller ikkje pengar på kortet sitt»

Son: «Men mamma, kortet ditt er her, og kven gjer deg pengar om det ikkje sit ein mann inni minibanken?»

Mamma: «Pengane går inn på ein konto»

Son : «Kva er ein konto?»

Mamma: «Ein konto er ein plass ein plassere pengar før ein kan ta det ut av minibanken  (Heilt ærleg her sleit eg, korleis forklare ein konto??)

Son: «Tar mannen i minibanken pengar frå ein konto og gir deg?»

Mamma:»DET FINNAST INGEN MANN I MINIBANKEN!!Og dessutan må ein jobbe for å få pengar, og akkurat no er eg heime og passar på dykk, så då kan eg heller ikkje ha pengar på kontoen som eg kan ta ut i minibanken»

Son: «så vi har ingen pengar i minibanken??»

Mamma: NEI!

Son: «HYYYYYYYYYYYYYL»- og etter ei stund.. «Eg lure på kva mannen i minibanken heite…»

blogg 14 augst 2

Det er ikkje rart borna har problem med å skjøne det med kort og minibank, og ikkje minst betaling med kort.

Kva ser dei eigentleg?

Mamma eller pappa på butikk, masse handel, eit kort, ei kode og ok- og etterpå heim.

Dei får ikkje skikkeleg føling med kva pengar og verdi er.

Etter mykje om og men, med teikning og litt sosiale historie så skjønar mine at det ikkje finnast ein mann i mini banken, og så vi tok for oss kalendaren og avtalte ein tur på leikebutikken, litt langt fram i tid ja, men veldig oversikteleg så dei kan krysse av for kvar dag.

På den måten kan ein også kjenne på kjensla av å glede seg, den må lærast den og 🙂

Det er tidkrevjande og heile tida måtte forklare, tolke og leggje tilrette, men ein må gjere det. Tenk om ein skulle gå rundt til ein vart vaksen og tru at det finnast ein mann inni minibanken?

Stå på alle de med tålmod som gull <3

In the end- er det så verdt det <3

 

 

Men putting puzzle pieces together

 

Ha ei riktig god helg <3

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eit lite varsku til skulestart.. ei lita tue kan velte eit stort lass..

posted on: 12. august 2015

Å kjære vene, nokre dagar har ein bare lyst skal gå over av segsjølv! Er det lov å seie sånt?

Innrømme at nokre dagar berre er totalt ubrukelege, og skal fortast mogeleg puttast i «eg nektar å hugse på denne dagen» fila i hardisken?

Eg trur vi alle har slike dagar eg !

Vel, eg har ein sånn dag i dag. Ingenting er bra nok, ingenting er gagn i so vi seie her eg bur, ingenting vert slik vi hadde tenkt oss det.

Heldigvis veit eg grunnen, vi nærmar oss med stormskritt ein ny overgong- den vanlege kvardagen- skulestart.

Blogg 12 april 2

Mine gutar kan oppfattast som negative og mutte, om ein ikkje skjønar kva dei prøve å formidle.

Og dei operere alltid med ein plan A-B-C-D og somoftast ein  heilt til Å plan.

For eksempel, er det for meg skyfri himmel, men ein kan sjå dis i horisonten, så er  ikkje himmelen skyfri- då er det ein sky det.

Sky kan bety mykje- det kan komme regn.

Ved regn kan ein bruke ein paraply.-Plan A

Men, her vi bur kjem jo ofte ein sky med vind, og då funke ikkje paraply det skjønar jo alle, så da har ein jo støvlar og regnjakke-plan B

Regnar det VELDIG masse så må ein kanskje til med ei regnbukse og-plan C

Sanninga er at eg HATAR både paraply, regnbukse og regnjakke så eg held med inne- Plan D

Men eg veit at mamma vil at eg skal gå ut, og det er ikkje sikkert at det begynner å regne, men eg kan heller ikkje seie at det ikkje begynne å regne, så eg tar i alle fall på meg støvlane når eg MÅ ut- Plan E

Osv osv osv..

Slik held vi på, scenario for scenario.

blogg 20 mars 3

I sommar hadde vi forøvrig ein heilt ny oppleving, då hadde vi hatt overskya ver i nesten 2 veke, og plutselig, mens vi kjøyre innover fjorden så ser vi ein liten flik av ein blå himmel.

Då høyre eg frå baksetet: «mamma, sjå der er ein blå sky!Kan det regne av den og??»

Eg har brukt skyeksempelet litt før veit eg, men det illustrere så godt kor mine sine heile vegen vil trygge segsjølv, vere sikker på alle eventualitetar som mogeleg KAN komme.

For de skjønar, eg opplevde det litt tidlegare i sumar at eg har missa ein ting.

Mine sine skal byrje i 2 klasse.

Dei har same klasse rom, same grupperom, same personalet stort sett, same klasse, same ordning med taxi i det heile tatt : «same prosedure as last year»

Eg var heilt trygg på at her var vi i forkant og hadde alt under kontroll.

Så vil ikkje gutane på skulen, og dei er lei seg.

Ikkje sint, ikkje utagerande, berre lei seg.

Eg set meg ned ilag med dei, forklare med rolig stemme om alt som vente dei på skulen, og at alt er akkurat slik som når dei forlet det.

Då kjem det:

«Men mamma, vi har aldri vore 2 klassingar vi»

Å herlighet! Her snakke vi lyskraftverk over mamma sitt hovud!

At eg ikkje hadde tenkt på det!

Kva er eigentleg å vere andreklassing?

Kva har dei hørt frå andre denne sumaren tru de?

Vi vaksne er kanonflinke med å snakke med born på denne måten:

«Næmmen, no er de jammen blitt stor gutar altså, 2 klassing og greier, ja no blir det andre boller!»

Eller

«2 klasse ja, ja no skal de jammen få lov til å lære masse rart altså, nye bøker og veit de»

Eller

« Tenk kor masse rart de skal få lov til å oppleve no då store gutar, tida går jammen fort altså- snart er de komfirmantar å greier»

Eg skriv det her som eit lite varsku, ei oppleving eg har hatt, som kanskje kan hjelpe både de som foreldre og de som skal ta i mot borna våre når dei kjem på skulen på måndag.

Kva tenkjer dei? Kva har dei oppfatta? Kva kan vere vanskeleg?

Det kan vere noko så lite som å skifte klassetrinn, det kan vere genseren som klør, eller skoa som er for små..

Eg er heldig, eg fant ut problemet FØR skulestart, slik at vi kan besøke skulen og gjere oss trygg før vi starte.. ikkje alle kan det..

Lytt.. bli overraska- bli forfæra og lær..

blogg 17 mai 2

Det vart eg.

 

<3<3 Ragne Beate