Å gjere det verdt å vente..

19. november 2015

« ……Er det ikkje rart, at kvar ein einaste gong ein har komen seg over ei krise, ei periode med mykje styr, periode der livet butte sånn i mot at ein aller helst har lyst til skilje seg frå både hus, heim og autisme og rømme til ei aude øy ein eller annan plass, der kriteriet kun er at den skal vere stille, autisme fri og kjemisk fritt for frustrasjon.

 Så kjem den gode perioda.

For er det ikkje ofte slik?

Etter ei kjempedårleg periode så kjem det ei bra? Og omvendt?

Eg plar seie at eg likar oss som famile når vi er på «mainstreemen».

Det vil seie akkurat passeleg godt, og samtidig akkurat passeleg kjipt.

Småsur og småglad om ein annan, og ei ganske flat kjedeleg kurve.

Det er då vi har det best.

blogg 10 september 1

I dei gode periodene, desse som er så gode at ein må klype segsjølv i armen og lure på om kanskje autismetrollet permanent har gått ut i permisjon, perioda då borna svare deg, gjere framsteg som du aldri hadde trudd du skulle oppleve, og du får ikkje EIN telefon frå skulen, då ladde du sjølv og ikkje sant?

Du tillet då degsjølv å drøyme, draumar for berre deg.

Kanskje du alikevel skal tørre å skifte jobb?

Ta oppatt studier?

Gå opp i stilling?

No går det jo så bra! Alt funke jo!

Også gjere du det, du tar sats, du tar ditt eige liv tilbake!

Føle deg crazy som få, og du leve!

Du jobbe litt meir, eller, du finn fram att skulebøkene..

Fokuset ditt dett litt vekk frå det du har holdt på med heime.. skuldrane dine sig litt meir ned.

Plutseleg skjer det noko i heimen.

Og det tek ikkje lange tida heller.

Du kan ikkje seie akkurat når det skjedde.. det kom glidande.. litt umerkeleg som ein båt som plutseleg sig sakte inn frå venstre..nærmare ..nærmare,nærmare  til det plutseleg SMELL!

Kaos!

Frustrasjon!

Irrritasjon!

Kvifor? KVIIIIIIFOOOOOOOOR!!!!!!!!??????!!!!!!!»

blogg 21 septmeber 1

 

Ja sei det, kvifor.

Dette opplevde eg i haust 2014,akkurat slik.

Fantastisk periode heime, kjekke gutar der alt gjekk på skinne, og eg starta opp med studier.

Endeleg var det tid til meg, det eg ynskte å gjere, der eg var god!

Mange års arbeid for å klare å leggje til rette for at mamma skulle kunne leve litt igjen og.

Skaffe seg ei utdanning, prøve å kome seg tilbake i manesjen igjen.

No har det seg sånn at eg veit kvifor det gjekk gale.

Kva skjer for eksempel i skulen når alt går bra?

Joda, då er man på pletten med ein einaste gong for å ta vekk ressursen.

«Ein treng ikkje ikkje slike ressursar når alt går så bra, gjere ein vel?»

Vel, eg senka skuldrane heime, eg fjerna fokus frå det eg holdt på med, med gutane, og eg såg det ikkje eingong sjølv.

18 mars 3

Fokuset som gjekk på tilretteleggjinga, strukturen, dei små grepa som eg gjorde på automatikken.

Men som eg ikkje fekk tid til å gjere når mitt liv var i ei verd med paragrafar, og fokuset låg på å prøve å finne ut kor mykje Marte Kirkerud kunne «loppe» Peder Ås for ved ei eventuell skilsmisse.

Mitt manglande fokus på dei små tinga, sendte oss inn i ei steintøff periode, før vi klarte å snu ho.

Det er sanninga.

Brutalt ærleg, men sånn er det!

blogg 20 mars 3

Så, eg måtte gje meg.

Leggje planane på is, settje bøka tilbake i bokhylla.

For  å ha tid nok til å gjere desse små grepa, desse tinga som eg ikkje tenkjer over at eg gjere, men som mine gutar er totalt avhengige av.

For at vi skal liggje på «mainstreemen»- ikkje for glade, men heller ikkje for lei.

Der vi har det godt.

For det er det som er det viktige uansett.

Å ha det godt!

Lykke kan ein få på så mange måtar.

Mi lykke slik den er no, består av å atter ein gong sete mitt eige ego på vent.

Men, då må eg gjere det verdt å vente!

Eg må glede meg over framskritta, fokusere på dei små tinga, glede meg over at vi klarar, at vi meistrar og at vi kan!

Som familie, som ei eining, men og meg som mamma.

For, dei er verdt det.

Desse gutane mine er verdt det!

Blogg 21 feb

Eg treng ikkje ei høgskule grad for å seie det.

Om eg har gitt opp draumen min?

ALDRI!

Den tek berre litt lengre tid enn eg hadde trudd..

 

Og fram til VI er klare, så skal eg gjere det verdt å vente<3

 

<3 Ein vakker dag <3

156499_10151570799216221_1001768353_n

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  • Jorunn

    Dette kan jeg og begynne å kjenne meg igjen i. Det er frustrerende for man vil jo så gjerne. Men man er bare super-mamma, ikke super-super-mamma ;).
    Jeg har snart studert ett og et halvt år, og jenta mi blir snart fem. Jeg prøvde å jobbe også, men det ble en kjempesmell. Nå kjenner jeg på at når andre året er ferdig til våren, ja da må det litt ekstra til for å greie det tredje. Vi får se. Førsteprioritet må være ungene, for ellers kommer alt i ulage.
    Det er ikke flaut, men man Skjems likevel. Syns du er god som tar opp dette også.

    • ragne

      Det er sjukt irriterande når det ikkje går vegen! en skal jo liksom klare alt! Å «bare» gå heime!

      Men- vi har barn som krev oss sånn. Må bare innsjå det! og eg e kun et menneske eg og!Intet mer intet mindre!

      Og takk <3 Det var ikkje så kjekt å skrive det her, men det er ei side eg trur eg har mange med meg i!

  • Livy

    Ååå som e kjenner meg igjen her…
    Du skriver så godt, og sant..
    Man gir ikke opp man legger ting bare på langtids lading.
    Ha en fin kveld fine Ragne , klem fra Sørlandet