«Hensyn-den vanskelege balansegongen»

15. desember 2015

Ordet «Hensyn» trur eg har fulgt oss alle sida vi bare små born, på ein eller annan måte.

Ein av dei uskrevne normene i vårt samfunn er at vi skal ta hensyn til andre mennskje, og det skal kome heilt naturleg.

Ilag med respekt.

Dei går liksom litt hånd i hanske desse to begrepa-eller uskrevne reglane.

Å vise hensyn kan vere så mykje, det kan vere å ikkje skubbe andre i køen forran deg, eller røyse seg frå eit buss sete når nokon eldre kjem inn.

Det kan vel kanskje og definerast som respekt, men diverre, i dagens samfunn dett respekta for de eldre meir og meir vekk, det er ikkje slik som for 50 år sida nei-føle eg.

Blogg 23 feb

Men tilbake igjen til å ta hensyn.

Eg syns det er veldig vanskelige overveiningar i forhold til oss og vår situasjon, dette med å ta hensyn.

Ja, eg vil så gjerne at mine born skal få ta del i det som alle andre gjere- innan deira presmiss og grense sjølvsagt.

Eg ynskjer at dei skal få bli så inkludert i samfunnet som overhode mogeleg, og meistre sånn som andre

Samtidig som eg og ser at vi som familie i mange samanhengar må ha hensyn.

Hensyn til oss sjølve, til stressnivå og funksjon- men og til samfunnet.

Eg har ikkje tal på kor mange gonger eg har sitte med klumpen i magen og tenkt:

«Er det vi som skal øydeleggje denne gongen og?»

Med hyl, skrik, rar oppførsel.

For eg har hørt det.

Kommentarane, og sett blikka.

«No igjen»- himling med augene»- min næraste familie har opplevd det og.

blogg 24 feb

Kven skal ta hensynet?

Er det familien eller samfunnet?

Eg skal ikkje vere verre på det enn at eg seie det slik som eg tenkjer det.

Realistisk tankegong.

Ser ein at skuleforestillinga blir for heftig, og vurdere det dit hen at det her ikkje kjem til å gå.

Ja, då blir vi heime.

Av hensyn til mine eine, til meg sjølv og til alle dei andre.

Men- viss eg ser at det her kan gå!

Det kan faktisk gå kjempe bra- som juleverkstaden som vi klarte å gjennomføre før i desember, då prøve eg.

Ilag med håpet om at andre kan sjå litt ned mellom fingrane, over litt rar oppførsel, unngå å himle for mykje med augene, når lydnivået blir litt høgt, og ta det hensynet som trengs.

Vit at vi prøve som bare søren for å ta hensyn til dykk, og prøve for alt i verda og ikkje øydelegge den opplevinga de kom for!

Men vi hadde eit håp om å nå eit mål i dag vi og – skjønar de det?

blogg 15 desember 1

For ein treng ikkje alltid den inngåande forståinga for å ta hensyn- av og til treng man berre litt sunt bondevet og respekt.

Førjuls tida er for alle, og vi snakke oss nord og ned om hensyn..

 

Lyttar vi godt nok til eigne ord??

blogg 8 april 4

 

<3<3 Ragne Beate