Bare vent, seie alle- eg kan ikkje vente seier eg!

23. mars 2016

Eg er blitt tillagt ein «ventefunksjon» av almennheita rundt meg, der det er forventa at eg skal vente.

«Ta ein dag av gongen du Ragne, nyt livet! Ikkje bekymre deg for alt mogeleg heile tida, det kjem, bare vent, det kjem!»

Dei vokse seg til, blir meir forstandige, det er så mykje som kjem med alderen veit du.

Plutseleg så kan dei både det eine og det andre, ikkje slit deg ut på å bekymre deg om alt mogeleg».

Men veit de kva?

FEIL!

Eg rope høgt og inderleg!

FEIL!

blogg 18 feb 1

Vi har ikkje tid til å vente, her må vi jobbe mens vi framleis har noko å jobbe med!

Før puberteten tek dei i frå oss, før autismen tek for mykje plass, mens vi framleis er uovervinnelege superheltar som foreldre, der mamma er finast i verden og pappa den sterkaste av alle.

For, det er ingenting som kjem av segsjølv skjønar de ikkje det??

Eg hadde ikkje tid til å vente på at språket skulle komme, og takk og lov for det!

Er de klar over kor mange timar med jobbing som ligg bak gutane mine sitt talespråk?

Dei  hadde ikkje hatt så godt språk som dei har no viss ikkje både heimen og barnehagen jobba så intenst med språk som vi gjorde.

For, uansett kva alle andre meine og trur, det kjem ikkje av segsjølv!

Eg har fått eit liv servert forran meg som går ut på å trene, forklare, terpe og repetere.

Daglig.

KVAR DAG, mange gonger for dag.

Eg har ikkje luksusen med at eg kan setje meg ned og vente på at det skal gå seg til av segsjølv, for det gjere det ikkje.

For om eg ikkje aktivisere, setter i gong, føljer opp og hjelpe til med å avslutte..ja, så skjer det ingenting.

Eller, det gjere det jo, særinteresser skjer, men ein får ikkje framdrift av særinteresser åleine.

Dårlig samvit fekk eg og servert med på lasset.

blogg 22 mars 1

Hersens idiotisk kjensle som gjere at du føle deg alltid på etterskot, alltid skulle ynskje at du kunne gjort LITT til, LITT meir, kanskje fokusert endå meir å DET..

Hadde vi då fått det til kanskje?

Hadde vi då nådd delmålet,  pusslespill brikka som skal leggast på plass, ein del av det store biletet.

Dårlig samvit skulle gjerne ha venta altså!- men den gjere ikkje det..

Eg må og lære meg å dempe mine forventingar.

Kanskje aller mest til meg sjølv?

For det er jo eg som vert å inderleg skuffa når vi ikkje får ting til, sjølv om eg klistre på «klart vi kan» smilet og viser verda at stoneface Larsen ikkje bryr seg så hardt.

Eg gjere jo det, eg bryr meg.

blogg 22 mars 2

Men, så kjem dagen, då ein minst forventa det.

Vi kan.

Vi får til.

Vi meistrar!

Ingen er stoltare enn meg då!

Ingen har meir lyst enn meg til å brøle det til heile verda:

SJÅ KVA VI KAN!!!

blogg 22 mars 3

Fordi vi dag ut og dag inn har trena ,terpa og repetert.

Lagt ned så mykje tid og energi på å få eit lite framsteg som alle andre har tatt for gitt.

Som dei kanskje har sitta lenge å venta på- og fekk det.

Eg fekk mitt fordi eg IKKJE venta.

 

Det er forskjellen på meg og deg.

 

Det er livet med autisme.

blogg 27 september

<3<3 Ragne Beate