Å gå litt «hårsår» gjennom livet.

30. mars 2016

Er du litt «hårsår»?

Litt ekstra på, kanskje ta små ting innover deg som ikkje er meint slik, men som du oppfatte sånn?

Føle at du heile vegen må føle deg fram og at du ikkje alltid finn rett rotfeste på vegen?

Eg er sånn.

blogg 22 mars 2

Om eg har vore sånn alltid?

Nja.. eg er kvinne, eg er mor, eg er eit mennskje i eit samfunn med store krav til korleis ein ser ut, kva jobb ein har, kva slags sosial status ein skal ha.

Kva karbohydrat ein skal spise eller helst ikkje spise, og kva vekter ein bør løfte for å få draumen og superkroppen klar til sumaren.

Og sånt provosere meg tidvis.

Godt mogeleg at eg alltid har vore litt «hårsår».

blogg 24 nov 1

Men no ser eg det dog på ein heilt annan måte, og veit de, eg er smerteleg klar over det!

Eg ynskjer ikkje å vere slik ,men når ein tenkjer over det så er det ei heilt naturleg forklaring på kvifor det blir slik.

For det fyrste så er det å ha born med autisme eit einsamt liv.

Ikkje berre når ein snakkar om at ein mistar det sosiale livet når autismespekterforstyrringa kjem durande inn i livet ditt, men også fordi at har du møtt ein så har du møtt ein!

Eg huske då gutane mine var mindre og eg las eller fekk fortalt om andre som fekk til ting, men som eg ikkje klarte med mine.

Og dei var heilt overtydde om at dette ville ALLE klare til slutt om ein berre gjorde sånn og slik

Steikje tid altså!

Du snakkar om dame som satt forran dataen og reiste bust.

Her snakke vi ikkje hårsår, her snakke vi elektrisk!

blogg 16 august 2

 

Sorg, fortviling, sakn etter noko som skulle komme, men som ikkje kom.

Usikkerheit over ei uforutsigbar framtid, der eg som eg før har skrive, bruke livet sitt til å jobbe for noko, som kanskje ikkje ville komme.

Også klare andre det?!? Og dei og har born med infantil autisme liksom!

Og korleis i svarte hadde dei nervar til å sitje å fortelje meg at det her det kom vi til å få til, når eg ikkje såg nokon ende i tunellen nett då?

De skjønar?

Hah! Her har eg gått nokre runder med meg sjølv altså, og omtrent gnagd av meg armen for ikkje å gå fella av å skrive eller svare med ein syrleg kommentar.

Det galnaste er vel at eg gjere akkurat det same sjølv, utan at eg er klar over det, som andre tolke feil.

Fordi vi mødre blir hårsåre ovanfor borna  våre!

Vi vil deira beste, vere der for dei så dei får yte deira beste, og diverre møte motstand på vegen.

blogg 6 august 1

Ei anna utfordring, som og er ei «hårsår» utfordring, er  autistiske born si manglande evne til generalisering.

Kan du knyte sko heime, så er det ikkje sikkert ein klare det på skulen!

Det her er ikkje lett altså.

Kontrastane mellom ute og inne, borte og heime, kan vere natt og dag.

Når du då sitt som mamma og prøve å forklare at det du fortel meg no, det opplev ikkje eg, og kanskje får eit overbærandre blikk eller eit lite sukk, då tek eit eller anna botntenning altså.

Problemet her er at begge har rett.

Og begge blir like oppgitt over den andre parten, men gløyme i si «hårsårhet moment» at det er generaliseringa , autisme spekter forstyrringa, som er syndaren her, ikkje at den eine eller andre parten ikkje har gjort jobben sin eller fått til ting rett.

Vi må og hugse på at autistiske born lære på heilt andre måtar enn alle andre, og kan vere emosjonelt seint ute.

Samanlikning er ikkje alltid så reelt.

blogg 9 august 1

Med åra har eg blitt mindre hårsår, men ikkje nok til å greie alle under ein kam.

Og dit vil eg heller ikkje!

Litt hårsår er ok, det gjere deg kritisk, skjerpa og engasjert, men det må ikkje få ta over.

Eg prøve å huske at ein kva situasjon er unik, eit kvart born er unikt og eit kvart menneskje si oppfatning av ein situasjon er unik.

Sjølv om den kanskje ikkje sjåast likt hos meg.

 

Eg prøve…..

blogg 3 august 2

 

Hårsår helsing

 

<3<3 Ragne Beate

 

  • Siri

    I dag hadde sønnen min fått bank – igjen – men likevel hatt stor glede av naturfagtimen hvor de lærte om grunnstoff og metaller og slikt. Han var så glad, han og partneren hadde fått til alt og han mestret og følte seg glad og stolt.
    Moren til «lab-partneren» er en jeg har nettet godt med og kunnet prate med, jeg har blitt sett for å være sterk, møtte forståelse, i den grad noen kan forstå… så jeg sendte en melding og fortalte at dette hadde vært en god dag, siden disse to naturfagnerdene hadde klart det så bra. Så ringte hun meg og spurte hva jeg snakket om. Sønnen hennes hadde nemlig lagt ut om hvor kjedelig nettopp denne timen var for han kunne jo alt og æsj og blæ…
    Det får selvsagt ikke min sønn vite – men dagens hverdagsseier og glede, tok hun fra meg.
    Noe av det er jeg inne på i min bloggpost i dag, om sjalusi. Hårsår er kanskje en bedre vinkling.