Berre ein hund?

30. april 2016

«Fyrst, før eg forsette med mitt opprinnelege blogginnlegg vil eg sende mine varmaste tankar og medkjensle til familiane som har mista sine kjære på veg heim frå jobb i helikopterulykka på Turøy.

Som ektefelle på land med mann i Offshore blir slike ulykke sterke, sjølv om det ikkje berøre deg direkte, fordi du har gått med ein liten klump i magen sjølv.

Når kjæresten har vore på ei fly, i helikopter, når vermeldinga vise sterk storm, og du veit han ligge der ute..

Det skal ikkje skje, men ulykker skjer dessverre i denne næringa og,til tross for all trening.

Eg håpe dei pårørande også blir ivaretatt når ståket legg seg, nyhetskanalen har fått andre oppdrag og samfunnet går tilbake til sine vante rutiner

<3

Gje meg handa di, ven,når det kveldnar,

det blir mørkt og me treng ei hand.

La dei ljose og vennlege tankar

fylgje oss inn i draumars land.

Lat varmen frå ein som er glad i deg

tenne stjerner i myrkaste natt.

Gje meg handa di, ven,

når det kveldar,

det blir mørkt og me treng ei hand.

 

<3

blogg 30 april 2 

 

 

«Berre ein hund?»

Fantastiske ting kan skje i møte mellom barn og hund, samspelert som utarte seg.

Desse tinga som ikkje alltid blir sagt, men som berre er der.

Å måtte lære seg å ta hensyn, setje noko anna forran eigne behov, og ikkje minst alltid bli møtt med eit heilt enorm glede kvar einaste dag når du kjem heim.

Det gjere noko med deg.

Både for liten og stor.

blogg 30 april

Eg hadde ikkje trudd at det å få hund i hus skulle gjere så stor innvirkning i postitiv forstand som Spike har gjort, men det har han.

Læringskurva for gutane er bratt, men dei går vegen.

Spike er ikkje berre ein hund, eit kjæledyr som er på utstilling, han er blitt mamma sitt fremste verkty for å korrigere dårleg adferd til god adferd.

Og det fungerar,fordi gutane skjønar, etter mykje jobb frå oss vaksne, at Spike også må ha det bra <3

Spike har det ikkje bra om gutane spring tulling i stua og hyler høgt, for Spike likar ikkje høge lydar, akkurat slik som gutane heller ikkje gjere.

Laurits lurte på om vi kunne kjøpe «hørselhjerne» (Les hørselvern) til Spike- men akkurat det fant vi ut vart litt vanskeleg sidan hadde så tynn hjerne 😛

Vi må vente på tur når vi har hund, og vi må planlegge.

Sjølvsagt skal ikkje Spike gå forran alt og alle, han må jo finne sin plass som hund i familien, men når ein har born som stort sett ser verda svart-kvitt og seg sjølv midt i sentrum, så er det utruleg fint å ha eit lite sjarmtroll på 3 mnd som set litt anna fokus.

meistring

Det er også fint å berre sitje på golvet og begrave hovudet i den mjuke kvalpe pelsen, mens ein nynnar på yndlingssongen sin og vuggar lett.

Ro.

Det er fantastisk å sitje på sidelinja og observere ei slik ro, eit unikt samspel mellom to individ.

Den eine som ikkje alltid skjønar alt, og den andre som ikkje krev noko.

Man kan med undertrykt latter oppleve gutane si oppgitte haldning når Spike har hatt eit uhell på golvet, eller får seg ein raptus der han sjølv spring tulling i stua.

Då kjem det formaningar som perler på ei snor- ein rein kopi av mamma sine formaningar til sitt eige avkom.

Og, sjølv om det er mykje arbeid med hund,( for det skal seiast at det er, det er som ein ny baby i hus) , så vil eg ikkje seie  «BERRE» ein hund.

For oss utgjere han allereie ein stor forskjell <3

blogg 30 april 1

 

<3<3 Ragne Beate