Småkryp fobi

13. juli 2016

Heisann alle sammen, vart ei lita pause på blogg nokre dagar no, men sånn er no enn livet, det er uforutsigbart, men i alle fall ikkje kjedeleg!

Vi har vore i bryllup, der gutane var med oss under middagen, eg har vel sjeldan eller aldri vore meir stolt enn då, og ei oppleving eg ikkje trudde vi nokon gong skulle oppleve.

Både mamma og pappa var våte i augene det augeblikket <3

No er vi komen heim, og gjensynsgleda med våre kjære 5 mnd gamle Lakeland terrier Spike var enorm.

Han har vore hos mormor på «All Inclusive» den veka vi var vekke.

Gutane var overlukkelege over å få gullet vårt heim <3

blogg 13 juli 1

Dagens innlegg heiter «småkryp fobi»- og i det same eg skriv det så ser eg jo den store ironien i at vi har kjøpt oss småbruk!

Men, fobien har vi om vi er her eller der, små ting som flyg  er og blir skumle!

Spesielt fluger.

Og mygg.

Pluss flått.

Når det gjeld flåtten så har heller ikkje media hjelpt oss så mykje, då flått har vore mykje omsnakka, og etter utsagn frå borna både er bærer av ebola, tuberkulose og spunk.

Spunk er min feil, eg svara litt syrlig ein gong i fjor då eg febrilsk prøvde å få dei til å skjøne at flått ikkje kan gje deg sjukdommar frå varmare strok, og smelte på at ein kanskje heller kunne få spunk!

LITE LURT RAGNE! LITE LURT!

blogg 14 augst 2

Fobien for fluger har dei hatt sida dei var bitte små, og den går liksom ikkje over, og mygg?

Eg dele deira harnisk over mygg, så her hyle eg like høgt som gutane!

EG HATAR MYGG!

Det her kan kanskje oppfattast som eit flåsete innlegg, men det har ein alvorleg undertone alikevel.

For, denne fobien som borna mine har, den er høgt reel, og vi må ta den på alvor.

Mine born er redde for fluger- slik er det.

Redd!

Ikkje pysete eller oppmerksomhetssjuke, som mange kanskje trur, over disse «irrriterande» borna som kan setje himmel og jord i bevegelse berre dei ser snurten av ein minimalistisk fluge.

Dei er oppriktig redd for desse ufarlege insekta som irriterande nok flyg rundt oss.

Og det hemmar dei.

Viss ikkje vi vaksne er der, trygge, stødige og med flygepisk klar til dyst for å kverke ei kvar lita flugepirl som har tenkt å kome vår veg.

Ja, det skal så lite til for eit born med autisme, til å vakle.

Ei fluge..

Det set ting litt i perspektiv med tanke på både skuleutfordring og samfunn forøvrig.

Dei overdriv ikkje- det må takast på alvor.

Fobiar må takast på alvor!

blogg 13 juli 2

 

Til ettertanke <3

 

<3<3 Ragne Beate