Det er ikkje lett å vere liten

16. september 2016

«Mange gonger føle et at eg står makteslaus på utsida av noko og berre ser inn.

Der inne sit du.

Mitt hjerte, mitt kjæraste mitt alt.

Eg ser at du er sliten, eg ser at livet ikkje fer så godt med deg akkurat no.

Kjenslene dine  er store som fjell, og du lukkar deg inne.

Det er di verd som er tryggast no, i eit fly, som kjøyre kjempefort!

Flyet set kurs for Middelhavet, langt der ute, der du kan fly på vide vengjer, kjenne sjøbrus i håret, ved sida av deg flyr bror din, han må du ha med, også i dine draumar ,også i din retrett- men eg får ikkje vere med.

Eg vil så gjerne hjelpe deg, finne rett veg i kaoset som er, som kjem, som set seg.

Som er uoverkommeleg for deg å handtere åleine, du må ha hjelp til det.

Henvisningar vert sende, dei vert mottatt, loggført og sett på liste.

Men skal du eigentleg vere der, på den lista?

Passar ikkje du inni den andre instansen, dei har no vel meir kompetanse dei, trur du ikkje det?

Vi har jo så mykje å gjere, og det her er jo meir relatert hit enn dit, nei send dei over til neste, det må vere vurderinga mi.

Vente, vente og vente.

Brannslukke, trøste, og bekymre seg.

Mamma sitt hjarte vil tidvis eksplodere i frustrasjon, i smerte og i et raseri som kan vere kvitglødande!

SER DE IKKJE DET VI SER?

Kvar er kompetansen på det vi treng?»

blogg 14 feb 1

 

Det er eit ordtak som seier «Du skal vere bra frisk for å vere sjuk i dette landet».

Kanskje er det ufint sagt, med tanke på den gratis helsehjelpa og velferdstaten vi lev i, men eg skjønar frustrasjonen.

Eg skjønar frustrasjonen over at ting tek tid, at ein havnar i køar, at ein ikkje føle seg like godt ivaretatt alltid.

Familiar med barn med autisme er ikkje ein gong sjuke.

Vi har ingen sjukdom vi ber med oss, men ein tilstand.

Problemet med det vi kjem med- autisme-er at tilstanden er så komplisert at den almenne lege ikkje kan hjelpe.

Vi må vidare, ut i systema, for å få den kompetansen vi treng.

Henvisningar, mottatt, loggført, venteliste.

Vi foreldre har ikkje kunnskap til å vurdere kva som er kva.

Kor mykje som må vere for at ein bikke over i ein kategori, eller kor lite som er tilstades for at du skal over i noko anna.

Vi er ikkje fagfolk- og det skal vi heller ikkje vere.

Det vi ser eit  born som treng meir hjelp enn  det du og dei rundt deg har av erfaring kan gje sjølve, difor må vi søke den kunnskapen andre plassar.

Felles for  som vurdere er at bekymringa er stor, og ei felles forståing av at noko må gjeast.

Alltid diskutert opp og i mente, før ei henvisning blir sent.

Men til kven?

Skal den hit eller dit?

Kven kan mest?

Innafor eller utanfor grensene som heite kommune, innafor eller utanfor grenser som heite fylke.

Kven kan det DU treng lisje ven?

blogg 7 jan 6

På kva slags liste skal du denne gongen?

Og kor langt ned på den havnar du?

Eller, vert vi avslått?

Samstundes går livet sakte vidare, siv vidare som i ein sirup, mens vi ventar og ventar.

Vi tryggar, vi trøstar, vi gir så mykje kjærleik vi berre klarar.

Prøvar å snu negativ til positiv, halde pendelen på rett side.

Dagar, veker ,månadar.

Dette er kvardagen til mange familiar, det er også kvardagen min.

Med overarbeidde instansar som gjere så godt dei kan- det veit eg, det veit vi!

Det går ikkje på vilje, det går ikkje på empati, det går på kapasitet.

Men det hjelp ikkje oss mens vi ventar..

 

Det er ikkje alltid lett å vere liten.

blogg 7 jan 3

 

<3<3 Ragne Beate