Entries from mars 27th, 2017



Tenk deg..

posted on: 27. mars 2017

Tenk det at du skal gå inn i ei folkemengde, og det gjere deg kjemperedd.

Det er ingen der som ynskjer å skade deg, vere slem med deg, eller på nokon måte henge deg ut.

Men berre tanken på å nærme seg denne folkemengda gjere deg kvalm, svimmel, usikker og redd.

Inni deg kjempar det kampar ingen andre ser, ingen andre kjenner, berre deg sjølv og ei frykt.

«Folkemengda» der framme rommar 5 menneske-men det er nok til å setje deg ut.

 

Tenk deg at du dagleg tar inn alle lydar rundt deg, alle lukter er overveldande, og lyset, ikkje la oss gløyme lyset.

Takrenna der ute hamrar som to grytelokk i mot kvarande, og parfyma til dama den stinkar, det kan vere fordi den er blanda med parfyma til den andre dama som også stinkar.

Samstundes så klør genseren, den har eit ekkelt stoff som klistrar seg til kroppen din, men du klarte ikkje seie i frå i dag tidleg.

Du var trøtt, og det skjedde så mykje rundt meg, du klarte ikkje samle tankane, det var berre kaos.

Lukter,lys,menneske overalt!

Eit ansikt blir plutseleg hundre, 2 ansikt blir til endå meir og kvar skal ein posisjonere seg i rommet?

Romkjensla er borte, kvar var utgongen?

Det går rundt- eg finn ikkje fram!

I eit lite oversikteleg rom som alle andre finn fram i..

 

Tenk deg at du er saman med dei andre ute, men du finn ikkje din plass

Dei andre ler av noko, men du skjøner ikkje kva dei ler av?

Leikar avanserte leikar der det skal skje noko heile tida, og alle spring tulling rundt deg, og du klarar ikkje henge på.

Var det slik det skulle gjerast? Var det denne regelen som var rett?

Kvifor spring Per i den retninga når ballen vart sendt ein annan veg?

Nokon jublar, du held deg for øyrene!

Kva skjer??

Ein heilt vanleg uteleik skjer, men du maktar ikkje følje med dei..

 

Reglane blir brutt heile tida, noken seier ein ting andre seier noko anna.

Kva er riktig?

Skal ein ete mat klokka 11 eller er det 1105- det er nemleg ein vesentleg forskjell!

5 minutt! Heile 5 minutt?

Juksar Per når han et før tida, eller har han fått lov? 

Når regelen seier 11 og ikkje 1105?

Stresset aukar, alle desse som bryt lova heile tida!

Korleis skal du vete kva som er rett??

 

I di eiga verd er det tryggleik, der er oversikt og fred.

Der inne kan du vere degsjølv, leike dine ting, synke ein båt, vinne ein krig, teikne dei fantastiske teikningar.

Ingen masar- ingen stiller ublu krav.

Du kan ikkje får vere der inne for mykje, men avogtil er det viktig at også du får lov til å hente deg inn.

Lade krefter til å møte samfunnet, menneska i det og finne din plass.

 

Vi kan ikkje tenke oss til korleis du har det, fordi alle «tenk om» er sjølvsagte ting for oss utan autisme.

Ei menneskeklynge er 50 mennesker, ikkje ein liten flokk på 5, lydane du beskriv dei sila vi ut i systemet vårt lenge før dei når nervebanene, og barneleikane, «samtalen mellom linjene» kroppspråket og sosial kompetansen, den lærte vi ein eller annan gong utan at vi var klar over det.

Vi berre lærte.

Det gjere ikkje du.

Så, tenk om alle kunne tenkt seg litt om før dei dømte, det dei ikkje kan sjå, og prøve å sette seg inn i korleis det er å ha angst for små grupper, få nervebanene hoppa på av vanlege lydar, og skjøne at samtalane mellom linjene er umogelege å forstå, om ein ikkje får det forklart godt nok!

Tenk om den innsatsen som trengs kunne blitt gitt utan knyssel, at ein skjøna at rom ikkje vart bygd på ein dag, og at ressursar som treng , dei trengs lenge- ein riv grunnmur om ein tek vekk ressurs når det går bra!

Og tenk om vi ein dag kunne ha sett livet gjennom eit barn med autisme sine auge, for å lære og forstå..

Vi må starte med oss sjølve.

Vil vi forstå?

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

Søsken- ressursen med byrda

posted on: 26. mars 2017

 

– Det er vondt å bli flau over noen man er glad i

Én av tre med søsken med nedsatt funksjonsevne har møtt negative reaksjoner fra elever på skolen, viser rapport.

Artikkelen les de her:

http://www.kk.no/mamma/det-er-vondt-%C3%A5-bli-flau-over-noen-man-er-glad-i-43427

Det er ikkje kjekk lesing for ei mamma som meg, men det er viktig lesing, fordi eg veit at det er sånn, eg har opplev det.

Ein slik artikkel, som hoppar på nervebanane dine, og som gjere deg både trist og provosert på ein og same gong, kva kan den lære oss?

Eg håpar det er det folk tenkjer på etter at dei har lest den, og eg håpe flest mogeleg les den, for det her er viktig!

Kva kan den lære oss?

Jo:

Den kan lære oss viktigheten av å sjå søsken, erkjenne søsken sine behov, og agere deretter.

Lære hjelpeapparatet at søsken blir påvirka, at dei treng å blir sett og hørt, og kanskje er det dei som kunne ha trengt avlastning av og til?

Artikkelen skal lære oss at vi må lytte til søsken, og ta innover oss det dei kjem med, sjølv om det gjere vondt i mammahjartet, for det har dei rett til.

Det handlar ikkje om at dei ikkje er glad i søskena sine eller at dei ikkje likar å vere heime, det handlar om deira oppfatning om korleis situasjonen er.

At dei har fått negative tilbakemeldingar, at dei kan bli flaue over oppførsel i det offentlege rom som er heilt ute på videvanke i forhold til det som blir ansett som normalt.

Herlighet, har du ikkje sjølv blitt det?

Har du ikkje leita etter det store svarte holdet som du så gjerne skulle ha gravd deg ned i og tatt minimun ein tominutter, når bornet ditt igjen har trampa i klaveret så til de grader?

Sosiale antenner som berre ikkje er tilstades i det heile tatt?

Eg rekk opp handa, de ser den ikkje, men eg gjere det:

EG HAR VORE DER!

Mange gonger- fleire enn eg orkar å tenke på.

I likhet med foreldre så trur eg også søsken vert meir herda, vert meir kyniske oppimot samfunnet si fordømming, og søsken er og blir ein kjemperessurs.

Ein ressurs som burde fått kongens fortenestemedalje i gull, men som diverre berre må ta til takke med smular.

Vi kan alle gjere noko med det, og det kostar ikkje allverda.

Annerkjenning, tommel opp, «glad i deg»- «godt jobba»!

At ein av tre søsken har fått negative kommentarar om sine søsken er det kun samfunnet som kan snu.

Våre haldningar!

Våre måtar å sjå det unormale i det som skal vere «normalt».

Eg heiar på søsken, eg heiar høgt og indeleg på søsken!

Også spør eg deg som les:

 

Kva kan du gjere for at søsken kan få ein betre kvardag?

 

Kva haldningar har du?

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

For å snu «generasjon prestasjon» må vi ta tilbake folkeskikken.

posted on: 25. mars 2017

«Eg lure litt på kva som skjedde då samfunnet plutseleg slutta å bry seg om kvarandre eg.

Med det eg veit har det ikkje skjedd nokon «Big bang» denne gongen, men eit eller anna har skjedd.

Vi snakkar om «generasjon prestasjon», om born som blir sjuke av kroppspress og jag, av karakterar som må vere på topp, og at ein heile vegen skal jage vidare etter eit eller anna der framme som skal vere så «fantastisk»?

Men- herregud og fred!

Kva er fantastisk?

Korleis oppnår ein fantastisk?

Ved å trakke på andre? Hive seg forran i køen? Vere best til ein kvar pris?

Og, er vi foreldre noko betre?

Vi som rakkar ned på andre i sosiale mediar, tek kampar i diskusjonar med ein ordbruk som ikkje høyre heime nokon plass, og frontar våre standpunkt på ein måte som i alle fall ikkje lære borna våre folkeskikk- men heller at det er ok å rakke ned på andre så lenge ein vinn ein diskusjon.

«Alt for å vinne».

Men, det skjer ikkje berre i sosiale mediar.

Også rundt omkring på kontor i dette landet utspele det seg slike kampar, maktkampar mellom fortvilte foreldre, og steile saksbehandlarar.

Regelverk som vert tolka på forskjellig måte i kvar sin forskjellige kant av landet, og tenester som er til for å hjelpe, vert hovudpine og tenners gnissel.

Ein får ikkje nok, ein får ikkje rett, og ein føle seg ikkje verken sett eller høyrt.

Ord blir brukt i mot deg, eller formulert på ein måte som gjere at du føle deg så liten.

Det er så mange måtar å seie noko på, korleis ville du ha blitt møtt om det var deg?

Tenk om saksbehandlarane kunne ha tenkt det.

Eg personleg taklar det meste, om eg berre blir snakka til som eit verdsatt menneske.

Verdsatt.

Eg vil bli verdsatt, og respektert.

Det er vel ikkje så mykje forlangt er det vel?

Nei, det er det ikkje!

ALLE mennesker, uavhengig av legning, rase eller religion ynskjer å bli verdsatt for den dei er!

Og her kjem folkeskikken inn.

Ein treng ikkje rakke ned på andre sjølv om ein er ueinig, ein treng heller ikkje å bruke hersketeknikkar.

Det handlar om å kunne sjå mennesket, vise omsorg, empati og ikkje minst ta seg tida.

Ta seg tid til å møte mennesket, stor som liten, forstå  at det dei kjempar med betyr noko for dei, og sjølv om ein ikkje kan løyse det der og då, så er det noko med å gå ut i frå kontoret, møtet eller samtalen og kjenne på at «dette var ein god samtale».

«Generasjon prestasjon» gjere ongane våre sjuke, «ovanfrå og ned haldning» gjere foreldre sjuke, og «fantastisk» finnast ikkje!

I alle fall ikkje konstant.

Lykke er ikkje noko man kjøpe på boks, det er evna til å sjå det gode i det livet ein har, og gjere det så fantastisk som overhovud mogeleg.

Ditt liv.

Ein må lære at livet kan være ræva, men at ein ikkje gir opp av den grunn, vi må lære ongane våre at det er i motgang det går oppover, og at ein treng å få seg to på trynet før ein når pallen.

Og, vi vaksne må gå forran som eit godt eksempel på ALLE arenaer!

Ein «tusen takk», «takk for mat», «versegod» og «kan eg hjelpe deg med noko»  kan gjere underverk, og kan dekke over for mang ei fadese eller kleint augeblikk.

Og det gjere samfunnet så mykje meir positivt:)

Eg har lært meg at det gode liv kan skapast på ganske så lite, sida mitt liv har vore rimeleg innskrenka, og det er eg glad for.

Og, eg håpe eg klare å gje det vidare til mine eigne.

Eg bestrebe ikkje «fantastisk»- eg tar til takke med godt nok, og glede meg over dei dagane som er fantastiske, for dei finnast 🙂

 

Vekk med «generasjon prestasjon» og inn med «eg bryr meg»»

 

<3<3 Ragne Beate

 

Berg borna mens vi endå kan!

posted on: 21. mars 2017

Dagens samfunn har born på agendaen, der omkring herskar det ingen tvil.

Foreldre blir kursa seg opp og i mente om trygghet og god grensesetting, og vi blir på ein heilt annan måte enn før gjort oppmerksom på dei sårbare borna, og at vi skal melde fram om nokon ikkje har det godt.

Og sjølvsagt skal vi det!

Borna treng stødige vaksne, trygge omsorgspersonar og ingen born i Noreg skal ha det vondt.

Det er difor det er eit forbaska stort paradoks at ein då ikkje ser det overgrepet som blir gjort når mennesker med autismespekterforstyrring ikkje får den oppfølginga det treng frå det er lite.

Eg blir rasande når eg høyre om foreldre som ikkje får tilbod om tidleg intervensjon, fordi det ikkje er kunnskap og ressursar der dei bur, når det er bevist at det er akkurat TIDLEG INTERVENSJON som er den behandlinga som funkar for born med autisme.

Ingen kur som føreligg, men eit genuint håp som ligg der i å gjere bornet best mulig rusta til å klare seg så sjølvstendig som mogeleg.

Om eg hadde nekta eit born å sette insulin så hadde eg blitt anmeldt, mista jobben, og ikkje fått nærme meg det bornet igjen.

Fordi insulin er noko som dette bornet treng for å overleve.

Og eg hadde nekta eit menneske med behov for briller å bruke det i klasserommet, så hadde eg også fått meg ein rapp på lanken, for noko sånt er jo  totalt uakseptabelt- ein kvar idiot skjønar jo at bornet treng brillene for å lære på skulen!

Og, hadde eg vore lege og sett ann ein situasjon lenge nok, som faktisk skulle vise seg å vere ein utfordrande tilstand, som gjorde at hans kvalitet i voksenlivet vart forringa, ja då kunne pasienten søke erstatning frå staten, og eg hadde vel mest sannsynlig mista lisensen.

Men, kva konsekvensar blir det av at born med autisme ikkje får den hjelpa dei treng?

INGEN!

Eller- det gjere det, det er berre det at det ikkje syner før seinare:

Konsekvensen av manglande oppføljing og adekvat hjelp i barneåra kan vere :

 

  • Store psykiske utfordringar som føljetilstand av autismespekterforstyrringa , som kostar samfunnet millionar i året
  • Mindre sjølvstendighet, meir hjelpetrengande, og som igjen kostar samfunnet millionar i året
  • Ensomhet
  • Utslitte pårørande som ikkje maktar meir! Og her bør det i alle fall ringe ei bjelle, for er det noko som kostar samfunnet grovt er når den kompetansen som pårørande sit med ikkje kan brukast fordi den pårørande er så margtom at ein knapt maktar å tenkje ein tanke.
  • Mennesker med autisme som eigentleg har kompetanse til å bidra i samfunnet på ein heilt unik måte, men som på grunn av manglande tilrettelegging ikkje har fått hjelp til å utvikle dei evna dei har, og dei difor ende som ufør i staden for i arbeid, noko som IGJEN kostar samfunnet MANGE millionar i året

 

Mennesker med autisme blir gamle, akkurat slik som du og eg.

Mennesker med autisme har same behov, ynskjer og draumar som vi andre har, dei har og like stor rett som alle andre til å få lov til å leve dei ut!

Mennesker med autisme har evner eg og du berre kan drøyme om, om vi berre er nyskjerrige nok til å leite etter dei, ilag med hovudpersonen sjølv.

 

«Eg kan berre det eg blir vist, lært eller forklart»- sa Ros Blackburn.

 

Så la oss gjere det då!

La oss vise, la oss lære og la oss forklare til vi blir blå i trynet, fordi det er det som funkar for svarten!

La oss investere der det er vits å investere og få att gevinsten i andre enden, i form av mennesker med autisme som er sitt aller beste.

Blitt sitt aller beste fordi vi trudde på dei og gav dei den hjelpa dei trenge..

Noreg anno 2017- la oss berge borna no!

<3<3 Ragne Beate

Våre eigne mirakel.

posted on: 17. mars 2017

«Det er ikkje mange åra sidan de berre satt der, snudde bilen opp ned og snurra på hjula i staden for å kjøyre den.

Ballar kunne kastast i dykkar retning og de ensa den ikkje eingong, ikkje om den traff, om den sneia dykk eller om den susa forbi i stor fart.

Inga hand som kom opp for å verne anletet, eller latter over at ballen ikkje traff men heller susa forbi.

De viste ikkje glede over å sjå mamma eller pappa.

Eg trur faktisk vi kunne ha sendt kronprinsen til å hente dykk i barnehagen og de hadde gladleg fulgt med.

For de hadde ikkje nok evne der og då til å skilje- det var båe to innlåst i ei boble der det berre var autismen som rådde.

Åt dykk opp frå innsida og tok de frå oss, bit for bit.

Så fekk vi oppleve våre eigne mirakel.

Tidleg intervensjon som de profiterte så vanvittig bra på.

Terping, trening, utagering og raseri, men samstundes små steg i rett retning, små smil, og glede.

De fekk lære dykk å glede dykk over noko.

Tenk- glede kan lærast <3

De starta å snakke, berre det var jo eit eige mirakel i seg sjølv, og de byrja å løfte blikket.

De såg bilar, som vart til grøne bilar, som vart til bilar som var grøne stastjonsvogner, til å bli ein grøn Audi stasjonsvogn.

FANTASTISK!

Eit puslespel av tankar, følelsar, testar, evner og hemmingar som sakte men sikkert blir pussla i hop- bit for bit.

Nokre gonger så er det som om bitane forsvinn, eller at vi har lagt ei brikke feil.

Då må vi starte på nytt, gå tilbake, lese oss fram, tenke, fundere, ha møter , mange telefonsamtaler og diskutere.

Kvifor er det sånn?

Kva gjere at det vart sånn?

Korleis snur vi det?

«Vi prøvar sånn».

For ein kjem ingen veg om ein ikkje prøvar, ein kan ikkje gjere noko gale, og ein finn fort ut om det ikkje funkar.

Nokre gonger følast det som å skulle hoppe frå 10 meteren, men det er vi som må hoppe.

Vi må hoppe for borna våre- tørre å prøve, tørre å gjere feil- tørre å ta tak!

Mirakel skjer.

Eg er mamma til to mirakel.

To mirakel som vant diagnoseverda sin topp gevinst i lotto då dei fekk så tidleg hjelp som dei fekk, og med dei mest dedikerte menneska rundt dei som har stått løpet- på godt og vondt -i alle desse åra.

Mine fantastiske mirakel <3

Livet går vidare, eller det susar.

Opp ein bakke, ned i fritt fall, eit ulent terreng som framleis er vanskeleg å manøvrere i.

Men oftare og oftare opplev eg at vi finn vegar og gå som er slette, oversiktelege og ein ser langt fram.

Ser når ein må motivere, ser når ein må ta ei pause, og bedømme kor langt ein skal kunne gå før det ikkje går lenger.

Ein blir rett og slett flinkare til å snu i tide, men framleis ha komt seg eit godt stykke fram.

Også eit mirakel- eg var lenge usikker om vi nokon gong skulle kome dit.

Famtida er uviss- men noko er alikevel forutsigbart nok til at ein kan seie heilt sikkert at ein vil møte motgong, vil tape kampar, og vil både banne i fortviling og ønske å legge seg ned å bare gje opp!

Det er då ein må huske på at ein jobbar aldri forgjeves <3

Ein valgte ikkje det livet ein fekk.

Men ikkje alle er velsigna med å få oppleve eit mirakel.

 Det er difor ein ikkje gir opp!

 

God helg!

 

Different but NOT less <3

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

 

 

 

Tenke vi nok over kva vi seier?

posted on: 14. mars 2017

«ADHD finnast ikkje- det er berre noko legemiddelindustrien har funne på for å tene pengar».

Dette har eg lest mange gonger siste tida, skriven i mange forskjellige former, men med same argument kvar gong.

«ADHD er ikkje verkeleg».

Stigmatisering av ei stor gruppe med mennesker med utfordringar er med andre ord heilt ok, og alle dei utfordringane, og styrkene som desse menneska bere med seg i livet, er ikkje annerkjente.

Av vaksne folk som sit bak tastatur og meiner.

Vel, eg skal seie som ein kjent politikar ein gong sa, frå mitt eige trivselfylke:

«Du veit ikkje kva du snakkar om!».

Problemet med ADHD diagnosen er at det er eit misbrukt ord på folkemunne, og dessverre så er det nokon som får ADHD diagnose som ikkje skal ha det.

Diagnosar kan og bli brukt som argument når ein ser på fungering i ein familie, og om ein taklar omsorgsoppgåvene sine.

Dei som kjenner meg godt veit at eg ikkje var høg i hatten då eg starta utredninga av eldsteguten vår i fjor.

Eg var rett og slett livredd, livredd for at eg skulle bli misforstått, for at eg skulle bli stempla som ei hysterisk mor som sanka diagnosar og som hadde fått ei så vridd framstilling av livet at eg berre såg diagnosar og ikkje min eigen son.

Vel, poenget var jo at eg såg min eigen son, eg såg at han sleit, og eg visste at vi ikkje kunne vente lenger.

Og eg hadde rett- og heldigvis vart eg trudd.

Dessverre blir ikkje alle foreldre det, noko som er ei utfordring.

Men, vi må heller ikkje gløyme at det er born og som ikkje blir hørt om sine utfordringar, som kanskje ikkje er av nevrologisk art.

Poenget mitt er at ein ikkje bastant kan avvise ei diagnose og seie den ikkje finnast!

Eg skulle ønske at alle dei som trur at ADHD ikkje finnast kunne fått oppleve korleis det er når eit menneske med ADHD får rett dose medisin ilag med forståelse og tilrettelegging.

At dei kunne fått lov til å vere med meg på foreldremøte 3 mnd etter at diagnosa vart satt, og  guten vår hadde forbedring på alle punkt!

Og veit de kor han hadde mest forbedring?

Jo, på humøret, like mykje som det faglege!

Fordi guten no meistrar!

De skulle sett tårene i augene mine når han i bilen i går fortalte meg at han hadde klart å gjennomføre framføring i engelsk forran klassa, noko han eigentleg hatar, men som han no følte han var trygg nok til å gjere, fordi han kjente han var konsentrert.

Han hadde fått mogeleghet til å meistre fordi han no får hjelp å ta til seg læring på ein heilt annan måte.

Og, lærerane han har forstår han betre no, og på den måten kan legge meir til rette for ein skulekvardag som funkar.

Skulen til sonen min har ikkje funne opp krutet på nytt, dei har heller ikkje gjort nokon enorm revolusjon i tilrettelegging, men dei har satt inn små grep:

Blyant og viskeler på pulten, så han slepp å bruke halve timen på å leite etter det blant annna.

Og mogeleghet til å ta seg ei runde ute om han treng det, noko som kanskje folk ville tru at ein 11 åring ville utnytte?

Nei, han nyttar det svært lite, men sidan han har mogelegheten så er det også ein trygghet.

For trygghet er det aller viktigaste for alle born, hos mennesker med ADHD vise det berre mykje meir om dei ikkje får det.

Forståing saman med medisin( for dei som treng det), erkjenning av utfordring, men ikkje gjere diagnosa til ei unnskyldning, og trygghet.

Det er det menneske med ADHD treng.

Verken meir eller mindre.

Det dei ikkje treng er menneske som meiner, tenker og uttaler seg om deira si utfordring som ikkje anar kva dei snakkar om.

Eg veit at ADHD finnast.

Eg nekte å bruke det som unnskyldning, eg prøvar så godt eg kan som mor og ikkje bruke det som årsak for alt som går skjeis, og eg erkjenner at ved god tilrettelegging OG forståelse, så er ikkje mennesker med ADHD noko meir annerleis enn alle andre.

Kanskje vi heller skal tenke litt meir på det?

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

 

 

«Bare ikkje ta frå meg respekten»

posted on: 8. mars 2017

Eg kjem aldri til å bli «likestilt». PUNKTUM.

Mitt liv er ikkje sånn.

For, mitt liv tok ei heilt anna vending då eg vart mamma, eit liv som innebar at yrkeslivet vart lagt på hylla, same vart andre sosiale behov.

Livet med born med spesielle behov.

Faktisk så på hylla at eg endå leitar etter kven eg er som Ragne.

Eg klagar ikkje, eg seier det berre som det er.

Men ikkje ta frå meg respekten!

 

Eg har mange jobbar i mitt liv.

Ein av dei vikitgaste er å lære dei gutane eg har, respekt for kvinner.

Den respekten startar ved at dei kan respektere mamma.

For, korleis kan dei dei gå ut i livet å ha respekt for andre kvinner om dei ikkje har respekt for si eiga mor?

Her treng eg og hjelp av min mann, for via korleis pappa snakkar om og til mamma, så lære gutane.

Mine born er avhengige og vil vere avhengige av hjelp frå andre når dei vert store, og størstedelen av desse vil vere kvinner.

Fordi kvinner tek desse jobbane innan omsorgsyrkene i stor grad.

Difor må eg lære mine gutar å verdsette desse kvinnene for det dei er.

Stolte yrkesutøvarar som er ei brikke i eit stort pusslespel for å klare å gje dei verdige liv.

Grasrota er like mykje verdt som dei på toppen.

ALLTID!

For meg som kvinne er det også viktig å få respekt for det eg gjere.

Respekt for dei offera eg har måtta gjere for at mine gutar skal få ein kvardag som er verdig, og forståing for at eg ikkje har gjort alt eg har gjort fordi eg hadde så steikjande lyst!

I 2017 er det heller ikkje alle frie kvinner som har eit val.

Problemet er at dei ser ikkje dei som burde ha skjønt det!

Eg ønske at verdien av omsorg heime skal bli sett av øvrigheita.

At det å vere heime og ta vare på funksjonshemmede born betyr noko, og at kvinner kan få økonomisk kompensasjon for den jobben dei gjere.

Ein kompensasjon som står til den innsatsen dei gjere!

Vi er alle ulike, mange klarar og vil ut i arbeid, men for dei som rett og slett ikkje har ein heimesituasjon der det går, la dei få ha verdigheta si!

I møte med hjelpeapparat i kommunar, NAV og andre kan denne verdigheta og respekten smuldre opp i intet i målet om at alle skal yte for sammefunnet- i A4 bås.

EG ROPAR HØGT!

«SJÅ KVA DESSE MØDRENE YTE KVAR EIN EINASTE DAG!!»

Og, om du ikkje ser det så spør degsjølv:

 

«Kva hadde skjedd om desse kvinnene la ned arbeidet sitt?»

 

Eg blir aldri «likestilt», eg leve godt med det.

 

Men ikkje ta respekten min, den har eg fortjent.

 

GRATULERER MED KVINNEDAGEN!

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

 

 

 

 

 

Eigentid- er det egoisme?

posted on: 2. mars 2017

«Kvifor får man born om man vil ha fri?»

Mange har skrive om dette, om eit samfunn i endring, der jag og mas tek vekk verdifull tid med borna.

Eg kan til dels vere eining, når det gjeld kjas og mas, men eg er ikkje einig i at eigentid er egoisme.

«Ein må kunne fylle sin eigen kopp for å vere ei god mamma» var det ei god venninne av meg som sa i ein samtale vi hadde i dag.

Og ho har heilt rett!

Ein må evne å ta vare på segsjølv for å mestre kvardagane, det er viktig for alle familiar, men hos familiar med born med spesielle behov er det ekstra viktig.

Eg trur eg har mange med meg når eg seier at ein av dei tinga ein må velje vekk når ein får born med utfordringar, så er det ein sjølve.

Eige sosialt liv skrumpar inn, mange må anten ned i stilling eller dett utan for arbeidslivet, og det er mange prosessar ein må igjennom for å finne sin plass, kjenne sitt nye liv, og finne vegar som funkar for seg.

Eigentid dett ned imellom to stolar.

Mange veit ikkje lenger kva det er.

Å ha tid for seg sjølv.

Andre rundt tenker kanskje at dama som «berre går heime», er sjukmeldt eller jobbar redusert har MASSE tid til segsjølv iløpet av ein dag.

Mange kritiserar kanskje at dei har borna lenge i barnehagen, at dei har SFO når dei tross alt «berre går heime».

Det er ingen som spør desse foreldra korleis natta har vore eller kva periode dei er inne i,om livet er vanskeleg eller bra no..

Mange med born med autisme har opplegg både i barnehage og skule som krev at borna er der- den tida det treng for å få gjennomført opplegget.

Når eg hadde born i barnehagen så hadde eg «kjernetid»- eg leverte til eit tidspunkt og henta til eit anna, alltid, det var slik det måtte vere for at gutane skulle få den treninga dei trengte.

Den tidlege intervensjonen som vi har vore så sinnsjukt heldige å få, sidan vi oppdaga autismen så tidleg som vi gjorde.

Men, eg hadde ikkje «eigentid»- «Ragnetid» då.

Eg prøvde å sove litt, fordi det var då eg kunne sove, eg prøvde å ordne huset, fordi det var då eg kunne gjere det, og eg fekk inn alt av papirarbeid og møter i denne tida- fordi det var då eg hadde mogeleghet.

Elles var eg, og er eg, bunden på hender og føter- fordi gutane treng det dei treng når dei er heime.

Eg klagar ikkje, eg forklarar berre at den eigentida mange trur foreldre har når borna er ute av heimen ,alikevel omhandlar borna og deiras ve og vel.

Ein må også vere tilgjengeleg på telefon om noko skulle skje.

Eg har ikkje tal på kor mange avbrutte fjellturar eg har hatt oppigjennom åra, der eg med eller utan hund har halsa meg ned av eit eller anna fjell fordi noko har skjedd.

Det er kvardagen folkens- og eg er ikkje åleine om denne.

Difor seier eg no høgt og tydeleg så de alle kan lese det med store bokstavar:

«DEN EIGENTIDA DE FÅR ER IKKJE EGOISME!»

Tvert i mot, vi burde vore mykje flinkare!

Vi kan heller ikkje samanlikne oss med familiar utan born med spesielle behov, fordi då går ikkje kabalen opp rett og slett, det er ikkje samanlignbart.

Ein eller annan plass på vegen må man klare å hente seg innatt, og det er opp til kvar enkelt å finne sin veg.

Nokre spring på fjellet, andre ligg pal på sofaen i avlastningshelga og ser Netflix, mens andre kan teikne eller male.

Sanninga er vel dessverre ofte den og, at mange ligg med migrene eller ein kropp som berre ikkje funkar, når ein endeleg har den berømte «eigentida»-om det skjer oppatt og oppatt så er det i alle fall eit varsku om at du sjølv har tøyd strikken for langt!

Poenget er at det berre du som kan «fylle opp din eigen kopp»- ladar batteri til å stå i kvardagen.

DIN KVARDAG!

Ingen andre sin, DIN SIN!

Din familie, dine born, ditt liv.

Borna dine dømme deg ikkje for ei helg med avlastning, sjølv om det kan følast sånn av  ogtil, for du gjere både dei og degsjølv ei teneste når du makte å innsjå at du treng å hente deg inn.

Treng å få lov til å berre vere deg, om enn berre nokre timar.

Det er ei investering som er svært undervurdert!

Eigentid er ikkje egoisme, eigentid er den tingen du må gjere for degsjølv for å klare å stå i kvardagen din.

 

Mitt første spørsmål er om du er flink nok til det?

Mitt andre spørsmål er om dei rundt  har tenkt på det?

 

 

<3<3 Ragne Beate