Entries from april 24th, 2017



Figet spinner- dingsen som hjelpe på konsentrasjonen

posted on: 24. april 2017

Eg skal no innrømme at eg trudde no ikkje på det i det heile tatt då sonen min kom og lurte på om eg kunne bestille ein slik der spinner til han, som skulle hjelpe med konsentrasjonen, men der tok eg jaggu feil!

Av ein eller annen merkeleg grunn så virkar denne roterande plastdingsen beroligande, og hjelp på fokuset.

Jakob fortel at når han held på med denne figet spinneren så fikle han mindre med andre ting, og at det difor er lettare å følje med på skulen.

Eg skjønar ikkje det her, det skal eg ærleg innrømme, men søren heller, viss det er noko så enkelt som ein plast dings som skal til for at konsentrasjon og motivasjon skal gå opp, så er eg med eg altså!

Det einaste eg kan seie som er negativt er at eg kan bli litt over middels lei av den svisje lyden som kjem når spinneren er i bruk, så gleda var stor då vi fekk ein ny i posten som ikkje laga lyd:)

YES! (frå mamma)

Mange av desse originale spinnerane er kjempedyre, men dei vi  har kjøpt på nett er billige kopiar som verkeleg gjere nytta si.

 

Vi fant våre her:

 

https://www.wish.com/search/figet%20spinner

 

Kanskje verdt eit forsøk til eit fiklete born, eller eit med autisme som likar ting som går rundt?:)

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

Kan utfordrande adferd regulerast med forklaring?

posted on: 19. april 2017

Adferd er noko som blir snakka nord og ned om, ikkje rart, for adferd er krevjande.

Born som fell utan for normaliteten og som har adferd som ikkje er slik som det er forventa, havnar ofte i ein ond sirkel der dei slit med å kome seg ut av den.

Dei vaksne kan syntes bornet er krevjande, og lite ok å være med, noko som i det heile er heilt horreisande, og andre born kan trekkje seg vekk fordi dei ikkje skjønar kvifor bornet som er annerleis, reagerar som det gjere.

Borna skjønar altså ikkje handlingsmønsteret til bornet med utfordring, for eksempel i leiken, eller i andre situasjonar der det går skjeis.

Men spør vi oss da nok om kvifor det skjer?

Eg har grunna mykje på dette siste tida.

Vi har lite adferd, men vi har mange diskusjonar.

Og, sjølv om forståinga av det sosiale er krevjande, så er ikkje argumentasjonen dårleg, for å seie det sånn.

Det er heilt utruleg kva mine born med autisme kan argumentere med for å få rett, og dei trekk linjer frå forskjellige ting dei har lest, og brukar det i diskusjonen for å vinne.

Difor går eg ikkje inn i ein diskusjon utan at eg veit eg kan vinne.

Eg avfeier, eller nei, eg forklarar.

Mi oppleving , etter mange år med prøving og feiling, er at gode forklaringar er dempande signal  som hjelp å senke frustrasjonen.

Skal ei av gutane ha feil, så må ein i alle fall få vite kvifor det er feil, og ikkje få svaret:

«Slik er det berre»

«Innrett deg»

«Alle andre gjere det slik så då gjere vi det»

«Eg er vaksne- du er born- klapp att»

At det er fristande å gjere det slik? Sjølvsagt er det det, har eg gjort det? SELVFØLGELIG! Eg er berre eit menneske!

Men- det vert sjeldnare og sjeldnare- fordi eg veit at det som funkar er å forklare- på ein måte som bornet forstår.

Det er mange måtar å gjere det på, vi bruker mykje teikning og illustrasjonar, og tek særinteresser i bruk for å få fram poenga våre.

Det handlar om å kjenne borna, og det handlar om å være interessert.

Eg er muligens litt inhabil, men det undrar meg kor lite interesse og forundring det er i samfunnet rundt både autisme og adhd.

Og, eg har mange gonger tenkt på kor mykje samfunnet går glipp av, når dei ikkje opnar opp og lyttar til desse utrulig intelligente menneska, som kan så sjukt mykje, om så mykje rart!

Fordi eg er overbevist om at visst ein legg ned litt interesse og lære bornet å kjenne, så vil ein finne nøklar til å handtere adferd- via dialog.

I tillegg vil ein oppleve at ein rimelig fort lære å vere i forkant, slik at adferd ikkje får eskalere, dialogen blir meir positivt retta, og ein får samspel som funkar.

At dette krevs det veit eg.

Eg har jobba med det her i mange mange år.

Men- eg kan med handa på hjertet seie at eg er glad eg har lagt ned innsatsen.

Autisme er så mykje,men mest av alt så er det akkurat dette at dei ser verda frå eit anna perspektiv, og det er difor dei vert så overstimulert i samspel med oss andre nevrotypiske.

Og når vi veit dette-så  spør eg:

Er det for mykje forlangt at desse borna skal få sin plass i samfunnet?

At vi tek oss tid til å lære dei å kjenne, finne deira styrke og svakhet og forklare dei livet vårt?

Og som bonus, kanskje får du eit innblikk i ei fantastisk facinerande verd, som eg står på utsida og får eit glimt innforbi kvar einaste dag.

Hadde eg kunne kurert autisme så hadde eg gjort det, en sidan eg ikkje kan, så vel eg å forklare, vere nyskjerrig, bli facinert, tidvis fortvila, og endå litt i sorg.

Fordi liva deira er verdt det!

Eg er overbevist om at adferd kan regularast med god forklaring, med kjennskap og med engasjement.

Så, tek du utfordringa, du som på ein eller annan måte jobbar med eit born med utfordring?

Vil du ta deg tid til å lære å kjenne? Tid til å forklare? Tid til å finne rett veg?

Eg kan love deg tonnevis med utfordring!

Men premien er meir verdt enn gull:

Meitring, forståing, regulering av adferd, og du kan sjølv vere ei brikke i eit stort puslespill mot eit verdig liv.

 

Er du med?

 

<3<3 Ragne Beate

 

«Titanic»- skipet som vart så mykje meir enn berre eit skip

posted on: 14. april 2017

 

Eg har hatt meg ei skrivepause denne påska, eg har rett og slett ikkje prioritert datamaskin, men heller prioritert familie, det har vore godt.

Den 14 april 1912 sank det som skulle bli eit av verdas mest berømte skip, og som for meg skulle bli ei haudepine av ei anna verd.

Ei særinteresse av ei anna verd, som skulle innebere eit enormt behov for å synke ting, både av større og mindre verdi, og i alle settingar.

Celine Dion har i periodar vore like plagsom som kattejammer på nattestid, eller reklamepause midt i ein fantastisk god film.

Men like fullt som at reklama kjem i filmen, eller at sola står opp om morgonen, så er skipet det, båten som ikkje kunne synke, men som alikevel sank.

Eg av ein eller annan merkeleg grunn har begynt å bli glad i dette skipet, for med sin tilstedeverelse i heimen over så mange år, så er båten også blitt eit bilete på framgong.

Ein framgong som betyr mange skritt tilbake for å få eit skritt fram, men det viktige her er at det faktisk gikk framover!

Eg veit at når «Titanic» igjen tek over heimen så er det noko i gjære, og at eg må passe betre på.

Og, eg veit og at det er no eg ikkje skal legge meg ned og grine over ferdigheter som vert dårligare eller fokuset som det  vekk.

Fordi, eg har skjøna at «Titanic» er ein pitstopp før eit hopp.

Eit hopp opp på ferdighetsskalaen- et hopp mot framgong.

Fordi mine born utvikle seg sånn, dei hoppar i eige tempo.

«Titanic» kan og vere eit teikn på at stressnivået har vore for høgt, eller at søvnen kanskje har vore dårleg, eller at det som no er påskeferie.

«Titanic» er altså blitt ein indikator i mitt autismekart, som eg går meg vill med dagleg, men som alkevel er eit måleinstrument for kor vi er.

Kor mykje 14 april, 1912  som finnast der inne akkurat no, og vurdere korleis ein finn vegen tilbake til 2017.

Båten viser også ein annan framgong, ein synleg og visuell ein.

Teikningane er blitt betre, fantasien har ingen ende når det kjem til å klare å lage «Titanic», og setningane som omhandlar båten er blitt betre oppbygd.

Kunnskapen kjem fram-potensialet som vi skal forsette å jobbe utrettelig for- er der.

Inne der ein eller annan plass er det eit potensiale! Det skal vi ha fram!

I mitt liv som mamma har «Titanic» sunke mange gonger, brekt i to av sorg, følt følelse av frykt, og av avmakt.

Men alikevel har vi alltid berga oss, vi var dei heldige som kom oss i ein livbåt.

Ein livbåt av tidleg intervensjon, full pott på EIBI, og fantastiske mennesker i team rundt våre.

Vi fekk og etter mykje jobb heime gode årer til å ro oss vekk frå det verste forliset, kunnskap til korleis vi skulle ri av stormen, og ei enorm glede, takknemlighet og kjærlighet over at vi er komen så langt som vi har.

Her heime med oss kjem nok dorullar, klokker, minnepennar, glas, sko, og helst IKKJE mamma sin mobil ,til å synke i mange år endå, men det er heilt greitt.

For eg ser at teikningane blir betre, hoppa vert lengre, og Celine Dion sitt hjarte goes on and ooooooooonnnnnn!

 

14 april,1912 sank «MS Titanic» på sin jomfrutur mellom Southampton i England og New York, eller å ha kræsja med eit isfjell.

Litt over 3 timer skulle skipet ,som vart sett på som båten som ikkje kunne synke, på å forlise.

Det tragiske forliset gikk inn i historiebøkene som eit av verdas verste..

For meg vart «MS Titanic» noko heilt anna.

Det vart båten som ikkje berre er ein båt, men eit kompass i ei verd eg sjølv ikkje skjøner, men som eg manøvrere meg i så godt eg kan <3

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

«Ymsebutikken»- butikken med ein eineståande butikksjef

posted on: 7. april 2017

Om Gunn Sande på Stadlandet eigentleg tenkte å starte ei «Asperger bedrift» då ho starta opp butikken sin «Ymse og litt av kvart»- som no har fått namnet «Ymsebutikken», det er eg ikkje sikker på, men ein ting er sikkert, ho ønska at sonen på snart 21 med nettopp Asperger syndrom(frå no av kalla AS) skulle ha noko å gjere forutan om å sitte forran ein skjerm.

Ved eigenproduserte rosemalingsprodukt, geiteskinn frå eigen gard, nokre alvorlig kule silkemala skjerf, og mykje ymse og litt av kvart anna, har ho klart å skape ein butikk for dei fleste behov på Stadt, og butikken er også no som nettbutikk.

Du finn den her 🙂

http://www.ymsebutikken.no/

Det er ei kjennsgjerning at det er vanskeleg for mennesker med AS å komme seg ut i arbeidslivet.

Mange treng mykje tilrettelegging og trygging for å klare seg, nokre klarar bare ein eller to dagar i veka, mens andre dett mellom to stolar.

Det finnast ymse Aspergerbedrifter rundt omkring i Noreg, men dei fleste av desse er til for dei med AS som er kjempegode teknisk på data, og som har klart å få ein høgare utdannelse.

Noko som ikkje alle med Asperger syndrom maktar.

Dessverre er det ein mange med AS som ende opp som uføre, og utan noko å gå til.

Men, om ein har fått ein ufør så betyr ikkje det at ein ikkje kan gjere noko!

Det betyr derimot at ein på grunn av si utfordring har fått ei sikker inntekt, men alikevel har mogeleghet til å prøve seg ute i arbeidslivet.

Det er her Gunn Sande har gjort det geniale!

Ho tok skeia i eiga hand og laga ein arbeidsplass til sonen sin.

På denne arbeidsplassen er han butikksjef, ikkje på leik, men på ordentleg.

Det er han som står bak kassa 3 dagar på vinterstid, og 6 dagar om sommaren, og saman med mor drifte nettbutikken, der han har ansvar frå bestilling til postutsending.

Guten har fått eit ansvar, men ansvar under rettleiing.

Videre tenkast det at andre hjelparar kan ta over den jobben mamma no gjere, men som Gunn sjølv seier: «veien blir til mens man går..»

Eg syns det er så fantastisk bra!

Mats Ole er heldig som har ei mamma som er så kreativ og har overskotet til å starte opp ei bedrift som ho har gjort, ikkje alle har kapasitet til det, men kanskje ein eller annan som les det her, kunne tenke seg å opne bedrifta si for eit menneske med autisme.

La dei få sjangsen til å prøve, og til å vise seg litt fram.

Det kan nemleg godt hende du vert overraska!

Eg ønske Gunn og Mats Ole lukke til vidare, og sjekk ut nettsida!

Det er godt mogeleg du finne deg eit kvart!

PS: Ymsebutikken er å møte på kje o geit festival i mathallen i Oslo 4-7 mai 🙂

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

 

Utviklingshemming- kampen for å komme gjennom nålauget

posted on: 5. april 2017

«Alle menneske kjempar for å komme igjennom eit nålauge, nokre vil bli legar og kjempar innbitt for best mogeleg karakterar for å komme inn på den skulen dei ynskjer, andre kjempar i mot mange andre om ei stilling som gir meir pengar og status.

Nokre vil inn på det lokale fotball laget, og dermed legg all vekta si der, mens andre vil bli best på piano.

Det er mål som blir satt, mål som blir oppnådd, og også i stor grad mål som endrar seg på vegen.

Fotball spelaren som plusteleg innsåg at å bli like god som Beckham ikkje funkar, men kanskje fele heller er tingen.

Poenget mitt er at mennesker utan utviklingshemming endrar retning som dei ynskjer sjølv, dei kjem seg igjennom sine eigne nålauger ved hjelp av enring av kurs.

Menneska tek avgjersler og vel ut i frå sine eigne preferansar.

Den menneskeretten har ikkje mennesker med utviklingshemming på same måte.

Dei er avhengige av andre.

For å komme igjennom eit nålauge vert ein vurdert.

Ein blir vurdert fyrst over korleis foreldra dine klarar å handtere situasjonen, for ressus sterke foreldre gir deg eit forsprang.

Det skal vurderast kor slitne dine foreldre er, så det vert gitt «nok» avlastning.

«Treng ein BPA- vil det funke?» Søknad og anke

«Støttekontakt- verkeleg?» Sønkad og anke

«Omsorgslønn-ja du kan no bare søke» Orkar man sende søknad?

 Det skal vurderast kor vanskeleg eller ikkje vanskeleg du er for å vurdere om kor mykje ressurs du treng i skulen av pedagogiske tiltak og assistent ressurs.

«Kor kan ein spare- treng han verkeleg så mykje?»

Er nokon klar over kor dritlei ein blir av å bli vurdert???

Treng utviklingshemmede ferie?

Man treng vel for svarten ikkje vere rakett forskar for å skjøne at sjølvsagt treng mennesker med utviklingshemming ferie dei som alle andre.

Men det er vel kanskje ikkje verdt å vurdere?

Mennesker med utviklingshemming må igjennom så mange vurderingar før ein kjem igjennom det nålauget som dei ikkje klarar å skape på eigenhand, nemleg nålauget «verdig liv» , at det er regelrett ei skam!

Ja, det er det, ei skam!

Kva seier det dykk om menneskeverdet, om menneske synet vårt?

Hjelpe- ja vi skal hjelpe, men kva skjer når hjelpa blir ein byrde?

2 april var verdens autisme dag, april er verdens autisme mnd.

Autisme derimot er 24/ 7 –året rundt.

Same er vurderinga.

Derfor er det så viktig at ein forsette å lese, forsette å prøve å skjøne, forsette å jobbe for at desse som fell utanfor, fordi dei når ikkje igjennom nålauget sitt åleine!

Mennesker med utviklingshemming treng di stemme, din forståelse, din kunnskap på sin veg.

Det same trenge familien som står rundt.

Nokre ressussterke, andre med meir bør i bagasjen.

Og, å bli sett og hørt betyr ikkje å få alt ein ynskjer igjennom, det betyr ikkje å alltid få eit ja.

Men, det er stor forskjell på å kjempe kampar som er meiningslause og totalt unødvendige, fordi det er blitt gjort vanskelige, enn å få eit nei med eit velbegrunna svar.

Uansett- vi må aldri glømme mennesket.

Mennesket som kom til verda like naken og uskuldig som alle andre, men som det skulle vise seg trengte ei hjelpande hand.

Utviklingshemmming- kampen for å nå igjennom nålauget.

Kva kan du gjere for å lette den reisa?»

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

 

Tenk om eg kunne funne puslespill brikka som mangla <3

posted on: 2. april 2017

«Kjære gutane mine <3

Tenk om mamma kunne ha funne den brikka som mangla, den puslespillbrikka som kunne ha gjort ting bra, kunne ha fått ting til å funke, kunne gjort livet «heilt».

Livet som alle andre leve, livet som passar alle andre, bare ikkje oss.

Tenk om eg kunne berga dykk, funne oppskrifta, løsninga, ordna ut, tatt vekk angsten, tvangen, redselen..

Tatt vekk alt det skumle..

De  kunne vore med som alle andre, utan ein «hale», utan ei vaksen tett i hel for å passe på.

Det som alle andre tar for gitt.

Store gutar ja, men i små kroppar alikevel.

Eg kan ikkje det-uansett kor mykje eg vil- EG KAN IKKJE, EG KLARAR IKKJE- EG KJEM IKKJE I MÅL!

Det er vondt!

Eg trur kanskje det er mest vondt for meg..

For de to, de lev livet til det fulle!

De to lev livet ilag, i eiget tempo, den eine susar fram den andre sig etter.

Slik er autisme.

Ingen er lik- ikkje eingong einegga tvillingar.

Kjære gutane mine, eg har ikkje funne den brikka eg treng i pusslespillet, men ein ting kan eg love dykk, eg kjem aldri til å gje opp å leite!

Eg skal leite etter den brikka ved hjelp av kursing, litteratur, samtaler med andre, og i møte med dykk to.

Kvar ein krok eg  er i leitar eg etter lyset, etter det lisje håpet om at her er dei noko som kan bringe oss vidare, finne ein ny veg å gå,ei bru, eit vindu, eit håp.

Autismen gjere meg skuffa mange gonger, den spele meg eit puss, den tek dykk tilbake i utvikling, gir meg mareritt, følelse av utilstrekkelighet, som et null..

Har eg mista dykk?

Men plutseleg så tar de to trappetrinn på ein gong, eller kanskje berre ein av dykk, og ikkje den eg trudde, men den av dykk eg trudde eg hadde mista litt..

Det tok berre tid..

DU TRENGTE BERRE LITT MEIR TID!

Eg bere hjertet mitt utanpå når det gjeld dykk, eg tek alt innover meg, i ein storm av kjensler der eg både vil ha dykk fram og verne samtidig- av og til ein omtrent umogeleg oppgåve.

Det hende eg berre må innsjå at eg er med på turen, men ikkje i førarsetet.

Eg må og klare å gje slepp, skjøne at andre må gå inn i livet dykkar, vere støttespelarar, hjelpe meg til å gje dykk gode og lærerike erfaringar.

Gulla mine, det er ikkje enkelt!

Det er ikkje enkelt å klare å gje slepp.

Mine kjæraste.. mitt alt!

Men- det er ein del av puslespillet.

Det er ein del av å prøve å få det i hop.

Ein del av det å forsette å leite..

Livet- er eg må innsjå at eg sjølv er ein del av puslespillet- og at andre på sikt må legge brikkene.»

Det er det som skil meg frå mange andre, det er det som gjere mitt liv til eit puslespill, fordi, når andre kan la sine gå, ut i voksenlivet, må eg lære å stole på at andre kan legge brikkene rett for det kjæraste eg har.

2 april er verdens autismedag, hjelp oss å forstå, hjelp oss å legge brikkene rett <3

For ved å løfte blikket, sjå livet frå eit anna synspunkt, og oppleve alt det eit menneske med autisme kan gje..

Så kan vi ilag få puslespillet til å passe <3

 

Gratulerer med dagen <3

 

<3<3 Ragne Beate