Når vi set oss til dommar over andre.

31. oktober 2017

 

«Å dømme andre er noko av det lettaste vi menneske gjere ,og vi gjere det heile tida.

Nokre gonger så gjere vi det ubevisst, det berre kjem der og då,men i dei aller fleste situasjonar så gjere vi det særdeles bevisst.

Vi reflekterar rundt andre menneske, og vi konkluderar.

«Ikkje rart han eller ho vart sånn, har du møtt foreldra?»

«Han der han ser no ikkje noko særleg autistisk ut, eg trur nok dei overdriv»

«Kan du skjøne at den eleven treng så mykje ressursar? Det må vel vere andre plassar det skortar tenkjer no eg»

 Kjenne du deg att?

Eg gjere, fordi eg gjere det sjølv.

På begge sider.

Eg har mang ein gong tatt megsjølv i å tenke eller reflektere rundt andre sin situasjon, og trukke mine eigne meir eller mindre idiotiske slutningar som også har vist seg å vere heilt feil!

Og, eg har stått i andre enden og blitt snakka om, blitt reflektert rundt, og også gitt ei rolle eller satt i ein situasjon som er feil.

Kvifor?

Fordi vi mennesker er sånn.

Eg seier ikkje at det er greit, for det er det ikkje, men eg seier det er menneskeleg, fordi vi alle havnar der- tenkjer sånn-.

Nokre gonger kan det vere desperasjon, andre gonger sjalusi men i større eller mindre grad så handlar det i hovudsak om uvitenhet!

«Eg skjønar situasjonen din»- seier mange.

Størsteparten av dei som får den setninga sendt mot seg har lyst til å snu seg for å hyle:

«DET GJERE DU FOR POKKER IKKJE, DU SKJØNAR INGENTING!!»

For korleis kan denne personen skjøne noko som du sjølv kanskje slit med å forstå?

Autismens skjulte ansikt, ADHD slik det faktisk er, angsten som murrar i undergrunnen..

Så mange skjebnar, men så lite forståing på kvar skoen faktisk trykker!

Så mange forskjellige menneske, med kvar og ein si heilt unike oppfatning av kva som er reelt.

Opplevingar som nokre kan kalle bagatellar, mens for andre opplevast som det reine skjære overgrep.

Tenk om ein kunne snu på flisa, fjerne dommaren og sette inn nyskjerrigheta.

Sette inn empatien og tålmodigheten.

Kva om ein spurte seg:

«Kvifor er det slik? Kva kan eg gjere for å lære noko nytt? Korleis kan eg hjelpe?»

I staden for å bruke tida si på å diskutere kvifor det aktuelle mennesket ikkje såg så autistisk ut, og umogeleg kunne trenge så mykje hjelp!

For kva er å sjå autistisk ut?

Kva er det å være autist?

Eg kjenner mange med autisme, eg kjenner to veldig godt, dei er i tillegg like som to dråpar vatn om du ikkje kjenner dei, men dei er like ulike som himmel og helvete!

Og veit du, dei ser i alle fall ikkje autistiske ut, trur eg, anna enn at dei har eit drag over augene tidvis, når dei er slitne, men det har vel kanskje eg og?

I tillegg så klare dei utruleg masse bra, men det kan hende det hadde vore ein ide å hatt ein inngåande samtale med pedagog og assistent, eller kanskje mamma og pappa, før ein dømte ut i frå kva dei klare å prestere.

For dei kan fortelje ei heilt anna historie om vegen fram til å klare målet.

Håpar du har god tid- det er nemleg ikkje fortalt på 5 minutt.

For slik er det ofte- resultatet blir dømt  når ein når sluttspurten.

Men ingen spør om korleis vegen til vart til..

Eller, ingen spør kvifor verda rakna i grus på oppløpet.. ein set seg berre til dommar over eit raseriutbrudd.

«Det vanskelege bornet».

Kjenne du deg att?»

 

<3<3 Ragne Beate