Avogtil må ein gå bakover for å kome seg fram

28. desember 2017

Bak eit kvart minste tilbakesteg finnast det ei læring.

Ein eller annan plass inni all fortvilinga, oppgittheita og frustrasjonen over det som skjedde, så finnast det ei læring.

Det kan vere så enkelt som eit lite hovud som det koke over for, og som no treng seg ein meir eller mindre timeout.

Det kan vere feilen- eller feilen? Kva er det eg skriv?? Ikkje feilen, for verken eg eller du er vel synske og kan sjå i ei eldkule kva som gjorde at ting var feil.

Nei, ein prøve, og når det ikkje gjekk- så lærte man føljande:

«Dårleg ide- vi må prøve noko anna neste gong»

Det finnast forøvring ingen garanti for at det du prøvar neste gong funkar heller, men qluet er uansett at ein prøvar.

Ein gir ikkje opp.

Etter å ha møtt mange foreldre med funksjonshemmede born oppigjennom åra så har eg lært meg ein ting.

Ein pirkar ikkje desse på nasa, då røyser løven seg.

Mange opplev tilbakesteg i utviklinga i desse dager.

Ustruktur, endringar og ferietid gjere sitt til at det kan stoppe litt opp for våre små heltar.

Og der er vel eigentleg ikkje så rart når ein tenkjer seg om?

Eg lure på korleis eg hadde oppført meg ein mandagsmorning, om nokon hadde flytta på kaffimaskina,så eg ikkje fant den, og i stadenfor sto der ein nisse, eller gjett meg pålegg som eg ikkje eingong visste navnet på, fordi det er noko som heiter jul no, og plutseleg kom det og menneske på besøk som ikkje skulle vere der.

Altså- det med kaffien er faktisk graverande!

Poenget mitt er at når det kokar som verst, så rømme man mest, og då stresse man også best.

Difor kjem det eit og anna tilbakesteg.

Ein helsar kanskje ikkje, der man før gjorde det.

Gløymer kle der ein til vanleg ville klare å tenkje det.

Eller fryktelig fortvila om ein må gå nokon annan plass enn heime, fordi ein klamrar seg til det som er vandt.

Den trygge basen heime.

Vi har valgt nokre kampar denne jula, men vi har latt andre berre gå.

Det er greit.

For det er ikkje mellom julaften og nyttårsaften at magien skjer i heimen vår.

DET har eg i alle fall lært!

Eg tek tilbakesteg med stoisk ro, og et endå ein bit av den fantastiske appelsinsjokoladen som ligg i kjøleskapet, rett og slett fordi eg og treng å ikkje tenkje på alt anna i mellom julaften og nyttårsaften.

Fordi eg har lært at det går over.

Lært at det blir bra.

Lært at det kan ta tid.

Men det kjem..

 

For bak eit kvart tilbakesteg kjem ei læring..

Kva ventar denne gong?

 

<3<3 Ragne Beate