Entries from april 29th, 2018



«Stjerner»

posted on: 29. april 2018

«Når eg tenkjer på dykk, så tenker eg på stjerner.

Kva anna kan eg gjere?

All den kunnskapen de sit med, all den utrulige facinerande, men alikevell så krevjande  måte å møte livet «vårt»på- oss andre.

Oss utan autisme.

De er stjerner.

Mange gonger må eg som mamma ta hensyn som mange ikkje skjøner, men ein MÅ ta hensyn til stjerner!

Det er berre ikkje noko alle veit endå, men det er mange som er på veg no for å gje almennheita denne kunnskapen.

At det ikkje berre er superstjerner som treng «det lisje ekstra», det gjere også desse stjernene.

For, på lik linje med superstjernene sine fantastiske prestasjonar, med team rundt seg, topp sminke, og gode manager, så treng stjernene av denne rang også eit team rundt seg, ein eller helst fleire managerer som saman samarbeidar om korleis man skal få akkurat DENNE stjerna til å skinne!

Kva tilrettelegging som må gjerast, kva koordinering som må til denne gongen, og ikkje minst må dei vere ufatteleg flinke til å anten snu i tide, eller pushe på rett plass!

Stjernenykker kan kome i forskjellige grader og former, det viktigaste er at den som er der veit kva som er ditt stjernetalent, og kva som er din stjernehemsko.

Stjernenykker kan også vere bra- det er det som driv ein framover!

Og på lik linje med vassekte superstjerner så må også stjerner øve.

Øve, øve og øve, og feile.

Stjerner feiler nemlig gang på gang, og det må dei få lov til, vi kan ikkje berge dei frå alt.

For, kva stjerne kan skinne sjølvstendig om dei ikkje har følt på medgang OG motgang?

Og, veit du..

Kanskje vil mine stjerne skinne på arenaer som eg sjølv ikkje hadde tenkt, håpt eller ønska.

Kanskje må eg som mamma bare innsjå at å skinne er det viktigaste!

Ikkje nødvendigvis kvar.

At kanskje ikkje du treng det som eg treng for å lyse opp stjernevegen din, og at eg må hugse at du ikkje er autisme, men eit menneske med autisme som vil gå din egen veg- med meg som eit halevedheng, den siste stjerna nederst i melkevegen som klamre seg til deg og slit med å gje slepp.

Ikkje berre deg nei- bror din og..

Eg trur eg treng eit intensivt stjernekurs før den tid!

De er stjerner.

MEGASTJERNER!

Allereie i ein alder av 10 står de i stress, mas og kav som er langt over det som er forventa.

Vi rundt klarar ikkje alltid å gå den ekstra mila for å skjerme dykk godt nok.

Men de to står der.

De er slitne, de er tidvis fortvila, også både sint og redd, men mest av alt så er de der.

Prøvar- feilar- lukkast- hurra!

Eit steg fram og to steg tilbake- men det er framgong uansett!

Det eine stjernebiletet har endra seg.

De to har vokse frå kvarande på ein måte.

Den eine stjerna har vokse seg større og meir markert, mens den andre framleis er skjør, mindre, med andre behov for å skinne.

Det er greit.

Det er greit fordi vi ikkje skal glømme at ein skal ikkje sjå til andre stjerner for samanlikning!

For det finnast INGEN like stjerner!

De skal begge få skinne på den måten som er riktig for deg, og det skal ikkje knyttast ord som nederlag, tilbakegong eller skuffelse rundt det.

For det handlar ikkje om det.

Det handlar om å kunne skinne best på sin eigen arena <3

 

Eg elsker mine stjerner, mine megastjerner, mine ledestjerner, som har lært meg meir om livet enn eg nokon gong kunne drømme om <3

 

Og dei skal få skinne!

Men ikkje for mamma, pappa, eller tilpassa det kommunale budskjettet.

De skal få skinne der de skin best, koste kva det koste vil <3

 

Til månen og tilbake, aldri kjem eg til å gje opp <3

 

<3 stjerner <3

 

<3<3 Ragne Beate

 

 

Sjå min matpakke-den er lik år etter år

posted on: 26. april 2018

Eg har ei erkjenning å komme med.
Vi vinn ikkje matpakkekonkuransen i år heller.

Sanninga er vel at om nokon har lyst til å kritisere den, så er eg nok ein av dei som vil bli trekt fram som eit elendig eksempel som overhodet ikkje er til etterføljing.
Sidan den inneheld nugatti.
Og fine knekkebrød.

Eg får mogeleg eit pluss for at nugattien er av type zero, og at knekkebrøda er av den svindyre glutenfrie typen, grønn forpakning og heile 40 kr stykket.
Utover det- så er det fy fy!

Og skikkeleg dobbelt huff.

Det er kjemisk fri for noko med frukt, eg trur faktisk ikkje det har vore nærleik av befruktning av desse matboksane på i alle fall 3 år, og det finnast heller ikkje grønnsaker av noko slag.
I det heile er grønne saker ei utfordring i seg sjølv.
(Forutan om knekkebrød i grønn innpakning, det går).

Forresten så er det heller ikkje så greit å spise ting som er for hardt, eller for mjukt.
Tildømes er frø ei stor ufordring når det kjem til brødmat.

Frø som er full i fiber, som skal støvsuge tarmen for både det eine og det andre, og ikkje minst få i gang avføringa som eit skudd!
Hjelp lite når det som er att av skiva er ein haug med smular, etter at avkomma i frustrasjon har prøvd å fjerne alle fremmedelementa (les frøa) frå skivene, FØR inntaket!

Ironisk nok går knekkebrød igjennom testen, det som både er hardt, og ikkje minst kan vere ubehageleg å ete (meinar no eg liksom), men det er av ein eller annan merkeleg grunn ikkje slik.

Mat er anten for varm, for kald, den er ekkel, har feil farge, eller den veks i munnen til ein brekk seg.

Mat kan vere skummelt, kjennast utruleg unødvendig, og den bør i alle fall ikkje endre form eller farge i nevneverdig grad!

Ikkje eingong matboksane må det, så eg håpar at Sparebanken Vest ALDRI sluttar å produsere sine fantastiske, unike og heilt supre raude matboksar, som eigentleg er like ordinær og kjedeleg som eg er før 0500 om morgonen, men som for gutane er DEN matboksen, den vi som skal vere med!

Vi har klart å innføre ein grønn som substitutt, den er endå på nåde..

Så kva er poenget mitt?

Poenget mitt er at i alt dette jaget om sunnhet, velfylte matboksar og variasjon, så finnast det familiar som prisar seg lukkeleg over at borna et.

Om det betyr 4 år med pølser (been there), bare pølser.

Eller at ein kun lev på knekkebrød med skinke ost (Check ), så er det faktisk viktigare det enn at ein ikkje et noko i det heile tatt!

Dette handler ikkje om born som aldri har fått prøve, eller som berre har fått vilja si og sluppe å spise det dei ikkje ynskjer.
Gudane skal vete kor mykje tid vi har brukt på å prøve å variere maten til borna våre!

NEI!

Det handlar om autisme, om konsistens, form og farge.

For meg handlar mat om overleving, om motivering, om til stadighet prøve å innføre små drypp av variasjon.

For å tilstadighet bli skuffa.

Men eg prøve, vi prøve!

Vi har komt oss fra pølser- til heimelaga pølsepizza!
YES!

Vi et også leverpostei, som heldigvis letter mamma sitt elendige forhold til nugatti litt.
Og vi kan ete brun saus, og potetene er klistra så godt ned i sausen at dei ikkje vise- og pappa er der og motiverer når vi et.

Eg vinn ikkje matpakke konkuransen.
Vinn garantert «bad mom» konkuransen om ein vil sjå det slik.

Men det drite eg loddrett i!

Mitt mål er born som et, som ikkje utvikle spiseforstyrrelser på grunn at eit fokus på ei matutfordring som dei ikkje kan noko for!
Det stoppar ikkje meg frå å prøve å innføre nye ting, men eg er forsiktig, og tek det i tempoet eg veit mine gutar taklar.

Vi har og eit problem med vaskelappar.

I skrivande stund har eg akkurat vore å klipt av ein ny ein på ein boxer, der tvilingbroren i fortviling utbryt:
«Korleis skal han no sjå fram eller bak på trusa?»

Men det får vi ta ein annan gong, no må underteikna komme seg på jobb

Ha ein strålande dag der ute alle saman, med eller utan matboks!

<3<3 Ragne Beate